vrijdag 4 juli 2014

Ain't no mountain high enough

Ze zijn zo slim, deze jongens en meisjes. Slechts een aantal dagen schenk ik opnieuw mijn groeten-restjes aan de clan. Na een lange periode van groen-onthouding op verzoek van enkele buren. 

Mijn vergrijp begon met de topjes van de boontjes. Vrij onschuldig. En omdat ik zag dat er zo intens van genoten werd, kon ik het de volgende dag niet over mijn hart verkrijgen die heerlijke paprika restjes zomaar in de afvalbak te gooien. Die gingen dus ook naar mijn Iguana's. En na de paprika-resten volgden de dag erna de paksoi-stronkjes en stukjes rest-tomaat. En toen die stappen gezet waren, volgden bananen die door de warmte iets te snel rijp en zacht werden in huis.  

En of de Iguana's zich beroepen op gewoonterecht? Ik weet het niet. Hoe dan ook, ze beseffen duidelijk dat de zegen van boven komt. Meer concreet, van twee hoog. Vandaag meldde één van mijn vrienden zich bij de schuifpui van onze logeerkamer. Bedelend om een stuk banaan. En zeg dan maar eens nee, als je recht in de poppenogen van zo'n mooi, lief wezen kijkt. 

Nee, dat lukt niet.

Als dankbetuiging liet deze klimmer me wel zien hoe goed hij tegen een stijle muur kan klauteren. Respect. Of zou ie gewoon onderweg zijn geweest naar drie hoog om ook daar wat te snaaien? 
Dat zou wel de bloody limit zijn ;-) 


Knock knock knocking on heavens door

Even wachten

Is ze thuis? 



Banaan achter de kiezen 

Even denken 

En klimmen maar


 Oh dear, doe ik dit?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen