zaterdag 23 november 2013

Het Schelpenmuseum, Update november 2013

Sinds de komst van Emma hebben we ons 'Schelpenmuseum' moeten verplaatsen van de woonkamer naar de logeerkamer. Drie jaar noest zoekwerk verdween uit mijn zicht en nog belangrijker uit dat van Emma. Voor haar is alles wat rolt, ruikt en in haar bekje past reuze interessant. Zelfs Iguana keutels moeten er aan geloven als we niet opletten. Het behoeft geen betoog dat een schelp minder smerig is dan zo'n keutel. 

Over de noodzaak van het puppy-proof maken van het huis, vertelde Julia ons al bij de komst van Jesse, haar lieve Labradoodle. Toen ook nog pup. Een bordje plaatsen bij de verboden gebieden 'betreden op eigen risico' biedt geen uitkomst. Al helemaal niet bij een speelse, eigenzinnige en uiterst nieuwsgierige Chi-pup. Evenmin als het quasi vermanende 'nee-nee' uit een mond van een 'Mama-Chi' die veel van haar lieveling houdt. 

Chi's zijn net kinderen. Je wordt zielsblij van die olijke typetjes, die kwispelende springen-in-'t-veld. Ze knuffelen je murw en geven kusjes bij de vleet, 'right in the face'. Ze tonen hun onbegrensde affectie dolgraag. Ook daarin verschillen ze niets van een jong, spelend kind. 

Inmiddels begrijp ik met de komst van ons hondje Emma zoveel beter het fenomeen waarbij verse Moeders voor korter of iets langer - en in een uitzonderlijk geval zelfs levenslang - hun eigen leven 'dubbelparkeren'. Alles wijkt ten faveure van hun broed. Daarover hoeft niet nagedacht, het gebeurt met hart en zachte hand. De gevende moederhand. Dat bepaalt onze natuur. 

En dat dubbelparkeren overkwam ook mij. Activiteiten kregen het label 'on hold', waarbij ik nog wel voldoende bewustzijn had voor het doen van schietgebedjes over de gewenste tijdelijke aard van het wegcijfer-syndroom. Want dat is geloof ik waar moeders goed in zijn. Het impulsief deuren dicht trekken en de boel even de boel laten is er niet meer bij. Dat doen Moeders niet. Ook deze Mama-Chi niet. Mijn tropische interesses waaronder het schelpenmuseum, het sieraden maken, loom lezen, fijne muziek beluisteren, snorkelen, zwemmen, varen of gewoon lui over de zee staren hebben plaats gemaakt voor het opvoeden en koesteren van onze Emma-pup. 

Recentelijk droomde ik hardop over het maken van een low-profile zeiltocht langs verschillende eilanden. Het waren de woorden van een oplettende, wijze Papa-Chi die zorgden voor mijn gewenste ontnuchtering. 'En Emma dan?', klonk enigszins onthutst uit zijn mond. Ik schrok wakker. Met enige gĂȘne biechtte ik op dat ik daar even niet aan had gedacht. Een zwemvest voor kleine hondjes is inmiddels besteld. In december maken wij met Emma (en mogelijk twee gasten aan boord) een proefvaart met een gemotoriseerde boot. En natuurlijk gaat ons snorkel equipement mee aan boord. Voor dat zeilen zoek ik nog een kapitein met ervaring en goed humeur, die tegen kost en inwoning op tijdelijke basis met ons over stag wil en zeilen wil hijsen. Maar dat is voor latere zorg. Mijn primaire zorg ligt behoudens dat ene momentje, volledig bij Emma. En Emma groeit snel! Wordt met de dag wijzer.

Langzaam valt alles weer op zijn plaats en komen wij weer in ons gewone doen. Zo heeft mijn schelpenmuseum deze week onder het toeziend en geduldige oog van Emma een heuse update gekregen. De hele collectie is door mijn handen gegaan en op emotionele- en toonwaarde gescand, gesopt en weer opnieuw ingedeeld. Daarbij ook afstand gedaan van stukken. 'Jij bent en blijft het schelpenmeisje', sprak Niels vandaag bemoedigend. 

Het zal niet lang meer duren voordat het Schelpenmuseum weer deel uitmaakt van onze woonkamer; de houten sorteerbakjes weer hun oude plekje vinden voor de raampartijen. Ook heb ik me voorgenomen de kleinste en gewonere Caribische soorten op dit blog een plek en naam te geven. Dit ter completering. 

En Emma, zij zoekt inmiddels volijverig mee aan de kust. Ze heeft ontdekt hoe fascinerend schelpen zijn. 

















Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen