woensdag 2 juli 2014

High- and Lowlights




Gisteren kregen we nieuwe onderburen. Voor tijdelijk. Gary zag kans zijn appartement te verhuren, voor best veel dollars en - naar wij hopen - weinig dagen. Gary leeft stil en rustig. Wij ook, dat wil zeggen, wij leven rustig. Als de balkondeuren openstaan en Gary is op het eiland dan horen we hem 's ochtends vroeg gezellig uitwisselen met tuinmannen en Rudy. De geur van koffie dringt dan zachtjes onze slaapkamer binnen. De koffie van Rudy en Gary. 

Rudy houdt Gary's zwembad bij. Zeeft blad uit het bad, harkt de bodem aan en voegt op tijd zout en afgemeten chloor toe aan het water. Opdat Gary niet alleen in het geld  maar ook in helder water zwemt. Bij mij had de kapper vier weken geleden iets teveel chloor toegevoegd op mijn hoofd, toen ik hoogtelichten liet zetten. Mijn kappersbezoek werd ingegeven door de wens dat hoogtelichten het zouden gaan winnen van het groeiend grijs op mijn hoofd. 

Het resultaat was niet te missen. Ondanks duidelijke instructies vooraf: 'Please, no red tones, I don't like red tones, I love the ash tones! Rood werd het niet, maar wel iets in die richting: Oranje. En of ik maar even piep-honderd dollar wilde afrekenen! Met dat verzoek verschoot ook de kleur in mijn gezicht. Ik trok wit weg. Nu het blauw nog. Wat moest ik zeggen, wat moest ik doen? Bedremmeld rekende ik af en reed naar huis. Met een (te blond)-oranje muts op mijn hoofd. 

Het WK voetbal stond gelukkig voor de deur. Met dat idee hield ik mezelf maar rustig. Vier weken lang. In die weken groeide ons Oranje gevoel en werd godzijdank steeds overtuigend gewonnen. Op mijn hoofd was ook groei. In kapperstermen, uitgroei. Naast veel oranje. Ik zag het gebeuren en anderen met mij. Ik bleek overigens niet de enige op het eiland, bij wie na een bezoek aan die salon de behoefte aan damage-control zich successievelijk opdrong. Er werd flink beraadslaagd die weken.

Gistermiddag om precies te zijn, trokken de tijdelijke onderburen met enig vertoon en temperament in het appartement. Het appartement van Gary. Het zwembad werd onmiddellijk verkend door dames die ook zelf nog verkend zouden worden. Door heren, de huurders van Gary. Het hoorde duidelijk niet bij elkaar. Niet permanent, in ieder geval. Maar het klikte wel, dat was aan alles te zien, voor wie lichaamstaal leest. En wat ik ook begreep vanuit mijn woonkamer, was dat één van de dames, een Zuid-Amerikaanse, net als ikzelf, écht teveel blond op haar hoofd droeg. 
We tobben ons al vervend door en langs high- and lowlights, concludeerde ik.

Ik besloot die middag, na vier weken Oranje-winst, mijn eigen kapper te worden. Voor nog geen tien dollar tikte ik Garnier Nutrisse Creme Haircolor Light Ash Brown, nummer 61 op de kop. Dat zou de boel dekken. Het kon alleen maar beter worden, verzekerde ik mezelf. Nog langer lopen met een oranje muts in de tropen trok ik niet meer. Ik stroopte de mouwen op en de plastic handschoentjes over mijn vingers. Busjes werden gemixt en geschud. Het proces verliep gladjes. Evenals de kennismaking tussen de dames en heren onder mij, daar bij Gary's zwembad.

De zon ging onder, het licht werd zwoeler en de muziek steeds luider. Net als de gasten. Geuren van weed en sigaretten drongen ongevraagd onze woonkamer binnen. We snoven mee en lachten er maar wat om. Ook wij waren eens jong. Honderd grijze haren geleden. Maar het geduld met de hedonisten onder ons werd met het verlopen van de avond wel op de proef gesteld. De hypnotiserende bass-tonen drongen als pijlen onze hartkamers binnen. Bij ons ging tegen twaalven echt het licht uit. Beneden stond de boel op springen, een house-party. Uren lang. 
Ear-pluggs in en slapen maar. 

Vanochtend, kort na zonsopkomst wekte Emma ons. En niet veel later volgden de onderburen uit hun narcose. De nacht had hun banden verstevigd. Het zwembad werd opnieuw opgezocht, nu niet alleen door de dames. Ditmaal gesetteld genoot het gezelschap van het verkoelende water. Ik deed mijn boodschappen bij Loney, eerst na een ontbijt met gekookt ei dat ik van Niels kreeg. Bij thuiskomst bleek de house-muziek van de avond ervoor plaats te hebben gemaakt voor reggae klanken. Opnieuw hard. Opnieuw lang. Niels stond op tilt. Hij had het duidelijk gehad met de feestgangers.

We besloten de rust van de kust op te zoeken, nadat de koelkast was gevuld met vers proviand. Daar bij rustig water, fotografeerde Niels bruin-grijze pelikanen die zich wasten in het avondzonnetje én mijn haardos in nieuw jasje. Kleur nummer 61. Deze Ash Brown blijkt goed te matchen met het zachte na-middag-licht. Ik voel me gelukkig zonder mijn oranje muts. 

Nu maar hopen dat de betovering van Oranje niet verbroken is, Fingers-crossed!





























4 opmerkingen:

  1. ...is die laatste foto nou de 'oranje' muts of de reeds ashblonde? Vergeef me als ik je verontrust. ;-)
    En de prijs die je noemt, hebben ze je haar per haar met een kwastje geverfd dan?
    Fijne asblonde dagen gewenst!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh my dear, nee het was nog errrrrrrrger Walter :-)

      Verwijderen
  2. Ik hoop dat de onderburen niet zo luidruchtig blijven, vervelend zeg. Hierdoor veranderd de hele sfeer. En die kapper, wat erg dat ze dit durven vragen. Heb je niet duizend keer daarna bedacht wat je eigenlijk had moeten zeggen? De kleur is nu mooi. Ik heb het ooit ook gehad, alleen deed ik het zelf. Had ik ook ineens een rode glans. Wat voelt dat raar.

    Leuk geschreven, ik zie het voor me.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Gisteravond leek het rustig aan het front. Tot vannacht om half vier het feest weer losbarstte. Wie gaat wat zeggen en doen... En wanneer? Soms is het beter te wachten totdat de storm voorbij raast, lijkt me...

      En kappers zoek ik even niet meer op. Ik kan het zelf! :-) Yesssss!

      Verwijderen