dinsdag 25 maart 2014

Nieuwe Ontdekkingen




Gisteren vond ik een vleugelhoorn, tijdens onze weekendwandeling door en langs zee. Een schelp uit de familie Strombidae. Een familie die enkele genera met enige honderden soorten bevat. Vaak opvallend gevormd en gekleurd. Eye-catchers van de zee. 



Het door mij gevonden exemplaar betreft één van het genus Tricornis. En daar hield het even op wat betreft kennis van zaken. 



Bij thuiskomst de hoogste tijd dus om op basis van vorm, gewicht, lengte en 

kleurschakering uit te zoeken wat ik precies had gevonden. En daar gaat in een enkel geval wat zoek- en leeswerk aan vooraf. Met de schelp in rechterhand reis ik dan zo maar een avond door digitaal schelpen-kennisland. 'Lijkt hij hier op?' 'Voldoet hij de vorm-kenmerken?', 'Kloppen de kleuren?' 'Zou het ook kunnen gaan om...?' 'Gosh, dat bestaat ook!'. Enzovoorts enzovoorts.


Mijn gevonden, bonkige, zware, maar niet al te lange 'hunk' (8 cm) beschikt over een nog prachtige binnenzijde van de mond, een aantrekkelijk opvallend glanzend geeloranje kleurrijk geheel. Zijn buitenzijde daarentegen verraadt overduidelijk de sleet van ouderdom. Schouderknobbels en spiralen die aan vorm hebben ingeboet, kleuren die niet meer duidelijk te definiëren zijn. Een nieuwkomer met verhaal en karakter dus. Mogelijk dat ik één dezer dagen op het balcon met een revitaliserende behandeling (het voorzichtig polijsten met dremel) ouder luister onder het sleet weer ophaal.

Ik wist op moment van vinden direct dat deze soort nog niet is opgenomen in ons schelpenmuseum. Een nieuwkomer dus. Een hunk met verhaal en karakter. En ja, nieuwkomers maken mijn dagen aan de kust buitengewoon. Buitengewoon bijzonder. Op het moment van vinden maakt mijn hart een extra sprongetje. Dat deed het gisteren ook. Het betrof een aangespoeld exemplaar dat graf had gevonden tussen rotspartijen, direct langs de kustlijn. Wijwater dat bij het oprapen van de schelp over mijn hand droop, verraadde de geur van een absolute dood. Absoluut? Zijn lichaam krijgt een praalgraf in een van de laden van ons Pastoe. Daarin ligt sinds enige tijd onze gehele collectie in topvorm.  

Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid (al dan niet empirisch getoetst ;-), durf ik te concluderen dat we hier te doen hebben met de 'Tricornis raninus', ofwel de 'Haviksvleugelhoren'De raninus wordt gemiddeld 100 mm lang (volwassen staat). Het betreft een stevige horen, met stomp top gedeelte en verdikte, net boven de top uitstekende mondopening. Stompe schouder-knobbels, grove spiralen. Geelbruin met bruin vlekkenpatroon aan de  buitenkant. Binnenzijde is glanzend geeloranje tot lila. 
De haviksvleugelhoren leeft in het ondiepe Caribische water. 

2 opmerkingen:

  1. Leuk zo'n vondst en daarna je zoektocht op internet. Ik weet wat voor gevoel het geeft. Zo is internet op zijn leukst. Mooie vondst. en mooie naam. XXXX Geri

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, altijd weer spannend iets nieuws te vinden. Internet biedt uitkomst ! Wat zouden we zijn zonder....

      Verwijderen