zondag 2 maart 2014

Zondagsrust

Gisteren plantte Emma haar vlag op grond van nog niet eerder verkende eilandjes. Eerst nadat we deze per voet door zee hadden bereikt. Het was een stralende dag met zachte bries. Ook de zee was ingetogen. We hadden er zin in. Emma ook. Voor het eerst zette zij zelfstandig haar eerste stappen in zee. Nog wat onwennig, maar vastberaden. Bijgevolg, natte pootjes en een nat zout hondenbuikje. Geen reden voor haar te stoppen met oefenen. Al snel had ze door dat zeewater voor de nodige verfrissing zorgt onder de brandende zon. 

Op de 'veroverde eilanden' was het stil. Een weldaad. Een uitnodiging tot het maken van een zitplaats van steen en stof, de twee badlakens die Niels in zijn rugzak bij zich draagt. Met Emma op mijn schoot zwaaide ik Niels uit vanaf één van de eilandjes. Niels ging voor de route door het mijnenveld richting het verste eilandje. Niet geheel ongevaarlijk, vanwege de ontelbare zee-egels die er leven. Dat betekent goed opletten waar je stapt en vooral zorgen dat je rechtop blijft staan. Emma en ik genoten van de rust en het uitzicht. Een stilte-plek die zeker vaker bezocht zal worden door ons, als de zee het toestaat. 

Onderweg vond ik op één van de waterwegen nog een prachtige horen, bewoond door zijn mollusk. Nog niet eerder gezien. Ik vermoed dat het gaat om de Tricornis goliath (reuzenvleugelhoren), gelet op de vage knobbels, de zeer wijde mondopening die hoog boven de lichaamswinding uitsteekt. Maar het zou ook kunnen gaan om de Tricornis raninus (haviksvleugelhoren) vanwege het stompe topgedeelte en de stompere schouderknobbels. Heb helaas niet van alle zijden foto's gemaakt, hetgeen het identificeren niet makkelijk
maakt. Na het nemen van de foto's, heb ik het indrukwekkende huis behoedzaam teruggeplaatst in zee. Niels vond op een van eilandjes een Ctenoides sabra (bruine vijlschelp). Stevig, gelijkkleppig, ovaalrond met fijne ribben. Deze schelp komt voor in sublitoraal water onder stenen. De kleppen hebben de tocht naar de kust overleefd, hand in hand.

Mijn fascinatie voor schelpen blijft onverflauwd gekleurd. Het vinden van weer nieuwe soorten werkt als aanjager van mijn interesse. Wat leeft nog meer in het ondiepere water op de zandbodem?




















Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen