dinsdag 3 december 2013

Baie de l'Embouchure

Vandaag opnieuw de auto geparkeerd langs Rue de Coralita. Het plan was mezelf te water te laten in het gebied 'Baie de l'Embouchure' (Coconut Grove). Een beschermd stuk natuur, direct grenzend aan Baie Lucas. 

Snorkel en zwemvest gingen mee in de rugzak. In plaats van zwemvliezen besloot ik dit keer de Teva's aan mijn voeten te houden. Dit met het oog op de ruigere kustlijn waar zee-egels en puntige stenen de bodem bedekken. Alsof ik het uiteindelijke plan voor de tocht voorvoelde.

Niels had thuis al besloten met Emma aan de kustlijn te blijven wachten als ik zou snorkelen. Ik zou alleen te water gaan. Had mijn zinnen gezet op het bewonderen van de onderwaterfauna en -flora. Een ferm besluit, omdat Emma nog steeds wat in de stress schiet op het moment dat ik uit haar zicht verdwijn. Maar alles verliep soepel. Emma lag tevreden op Niels' schoot. Niels' rustige aard heeft niet alleen zijn goede uitwerking op mij, zo werd weer eens bevestigd.

Gebruikelijk is de eerste vijf à tien snorkel-meters te voet af te leggen, voor een gewenste soepele tewaterlating. Daarna glijd je als een gedoopt schip met de spiegel naar voren van de trailerhelling. Bril op je neus, snorkel boven de spiegel. De zeespiegel.

Bij aankomst aan het strand liet de zon het afweten. Zul je net zien. Afwezigheid van haar warmte maakt het water voor ons 'lokalen' fris. Ik besloot daarom nog even te wachten. Ietwat ongeduldig, want het idee te water te gaan had zich in mijn hoofd helemaal vastgezet. 'Het zal toch niet dat juist deze middag de zon verlof heeft?', schoot er door mijn hoofd. 

De zon kwam terug. Godzijdank. Mijn eerste stappen in het water werden gezet. Ik liep, liep verder en verder en verder en noem het voortschrijdend inzicht: mijn plan werd bijgesteld. Ik zou me niet in het water laten glijden, maar zou al lopend Ilets de la Baie lÉmbouchure bereiken. Een wandeling van zo'n tien minuten door zee richting dat schattige eilandje. 

Net nadat ik daar mijn eerste voet aan land had geplant, besloot Niels met Emma te volgen. Ik liep terug, het duo tegemoet als soort van blije verwelkoming. Het was voor Emma de eerste keer dat ze op de schouder mee de in zee werd genomen. Enige opwinding voelde ik op afstand dus best toen ik Niels dapper met haar zag gaan. Emma hield zich rustig. Het leek haar te bevallen en toen we elkaar halverwege ter zee troffen, nam ik Emma over en vervolgden we gedrieën ons waterpad richting Ilets de la Baie. 

De klim naar boven op dat vulkanisch puntige eilandje hebben we samen geklaard. Een heerlijk uitzicht op Le Galion, Tintamarre en St. Barth op overbrugbare zeemeters afstand wachtte ons daar. Een mysterieuze windswept zorgde voor een zeeballet van golven. Als aandenken vond ik als uitsmijter op de terugweg naar het vaste land in zee een heel mooie conch. Verlaten door zijn architect, maar nog steeds in volle glorie. Fijne seagift voor het museum thuis! Thanks Sea!

Onderweg naar huis vroegen we ons serieus af of Emma mogelijk de eerste Chihuahua is die voet aan Ilets de la Baie heeft gezet. We sluiten het niet uit! En zoals Niels het verwoordde: 'Onze Emma is beslist geen 'couch potato'. 'No way!
























Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen