dinsdag 10 december 2013

De illusionist

De voorstelling begon ...

Zondag 9 juni 2013 besteedde ik op 'Sea4all' in twee delen aandacht aan de 'Strombus Gigas' ook wel genoemd 'Tricornis Gigas'. Een schelp die zo kenmerkend is voor de Caribbean. Een schelp die ook wel 'Roze Vleugelhoorn' of 'Queen Conch' (spreek uit ' queen konk') wordt genoemd en uitblinkt in zijn kleur, vorm en formaat. 

Op volwassen leeftijd is de Strombus Gigas de op een na grootste vleugelhoorn die voorkomt in het Caribisch gebied. Hij kan een leeftijd van dertig tot zelfs veertig jaar bereiken. Een bijzondere schelp, niet in de laatste plaats door zijn verschillende groeistadia, met de daarbij behorende 'gedaantewisselingen'. Naar aanleiding van een bijzondere vondst vanmiddag tijdens mijn warmwater-wandeltocht, heb ik na de maaltijd toch nog weer eens ge-googled op de schelp omdat ik zelf nog een aantal vragen had. Ik stuitte op een Engels artikel waarin antwoord gegeven werd op mijn vragen. 

Wilde tevens de vleugelhorens die voorkomen in het Caribische gebied op een rij hebben voor mijzelf. Een poging...

Strombus pugilis (West-Indische vleugelhoren)
80-90 mm

Tricornis costatus (zilveren vleugelhoren)
130 mm

Tricornis gallus (hanenstaartvleugelhoren)
125 mm

Tricornis gigas (roze vleugelhoren; koninginnenhoren)
300 mm

Tricornis goliath (reuzenvleugelhoren)
330 mm

Tricornis raninus (haviksvleugelhoren)
100 mm

The Queen Conch, known locally as the Broad Leaf Conch, is essentially a large, vegetarian, marine snail native to the western Atlantic Ocean. Demand for its delicious meat and beautiful shell have contributed to chronic over fishing and placed it under enormous stress throughout the Caribbean.
The Queen Conch is the second largest of the five Caribbean species of Strombus conch, capable of growing to an average adult length of 8-10 inches. From birth, it creates a hard shell to protect its soft body by excreting calcium carbonate - a compound present in many animals such as the skeletons of coral polyps as well as our own bones and teeth. The mantle, a layer of skin surrounding the foot and lining the shell wall, discharges the calcium carbonate as a liquid which then hardens to form the shell. Conchs grow their shells in a clockwise spiral until a lip begins to form.
As the conch matures, it grows a fragile, flared lip that forms the base of the shell. This helps to prevent the conch from being overturned by wave action during rough weather. Once the lip forms, the shell ceases most of its growth in length and begins to gradually thicken as the conch ages. The development of the lip means that the conch is now, basically, fully grown, however it is not yet sexually mature.
Sexual maturity comes at about 3 - 4 years of age. At this point, it will have reached a length of approximately 8 inches. Breeding and spawning activity is most prevalent during the warmest months with some activity occurring year-round in warmer climes.
Conchs mate 'front to back' with the male positioning himself behind the female with his shell touching the back of hers, gripping her shell lip with his foot. He extends his spade-like verge and deposits sperm into the female. This new supply will be stored for future fertilisation at her next spawning.
Females like current-swept, sandy or gravel bottoms upon which to lay their eggs. During spawning the eggs are coiled inside a continuous, clear tube which is camouflaged by grains of sand attached to its sticky surface. The egg mass is capable of containing about 300,000 to 500,000 eggs. Each female can lay around six egg masses during any one spawning season. It is important to note that spawning females should remain undisturbed during this vital reproductive act.
In approximately 3 - 5 days, at temperatures ranging from 75 - 84°F., baby conch, called velligers, hatch out and immediately start swimming up toward the surface. The tiny, pin-head sized velligers are born with minute shells called protoconchs. They will become temporary members of the vast community of marine life called plankton that drift and float in the oceanic currents. While many marine organisms remain as plankton for their entire lives, conchs simply use this stage to help disperse their young to new areas. Conch velligers feed on microscopic, drifting plants and are, in turn, eaten by a myriad of predators. Astoundingly, it is estimated that perhaps less than one per cent of hatchlings will survive their sojourn as plankton.
After about three weeks, the surviving velligers drop out of the water column and settle into the sandy ocean floor. Here they undergo a major physical transformation, taking on a miniature adult-like form. During their first year, Queen Conchs bury in sand or hide beneath debris during daylight hours, emerging only at night to feed. By the end of this year, conchs will have grown to about 3 inches in length. Availability of nutritious plant foods and warm water temperatures are crucial in determining how fast conchs grow. Their average life span is predicted to be six to seven years.
The drastic decline in conch populations across the Caribbean due to over-fishing, led to it being placed on the Convention on International Trade in Endangered Species' (CITES) list in 1992. This means that member nations are obliged to have a fisheries management plan in place in order to export Queen Conchs. Nevertheless, conch populations remain in an extremely fragile condition. One estimate suggests that out of 400,000 offspring, fewer than one conch will survive into adulthood. This alarming statistic, coupled with other environmental and human pressures, signals a worrying time for the Queen Conch. 

Tot slot nog het verhaal over die wel heel bijzondere vondst vanmiddag. Al lopend door het water, zo'n vijftien meter vanaf de kustlijn viel mijn oog op iets dat leek op een Conch. Niet in volwassen staat. Op basis van het ontbreken van een volgroeide lip, maar nog prominent aanwezige 'stekels' op de windingen - een 'twee jarige'. Voorzichtig tilde ik de schelp uit het water. Leeg. Ik keek opnieuw in het water en zag er nog één. Hetzelfde verhaal: Leeg. En nog één: Ook leeg. En nog één: Leeg. En nog één: Ook Leeg. En nog één: Leeg! 'What on earth is going on?', schoot er door me heen.

Niels stond erbij en keek toe. Vanaf de kustlijn. 
Flabbergasted, als toeschouwer van straat- en podiumkunst in zee. Het onmogelijke vond plaats. In no time goochelde ik zeven lege conches uit het water. De vindplaats, hooguit één vierkante zeemeter - heet vanaf nu 'De Hoorn des Overvloeds'. 

1 opmerking: