maandag 9 december 2013

Licht op de Waterkijkdoos



Voor het avondeten hebben we Emma uitgelaten aan Baie Lucas. Zo heerlijk dicht bij huis, dat stukje 'niemandsland'. Ideaal voor de dagelijkse kustwandeling, tussen de wereldse bedrijven door. 

Ter plekke opnieuw een wandeling door zee gemaakt. De zee inlopen, de kustlijn achter je zien 'vervagen' heeft voor mij iets magisch. Alsof je werkelijk even niet meer alleen van de bovenwater-wereld bent. Alsof je deel mag uitmaken van twee werelden op hetzelfde moment. Ik ben geen goede zwemmer, maar tijdens die wandelingen voel ik me op en top vis, waterwezen. Ik zet in alle zorgvuldigheid stappen langs en op de zee-grasvelden. Het verticaal snorkelen, waarbij ik me verwonder over deze wel heel grote Waterkijkdoos vol verrassingen. Ik voel me kind.

De laatste dagen is sprake van veel bewolking. Lokale regenbuien wisselen de zonnige momenten af. De temperaturen blijven echter aangenaam. Ook in het water. De wisseling van het licht geeft een bijzonder effect in dat water. Zo staar je al lopend in donkere kamers en plots blijken de kamers ingericht als het licht weer brandt.

Baie Lucas biedt ideale condities voor o.a. mollusken, dat is me inmiddels duidelijk geworden gedurende mijn zee-wandelingen. De baai ligt rustig en kent een niet al te woeste golfslag. De baai kenmerkt zich door een brede strook ondiep (sublitoraal), warm water. De bodem is bedekt met zeegrasvelden en zachtere grond (zand). Zee-egels, cookies en mollusken vinden er hun ideale thuis. Een prima voedingsbodem.

Als de zon met haar kracht het water voldoende klaart, zie je de contouren van de schelpen. Het zijn met name de 'stekels' die in het oog springen. Veelal gaat het om de 'juveniles'. Een enkele keer om een volwassen conch met complete en intacte lip.

Niet alleen de weerstand van het water die je ondervindt met het lopen bepaalt je tred. Het is de speling van het licht die je tot een alert en bedachtzaam wandelaar maakt. Niets van een haastige gang of de pas er flink in hebben. 'Slow motion' is de sleutel van de deur van de 'Waterkijkdoos'. 

Omdat vanaf zee opnieuw behoorlijke buien dreigden met zelfs mogelijk bliksem en donder, zijn we na enige tijd weer teruggelopen richting onze auto. Tussen de rotsen vond ik opnieuw een juvenile conch. Een 'schemerschelp'. Mooi van vorm en kleur. Verlaten, en waarschijnlijk door een krab van formaat vanuit de kijkdoos naar het vaste land gebracht. De krab had de benen genomen, nog voordat wij tempo maakten.






Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen