zondag 15 december 2013

Het lijden van de Queen Conch


Zondagmiddag vonden we aan de kust van Baie Lucas een aantal Queen Conches (Strombus gigas). Een aantal bleken gelet op reacties nog te leven. Deze survivors heb ik onmiddellijk teruggezet in zee. Met de vurige wens dat ze het zullen redden. Gedurende die gang de zee in, werd ik overvallen door een gigantische tropische bui. Mens werd weekdier. Niels en Emma schuilden naast een rots, langs de kust. Ook doorweekt.  

Na het 'herplaatsen' liep ik door het water de weg terug naar de kustlijn. In die gang terug, stuitte ik op - wat kort daarna bleek - een klein 'massa-graf' van Queen Conches. De meeste schelpen vertoonden sporen van een 'nekslag'. Hier was geen sprake van een natuurlijk sterven, dat was duidelijk. Dit waren onmiskenbaar sporen van het werk van een visser.

De Strombus gigas is gewild vanwege het eetbare deel, de slak. Overbevissing vindt daarom plaats op deze prachtige soort. 'Waar kent de mens nog wel maat?', vragen we ons af. 

Op een wrede wijze wordt met een bijl / hamer nabij de top van de Conch een gat geslagen. Op die plek wordt de spier waarmee het weekdier zich aan zijn schelp vasthoudt, doorgesneden. Zo kan het weekdier eenvoudig (nog steeds levend!) uit zijn behuizing getrokken worden. 

Mocht het beeld niet direct aversie oproepen, dan doet dat het zeker na het bestuderen van anatomie en leefwijze van dit prachtige levende wezen. Na mijn primaire emoties verplaats ik me in de visser. Veelal lokalen met weinig middelen. Is de visser iets aan te rekenen? 

Deze vraag leidde tot diverse overpeinzingen in mijn hoofd en hart. En een mogelijk voorbarige conclusie: Het roofdier Homo sapiens (wise man), onderschat op ernstige wijze het gevoelsleven en lijden van zijn dierlijke aardbewoners. Intensieve veehouderij, de oprukkende megastallen, de onverantwoorde overbevissing op onze wereldzeeën zijn slechts enkele voorbeelden van ons onnadenkend en gevoelsarme gedrag. 

En het kopen van mijn stukje zalm voor de pasta of het kippenborstje voor de gele curry in de supermarkt is minstens zo onnadenkend, zo besluit ik. Ik voel me akelig. Ieder levend wezen wil graag leven en groeien. Dat gaat niet zonder slag of stoot én pijn. De Conch met zijn inkeping - de nekslag - krijgt een speciale plek in huis en hart. Hij liet het leven om te laten leven. 









Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen