zondag 10 november 2013

Bloed, zweet en tranen


The Salt Pickers monument is located at the roundabout on Walter Nisbeth Road 
(Ponfill Road)and D.A. Peterson Street-Soualiga Blvd. at the Great Salt Pond.

Na bijna drieëneenhalf jaar trouwe dienst zijn vanochtend vroeg mijn Teva's ter ziele gegaan. En omdat tropenjaren dubbel tellen hebben mijn Teva's voor hun pensioenopbouw zes hike- en klim jaren mogen noteren. Niet op de maatschappelijke ladder, maar op paden en rotsen. Dat ze van hun welverdiende rust mogen genieten. 

Nee, nu niet direct tegenwerpen dat het begrip tropenjaren uit het koloniale tijdperk komt, want dat komt Zwarte Piet ook en over hem is het laatste woord ook nog niet gezegd. Opnieuw stoomt dit jaar (2013!) de boot uit Spanje onverlet de Nederlandse haven binnen en springen gehorige Pieten met hun goedbetaalde blanke deeltijdbaan-Sinterklazen de kade op. Verwelkomd door een stel dwaas springende ouders met in hun kielzog de goedgelovige kindertjes die al vroeg vertrouwd zijn gemaakt met het het begrip lijfeigenschap en moderne slavernij.

Volgens menig Nederlander een geheel onschuldig en uiterst gezellig traditioneel tijdverdrijf waar revolutionairen met handen af dienen te blijven. Helemaal nu recentelijk een concessie is gedaan met het besluit Zwarte Pieten niet langer te ringeloren. Jawel, de gouden oorring hoeft niet meer gedragen! 

Zelf heb ik niets op met paternalistische arbeidsverhoudingen waarbij de kenmerkende bevoogdende attitude van een veelal blank heerschap er van alle kanten afspat. Nee, ik geloof niet zo in het idee van boven- en onderdanen en al helemaal niet als deze verhoudingen zich door de eeuwen heen in hoofden hebben vastzet vanuit een misplaatst en absurd gevoel van superior- en inferioriteit. Alsof het de normaalste zaak van de menselijke ontwikkeling zou betreffen. En ja, in dit verlengde ben ik ook een non-believer als het gaat om het blijven vieren van het Sinterklaasfeest. 

Laten we nou eens starten met denken in de kleur van ons hart.

Direct schiet mij een scene in gedachte uit Shakspeare's 'The Merchent of Venice', waarin de Prins van Marokko reikend naar de hand van 'Droomvrouw Portia' de betekenisvolle woorden spreekt:

'Mislike me not for my complexion,
The shadow'd livery of the burnish'd sun,
To whom I am a neighbor and near bred.'

Vanmiddag reden we richting de Franse kust langs een wegopbreking. Door louter wereldbroeders met donkere huidskleur werd hard gewerkt aan de weg. 'Bloed-zweet-en-tranen-werk' onder genadeloze zweepslagen van een koperen ploert en het verlammend gevoel van leven onder de vooruitsnellende armoedegrens. Moeilijk in te halen, laat staan af te schudden. Een bittere confrontatie welke nog schrijnender binnenkomt met het weten dat deze wereldbroeders niets bezitten en het zout in de tropische pap niet verdienen. En voor wie het bevechten van werknemersrechten een ver van hun bed show betreft. Ze overleven en daar is alles mee gezegd.

Het zou van wijsheid getuigen als we met eenzelfde vuur waarmee de 'Zwarte Piet discussie' is opgestart, een maatschappelijke discussie opstarten over het herintroduceren van tropenjaren voor déze medemensen. Voor de vele broeders en zusters die de zwartepiet toegespeeld krijgen in onze samenleving. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen