donderdag 22 mei 2014

Katharen en de Keizerlijke Helmslak

Het zal je gebeuren. Een meet and greet met de Keizer van de helmslakken. Het overkwam me vanmiddag tijdens het maken van een overtocht door zee. En route. Mijn bestemming, een onbewoond eiland aan de Franse kust. De gelegenheid doet zich niet meer zo vaak voor dat ik luchthartig kan slenteren langs zee, door zee. Totaal gedachteloos. Dat zorgeloze gevoel 'blik-op-het-oneindige-water-en-verstand-op-stil' heeft met de komst van Emma in ons leven plaatsgemaakt voor een natuurlijk gevoel van liefdevol willen beschermen. Sinds ik chi-moeder ben is mijn blik bijzonderlijk gericht op ons vier-voetertje. Al helemaal in de vrije natuur, waar Emma een scala aan mogelijkheden vindt voor gewenst baldadig gedrag. Zwemmen, verkennen, weglopen en jagen op klein wild. 

Evenwel, deze middag had ik vrij spel. Het was papa-chi-dag!

Tijdens mijn tocht week ik af van de gebruikelijke route. Niet vanuit de gedachte eens buiten de gebaande paden te waden. Nee, het was meer een gerust verdwalen in een woud van water. Verwonderend. Slenterend langs enkele mini-rifjes. En daar stond ik plots oog in oog met de Keizer van de familie helmslakken. In volle schoonheid der kleuren. Levend en bewegend. Groots! 

En het bleef niet bij het spotten van één exemplaar. Over een oppervlak van ruwweg 400 vierkante meter ondiep zeewater trof ik maar liefst vier exemplaren aan. Na minutieus onderzoek. Alle vier keizers van uitzonderlijke schoonheid. Ik werd er blij van, want het behoeft geen uitleg dat het niet best is gesteld met onze wereldzeeën. De meets and greets met deze vier heren van statuur gaven me reden, opnieuw met enig optimisme naar onze toekomst te kijken. Nu maar bidden en vingers kruisen dat deze wezens niet ten prooi vallen aan stropers. Nog voordat groei en voortplanting kans van slagen krijgt. Mensen...

De zorg die ik ervaar over onze prachtige zeewezens gaat gepaard met een gevoel van enige machteloosheid en blijkt deswege van een andere orde dan de zorg die ik voor Emma ervaar. Over haar kan ik liefdevol waken, desgewenst alle uren van de dag. Hoe anders ligt dat voor de Keizerlijke Helmslakken die ik moest achterlaten in het wankele vertrouwen dat ze het zullen redden. In het geloof dat ze niet worden gevonden door de mens met minder nobele bedoelingen. 

Het in goede banen leiden van die gedachten, het behoud van dat vertrouwen werd wreed verstoord door een stroper die mijn pad kruiste, kort na mijn kleurrijke ontdekkingen. Te zelfden tijde overviel mij een gevoel van boosheid, smart en ook begrip. Zonder het altijd bewust te zijn, wassen wij allen onze handen in onschuld. Zolang we andere levensvormen aan ons onderwerpen en van ondergeschikt belang maken, ter overleving of ten faveure van het stillen van onze honger naar pracht en praal, zolang kennen we allen de rol van Pontius Pilatus. Mijn gedachten gingen uit naar een prachtig stuk tekst dat ik vanochtend las over de geschiedenis van de Katharen. De volmaakte Katharen - ketters - leefden vegetarisch en bezaten geen geld en goederen. Een kathaar deed afstand van ieder maatschappelijk aanzien en van elk materieel bezit. Zij doodden nooit een leven wezen, hoe klein ook. Zij leidden een ingetogen leven. Een liefdevolle levenspraktijk die navolging verdient.

De Keizerlijk Helmslak / Cassis Madascariensis komt voor in het Caribisch gebied in ondieper water en is schaars. De schelp met zijn verdikte wanden, is gewild door zijn geschiktheid als materiaal voor cameeën waaraan waarde wordt toegekend. Waarvoor flink wordt betaald. Slechts een voorbeeld waaruit pijnlijk blijkt dat geld het bloed van onze samenleving is geworden. Dat we weer waarde gaan uitdrukken in mondiale happinez, dat is mijn wens.









































Video 21 mei 2014
video

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen