donderdag 7 maart 2013

Gast aan tafel


Hij zal niet zijn afgekomen op de heerlijke nasi-geuren van vanavond. Kieskeurig zijn ze niet. Maar nasi? Nee, daar kwam ie niet voor. Vruchten, bladeren, dode insecten en vis, zeewier en noten. Dat is wat ie doorgaans zal kiezen van de menulijst. Dat wil zeggen, als het op zijn pad komt. En een ding is zeker, dat pad van hem leidt zelden naar een balkon op één hoog.

Onze maaltijd stond klaar. Het wachten was op Niels. Hij had gebeld dat hij met een minuut of tien zou aanrijden. Ik gunde me voor het aanschuiven aan tafel nog even een blik naar buiten. Keek wat dromerig de haven in, waarna mijn blik afdwaalde naar ons balkon aan de linker zijde. Daar kroop iets wat ik nog niet eerder had waargenomen. Een centimeter of vijf vanaf de rand gerekend. 

Ooit was er een Iguana die zoveel lef had dat hij op datzelfde balkon kwam verkennen of ik nog wat lekkere vruchten voor hem had. Hoogst verbaasd was ik toen en bijzonder aangenaam verrast. Als een hondje heeft die Iguana uit een van de bakjes van mijn keukenservies gegeten. Ik zette hem op film.

Dit keer ging het om een kleiner wezen dat notabene zijn eigen huisje had meegesleept. Een geparelde pagodealikruik: Een onderkomen voor zijn eenpersoonshuishouden. Hij vindt die lege onderkomens aan het strand, tussen de rotsen. 

Nee, op een balkon verwacht je hem niet. Al klimt hij wel eens in een boom of struik. Voor de voortplanting is zijn soort nog steeds afhankelijk van water. Ze beginnen hun leven als klein larfje in de zee. Op het moment dat het larfje zich heeft ontwikkeld tot klein kreeftje en klaar is voor het bestaan aan land, spoelt hij aan en gaat voor het eerst op zoek naar een schelpje. Hij moet zijn vege achterlijfje redden. En omdat hij vervelt en groeit, zal hij een leven lang blijven verhuizen. Ik vind zelf zijn gekozen geparelde pagodealikruik heel schattig. Duidelijk was dat dit dappere heremietkreeftje vanavond de weg kwijt was. 

Niels kwam binnen. Ik vertelde hem het verhaal en wees hem de plek van onze gast. Niels was zo lief 'm zorgvuldig in een bekertje te vangen. Hij kreeg een gratis lift naar de plek waar hij thuishoort. Op land tussen de rotsen waar hij de golven hoort klotsen. Die kreeft en ik hebben iets gemeenschappelijks. Onze levens staan in het teken van het zoeken naar schelpen. Hij zoekt ze om in te wonen. Ik om te bewonderen. ;-)








Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen