zondag 20 oktober 2013

Baie Lucas en de drie Musketiers


Vandaag na het voeden van de ezels in d'Anse Marcel, zijn we noodgedwongen teruggereden richting huis. Bij het begin van onze hike-route hield de ons bekende roedel wilde honden zich namelijk opnieuw op. Bewapend met machete en stokken is het voor onszelf geen probleem de clan te passeren, maar in het bijzijn van Emma vonden we dit een minder geruststellend idee. De roedel dwong ons tot het bijstellen van onze plannen.

Zoals het gaat in het leven, waar de ene deur zich sluit, openen zich weer andere deuren: We besloten 'Baie Lucas' te bezoeken, waarvan 'Coralita Beach' deel uitmaakt. Opmerkelijk genoeg was het nooit eerder gekomen van een bezoek aan dit mooie verlaten strand. Een vredig, rustig stuk strand dat vooral bezocht wordt door families die wonen rondom Oyster Pond area. Het zand is er fijn, het strand is er breed en vlak met hier en daar palmbomen en rotsen. De plek geeft een mooi uitzicht op de buureilanden St. Barths en Tintamare. Je vindt er geen strandbarren of restaurants. Lokalen die er komen, nemen hun eigen koelboxen en barbecues mee voor het ontspannen vieren van het weekend. Dat vieren vindt vooral plaats nabij het 'schelpenstrandje'. De rest van Baie Lucas ligt er stil er vredig bij. Vanaf het 'schelpenstrandje' kun je wadend door het water naar twee miniatuur eilandjes lopen. Het water komt bij dit 'wadlopen' tot aan de bovenbenen. Het dragen van waterschoenen is geen overbodige luxe, met het oog op de vele zee-egels die er leven. 

Op de terugweg naar huis - bepakt met een paar heel fraaie seagifts die ik er vond (foto's volgen een separaat) -, reden we Jack en Corry met hun hondjes Jetje (Chihuahua) en Max (Pincer) tegemoet. Emma had nog niet eerder kennis gemaakt met deze twee eiland-viervoetertjes. In de remmen, Emma aan de lijn en uitstappen dus! 

Jetje en Max genoten zichtbaar van de kennismaking na hun stranddag, maar Emma moest in aanvang weinig hebben van het duo. Nadat met enig geluld het ijs gebroken werd, kon afscheid worden genomen als BFF's (Best Friends Forever). Deze drie musketiers gaan elkaar vaker zien, dat is duidelijk. Max bleek bijzonder gecharmeerd van onze Emma. En voor pups hoeven we niet bang te zijn, want Max is 'geholpen', zoals dat in de volksmond wordt genoemd. Wat je helpen noemt. Tegen de achtergrond van zijn hofmakerij na zonsondergang, kan ik bijna niet anders dan concluderen dat Max hier zelf genuanceerder ideeën over heeft. 

























Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen