woensdag 13 november 2013

Een speciaal plekje op mijn blog voor Joshua van Eijndhoven

Foto: Joshua van Eijndhoven

Caribische eilanden dragen duister geheim

AMSTERDAM - 
Joshua van Eijndhoven reisde met zijn tweedehands 34 voet zeiljacht vanuit IJmuiden naar het Caraibisch gebied. Vanuit die prachtige hoek van de wereld belicht hij over onbekende en schimmige politiek van een aantal Caraibische eilanden over het meest sympathieke dier dat leeft in de zee.

Hier op de Caribische eilanden kijk ik met bewondering naar de wijze waarop de riffen worden beschermd. Er zijn ankerverboden, loos verboden en men wordt gevraagd actief bij te dragen aan de bescherming van de riffen. Toerisme is meer dan welkom in de Cariben, en ecotoerisme en zeilers dragen een belangrijk deel van de economieën.  Logisch dus dat de riffen worden beschermd. Helaas dragen de oostelijke Caribische eilanden een minder warm hart toe aan de beste vriend van iedere zeiler.

Dolfijnen
Zeilers en dolfijnen zijn beste vrienden. Als wereldzeiler komen dolfijnen vaak bij Hope en mij langs. Dolfijnen  maken gebruik van sonar en weten dat ik er ben voordat ik ze kan zien. Ze hebben in verhouding tot hun lichaamsgewicht de grootste hersens ter wereld na mensen. Vaak komen ze met hoge snelheid op Hope af en springen hoog en laag uit het water totdat ze ons ingehaald hebben en zich op de boeggolf nestelen. De boeggolf van het schip duwt ze vooruit waardoor ze moeiteloos meeliften met Hope en al spelend glijden ze mee door het water.

Tijd voor werken, tijd voor spelen
Het is magisch om dolfijnen met elkaar te zien communiceren. Soms blijven ze uren en uren bij het schip. Ik kan ze dan bijna met mijn voeten aanraken en geniet van hun gezelschap. Maar een woord in dolfijnentaal is genoeg en de hele groep vertrekt binnen een paar seconden. Ongelofelijk wat een sociale cohesie ze kennen. Andere keren kom ik jagende dolfijnen tegen en zie hoe ze een school vissen omcirkelen en opjagen. Op dat soort momenten, als ze “aan het werk zijn” hebben ze absoluut geen oog voor ons en laten Hope en mij links liggen.

Helaas weinig walvissen
Walvissen zie ik niet veel helaas. Walvissen, biologisch de grotere broers van dolfijnen, zijn door de walvisjacht tot aan het verbod in 1986 bijna tot uitsterven gedreven. Gelukkig herstellen de meeste soorten walvissen zich langzaam. In de golf van Biskaje heb ik een paar groepen walvissen gezien. En nog eentje bij de Canarische eilanden. Maar veel zijn het er niet.  Japan, IJsland en Noorwegen gaan bovendien door met de walvisjacht en doden jaarlijks duizenden walvissen. In Japan worden bovendien jaarlijks grote aantallen dolfijnen gedood en hun vlees verkocht als walvisvlees.

Caribische eilanden steunen jacht in ruil voor centen
Japan probeert sinds het verbod op de walvisjacht dit verbod ongedaan te maken binnen de internationale walviscommissie. Japan kraamt hierbij de grootste onzin uit. De daling in de visstand zou niet komen door overbevissing maar door dolfijnen en walvissen. Ook koopt Japan stemmen binnen de commissie. Het steunt kleine landjes financieel met geld of projecten als ze voor opheffing van het verbod op walvisjacht stemmen.  En wat blijkt?  De eigen riffen zijn  belangrijk maar dolfijnen en walvissen niet. Caribische landen stemmen voor de jacht op dolfijnen en walvissen en steunen Japan in ruil voor wat centen. Welke eilanden? St. Kitts and Nevis, Grenada, St. Vincent and the Grenadines, St. Lucia, Dominica, Antigua and Barbuda. Treurig.

Wij zeilers moeten iets doen tegen de slachting van onze vrienden. Schrijf deze eilanden hun steun in te trekken of ga naar mijn website en lees wat je nog meer kunt doen.

Artikel Vaarkrant Telegraaf, 7 november 2013

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen