zaterdag 19 januari 2013

Laten we het hebben over dromen van wat ons dan weer wacht...


Blootsvoets door het water, kijk ik, zoek ik, voel ik, tot ik er moe van word. 
Wat is dat toch, die bewondering voor de schoonheid van de schelp?
De kleuren, de windingen, de veelheid aan vormen. 
Ik kan er geen genoeg van krijgen.

Die fascinatie, die liefde voor de schelp is er altijd geweest. 

Na mijn geboorte, werd mijn vader op pad gestuurd voor een eerste ruwe selectie: 
het geboortekaartje, mijn visitekaartje voor dit leven. 
Mijn vader keerde terug van zijn missie en tot verbazing van mijn moeder, bleek zonder overleg, alles in kannen en kruiken. Of beter gezegd, ik zat in een schelp. Dat stond vast. De keuze was gemaakt. 
De kaartjes in de maak. Ik zie het als een bijzondere intuïtieve actie van mijn vader. 
Hedy en de schelp. 


15 januari 1965 

Nog steeds als ik een schelp spot, opraap, en in mijn hand houd, voel ik een leven vol ervaringen in woeste zeeën en dromerige stille wateren. 

Zo'n onbewoond, aangespoeld verlaten huis, diende ooit ter bescherming. Stormen doorstaan, meegegroeid met het krachtig plan van de ontwerper, het weekdier. Een zee-pottenbakker. Wat is er toch van hem of haar geworden? Het huis ongeschonden en perfect onderhouden achtergelaten, of juist gebutst en gedeukt door alle ervaringen van het bewonen en leven.
Het blijft me boeien.

Aan alle kanten omringd door zee. Ons eiland Sint Maarten. Caribisch of Atlantisch. Er zijn veel plekken waar ik zee-juwelen vind. Ik zoek met snorkel nabij Petit Plage, of loop met ogen open te dromen op de paden van d'Anse Marcel. En dan ontwaak ik door een schittering of zachte vorm. Draden en dromen van levens verbonden, rust gevonden langs de lijnen van de kust. 
Ik kan er geen genoeg van krijgen.









© Hedy

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen