woensdag 9 juli 2014

Van Bijgeloof tot Deceptie

Een behoorlijke deceptie, een al bedachte finale Nederland - Duitsland die aan ons voorbij gaat. Ja, we hadden er wel op gehoopt. Vanmiddag, Caribische tijd, kort voordat de volksliederen ten gehore werden gebracht in het stadion, maakten wij nog even een strandwandeling met Emma. Maar zelfs zij - thans loops - wilde op tijd voor de buis zitten. 

Onderweg vond ik tussen de rotsen nog een mooie conch, aangespoeld en leeg. Kleurschakeringen nog fris. Roze-oranje, dat moest een winnend teken zijn. De vondst werd van tevoren aangevoeld. Hoe bijgelovig kan een mens zijn? 

Nu zitten we hier, twee spel-helften, een tweedelige verlenging en een serie strafschoppen verder en likken onze wonden. Niet in een zelfde dramatiek als de Brazilianen gisteren deden, maar toch. Had gisteren te doen met alle Braziliaanse spelers die een niet mis te verstane vernedering te verwerken kregen door het resultaatgerichte voetbal van het Duitse elftal. Tranen van spelers die het veld verlieten, troffen doel bij mij. 

Een vernedering doorstaan - helemaal voor een werelds publiek - is mogelijk minder eenvoudig dan een gemiddeld supporter zich op afstand kan voorstellen. Die verlaat het stadion, zet de beeldbuis op zwart en moppert of drinkt wat van zich af. Frustraties lossen op. Hoe anders ligt dat voor de verliezende spelers die het veld verlaten. Bij hen echo├źn gemiste kansen en gemaakte kardinale fouten mogelijk nog weken na. Ook 's avonds in bed, voor het slapen gaan. En daar helpt geen schietgebedje tegen.

Ik hoop vanavond na een bal (geen voetbal, maar een pingpong bal) vanille- en koffie-ijs het voetballeed weer snel vergeten te zijn. Wat me daarbij zal helpen is het bekijken van enkele fijne plaatjes die ik vanmiddag schoot. En voor het slapen gaan neem ik nog weer even die intacte queen-conch in handen. Ik hoop vannacht diep te slapen en te kunnen vliegen in mijn droom.

En ik zal eerlijk zijn, voor mij mag zaterdag a.s. die wedstrijd om derde en vierde plaats worden geskipt. Om te spreken met woorden van Niels: Een strijd om des keizers baard. 


De selectie van Sint Maarten 



































1 opmerking:

  1. Prachtige foto's. Wat een mooi schepsel is dit toch, ongelofelijk dat dit bestaat en zichzelf in leven helpt, de natuur is zo mooi en zo divers.

    Ja, heel jammer dat we eruit zijn. Ik had deze keer echt het gevoel dat we in de finale zouden komen. Raar hoe alles ineens anders is. Ik vond het ook erg voor de Brazilianen. Jammer hoor, het was leuk en de 3-e, 4-e plaats, ik denk dat er niemand is die dit echt leuk vindt. XXXX Geri

    BeantwoordenVerwijderen