zaterdag 20 juli 2013

Als honden konden bidden, zou het kluiven regenen

In de startblokken voor een hiketocht, bepakt en bezakt. We hadden nog maar enkele stappen gezet of daar verschenen vanuit het struikgewas twee hondenpups. Speelse nog jonge hondjes, naar waarschijnlijkheid door mensen gedropt in het wild. Pijnlijk, maar de meest voor de hand liggende rauwe aanname. 
Waarom zoveel lijden?

De twee duidelijk zichtbare vriendjes tastten verstandig en voorzichtig af wat voor vlees ze met ons in de kuip hadden. Na een 'quick scan', gaf het duo zich al snel kwispelend en dankbaar over. Buikjes gevuld en blij met aandacht en liefde. IngrediĆ«nten die ze minstens zo hard nodig hebben als hun dagelijkse maaltje en vers water. Puppy's... Na het nuttigen van hondenbrokken, vers water en nog wat klein kluifwerk, besloot het tweetal mee te hiken. Als ware gezelschapsdieren volgden ze ons aan de voet, klommen ze waar wij klommen. Echt aandoenlijk. Maar nadat tegen onze verwachting in, bleek dat ze nergens afhaakten, heeft Niels het duo weer terug geleid naar het startpunt van onze tocht. De plek van onze ontmoeting. Hun onderkomen: het struikgewas. Toen we 's avonds laat weer bij onze auto arriveerden, kwamen opnieuw de blij kwispelende pups uit de struiken tevoorschijn. Alsof we onze voordeur openden en zij na een middag wachten thuis ons blij en trouw verwelkomden. Hoe moeilijk is het dan afscheid nemen, wetende dat we geen grote huisdieren mogen houden in ons appartement. Wetende dat de pups eigenlijk zorg en aandacht nodig hebben.

Enigszins ontdaan en stillig reden we na zonsondergang richting huis. We hadden nog geen kilometer afgelegd, of daar zagen we Clever. Tegemoetkomend lopend verkeer. Eveneens kwispelend na herkenning van onze auto. Niets anders restte dan het opnieuw parkeren van onze auto. Ook Clever diende voorzien te worden van hondenbrokken, een kluifje en vers water. Clever redt zich inmiddels aardig, maar hoe lang nog? Tijdens het uitwisselen van de gebruikelijke poot ("Clever, gimme paw") spotte ik een grote teek in zijn flank. Clever zal er ongetwijfeld meer bij zich dragen na weken buitenleven. Hem zal als reu leed en last van een zwangerschap bespaard blijven. Maar als Clever niet geholpen wordt, zal hij zeker teefjes bezwangeren, die op hun beurt onder erbarmelijke omstandigheden weer pups ter wereld brengen en moeten voeden. Dikwijls volgt voor een in het wild levend teefje het ene nest op het andere. Totdat de dood erop volgt. De rauwe realiteit.

Hoe in hemelsnaam kan het hondenleed op het eiland aanpakt worden? Absoluut geen sinecure, want een in het wild opgegroeide hond - een buitenhond dus - voelt zich gevangen in een huishouden met structuur, in een tuin met omrastering. Wat kunnen we doen? De twee puppy's van vandaag zetten me bij thuiskomst aan tot nader onderzoek. 

Wat biedt het eiland momenteel voor dolende hondenzielen?

Aan de Franse kant:
1. Association I Love My Island Dog

Aan de Nederlandse kant:
2. Camp Goldendog

Beiden doen fantastisch werk, maar het blijft dweilen met de kraan open. Zo worden honden zonder aankondiging over het hek getild, met de gedachte: "Zo, opgelost." Armoede en onwetendheid als achterliggende oorzaken. Daarnaast blijven zwerfhonden zich voortplanten, met alle gevolgen van dien. Hondenleed.


Mijn gedachtengangen over mogelijke oplossingen in een notendop:

1.  
Dierenartsen (in opleiding) op vrijwillige basis laten werken op operatietafels van dierenarts-praktijken op uren waarop deze niet bezet zijn. Op basis van een plan van aanpak, wilde honden opereren met als doel ze na sterilisatie weer in vrijheid te stellen. De wilde en benaderbare honden tevens pipets toedienen (denk aan Stronghold) tegen vlooien, teken, wormen en hartworm. 
In ruil voor de aangeboden vrijwillige diensten van de dierenartsen (of artsen in opleiding) een maand lang kost en inwoning aanbieden op het zonnige eiland Sint Maarten. 
Wellicht een druppel op een gloeiende plaat, maar je kan maar een begin hebben...

Vragen van praktische aard die onmiddellijk rijzen:
Hoe vang je de minder toegankelijke, wilde veelal grote viervoeters?
Hoe en waar laat je de honden recupereren na operaties? 
Wie kan en wil daarbij helpen?

2. 
Filantropen vinden (denk aan mannen als Jacob Gelt (of Geld, what's in a name?) Dekker, Roman Abramovich enz.) die bereid zijn te investeren. Uit een door hen beschikbaar gesteld budget, zouden lokale medewerkers aangesteld kunnen worden die voor een vast basisinkomen de taak van verzorgen van dieren op zich nemen. Zowel het tekort aan werkgelegenheid alsmede het dierenleed wordt met deze aanpak verminderd. De leden van de zogenoemde 'care- & rescue-teams' verdienen aanzien en inkomen en bewerkstelligen op hun beurt een bewustzijnsshift in de hoofden van mensen. Een verandering in denken en beleven. Een vreedzaam, zorgzaam en liefdevol samenleven voor mens en dier. 

Maar hoe bereik je als gewone aardbewoner deze exorbitant rijken? De filantropen. Waarschijnlijk niet door het plaatsen van een advertentie in het Financieel Dagblad: "Gezocht multimiljonairs met een warm hart voor dieren voor het doen van investeringen met beloofd laag rendement. 
Daar komt vast geen hond op af ...

Foto's






Video's
video


video

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen