zondag 12 mei 2013

"Talking to me?"

Ze groeiden uit hun bakjes, de Seagifts. Al langer had ik het voornemen een extra bamboe onderkomen te vinden. Het kwam er maar niet van. Tot ik vorige week bij de 'Ace' naar binnen schoot voor een snelle boodschap. Een voorraad instant nectar voor de suikerdiefjes. 

Ter plekke besloot ik mijn 'pietje-precies-sorteerbakjes' aanschaf een vervolg te geven. Nog voordat ik kon tegenwerpen dat bij deze investering écht geen sprake was van een verzachtende 'de kost gaan voor de baten uit theorie', lag het bamboe al in mijn winkelkar. Zo, dat was dan duidelijk, dit bakje zou de derde op rij worden. Zo bevestigde ik nogmaals klip en klaar in een opgestart gesprek met mezelf.

Self-talk is mij niet vreemd. Ik praat heel wat af in eigen hoofd. Vooral op momenten waarop ik mezelf wil aanmoedigen in iets. Of gedurende situaties waarin ik al pratend structuur breng in mijn handelen. Niets mis mee, behoudens die enkele keer waarop het gesprek hardop plaatsvindt. Dan wil het nog wel eens gênant worden, als ik niet op tijd besef dat er getuigen zijn van mijn ongewild gedeelde denkprocessen. Tja, dat overkomt me nog wel eens met al dat gepraat in eigen hoofd.

Gelukkig dit keer niet. In de 'Ace' deed ik aan silent talk. Het bakje zou meegaan naar huis. En zo geschiedde. Ik nam de lift van de eerste verdieping naar begane grond, voor het afrekenen van teveel geld voor te weinig waar. De Ace kent geen concurrent op ons eiland. 

Toen ik nog even bij de afdeling Textiel tussen de stellingen naar badlakens keek, haalde ik het bamboe nog even uit de kar. Leuk ontwerp toch, met die uitschuifbare zijkantjes. Daar stond ik, met mijn te dure bakje tussen de theedoeken, badlakens, placemats en grand vouloirs. Het bamboe voor mijn buik, in iedere hand een schuif. Te trekken en te duwen. Onmiddellijk vormde zich in mijn hoofd het beeld van 'Ome Willem', die met zijn accordeon tijdens verjaardagen buitengewoon verdienstelijk de stemming erin hield. Ik was weer even kind. Zijn buikorgel fascineerde me grenzeloos. Nu had ik er zelf drie, waarvan één in handen! Ik hoorde opnieuw het tikken van vingers op knoppen. Registers werden eenvoudig gewisseld. Muziek.

"Heeft iemand me gezien?", schoot er plots door mijn hoofd. Een ongerieflijk gevoel bekroop me. Ik keek eens om me heen en zag de gevolgen van de economische crises. Geen klant te bekennen, behalve een dwaas met een houten accordeon. 
Een overkill aan personeel stond verveeld tijd te doden. Niet door het staren naar de klok, maar met het opstarten van gesprekken. Met elkaar. 



Foto's 11 mei 2013, na een herschikking









Amico Liborio mag wat mij betreft nu niet ontbreken.
Klik op de link en de tijdmachine doet zijn werk:

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen