maandag 14 oktober 2013

Mother Nature's Fight or Flight

Vandaag een extra vrije dag, gepland en geplakt aan ons weekend. Omdat het echte 'hiken' nog steeds 'on hold' staat in verband met Emma's conditie-opbouw en socialisering, benutten we voorlopig ieder vrij uurtje graag aan zee. We missen het meters maken langs de kust voelbaar, maar met die korte bezoekjes compenseren we dat gemis. Met restanten brood, ontbijtkoek, appels en worteltjes werd ons reisdoel bepaald. Het eerste honk, onze ezelvrienden, met als doel ons vervolgens naar de kust te snellen. 

Emma mee, inmiddels al goed gewend tijdens de autoritten. Een hondenneusje dat overuren maakt, steekt parmantig uit het raam. Bij voorkeur onafgebroken, ware het niet dat mevrouwtje gedurende de rit ook de gewoonte heeft ontwikkeld met regelmaat van stoel te wisselen. Dan eens kruipt ze achter het stuur om richting te bepalen, vervolgens wordt de bijrijdersstoel weer opgezocht voor sightseeing. De autorit vandaag kreeg een extra verlenging, want na het brengen van de eerste 100 liter water aan onze ezels, besloten we opnieuw naar huis te rijden voor het vullen van de cans. Voor de ezels. En ook de tweede waterval werd dankbaar in ontvangst genomen. Dorstige mondjes werden verfrist. Knuffels werden uitgewisseld. 

Tijd voor het maken van meters voor Emma. Aan de kust bij d'Anse Marcel. Door de extra gemaakte rit, was het inmiddels wat later en stiller aan de plas. Emma straalt uit, dat ze met iedere gang naar zee meer en meer vertrouwd raakt. Alles oogt ontspannen. Het lopen over een ongelijkmatig oppervlak, het geduldig snuffelen, het uitdagen van de zee-lijn en het turen naar de rollende golven. Emma wordt langzaamaan een zeemeermin. De afstanden die worden afgelegd door dit minnetje worden ongemerkt groter. De interesse voor omgeving blijft onverminderd groot, ook op de terugweg. 

Die terugweg werd vandaag bruut verstoord. Op enkele meters afstand van onze auto werden we 'opgewacht' door de roedel wilde honden. De topdog, een indrukwekkende verschijning, had zojuist een vogel buit gemaakt. Een rauw en akelig aanzicht. De vogel vocht tegen beter weten in voor het leven. Oranje poten staken stijf in de lucht, uitreikend naar de verlossing. Vleugels spartelden vruchteloos om genade. Wij spoedden ons in een menselijke 'flight reaction' van het pad af, weg van een mogelijke confrontatie. Niels met Emma op de arm. Ik met een paar stenen in mijn hand, ter verdediging.

Het grof geschud aan het vege lijf van de arme vogel en aan dat wat na 48 jaar over is van een veilig wereldbeeld, smeekte om bezinning. Stilte in de auto. Mijn gedachten schoten van links naar rechts. Een brute wereld met ernstige wanordelijkheden, bekeken vanuit een comfortabele zit in een veilige zone. Een hoogzit. 

Beestachtig gedrag, liefdevolle bescherming, eten en gegeten worden, strijd en overgave. Het speelt zich allemaal door, naast, in en met elkaar af. Wat een noodverorderning, deze aarde. Emma op mijn schoot, in diepe slaap. 





















1 opmerking:

  1. Wat een prachtige foto's van Hedy met Emma. Ik zou ze allemaal wel willen schilderen. Zo mooi en lief zijn ze.
    En dan die brute confrontatie. Ja, zo is de wereld. Wanneer ik God was had ik iets anders bedacht voor levende wezens om zich te voeden. Ik vind die hele voedselketen verschrikkelijk. Daarom kijk ik ook vaak niet naar natuurfilms, ik kan er niet tegen. Maar.... ik kan het dieren niet kwalijk nemen. Wilde honden? Zijn dit ooit honden van eigenaars geweest? Hoe komen die eigenlijk in het wild? Natuurlijk moeten ze eten. Maar ook arme vogel. O bah, ik wilde echt dat het anders was.

    BeantwoordenVerwijderen