zaterdag 18 oktober 2014

Pelikaan, rustig aan ...

Vanochtend in rust met een cappuchino op het balkon, spotte ik deze prachtige pelikaan. Hij (of zij) liet zich makkelijk fotograferen. Later begreep ik waarom. De stormkracht van Gonzalo heeft zijn vleugel beschadigd / gebroken. Heel moeilijk dat te zien en niets te kunnen doen. Wat kon ik doen? 

Zo'n watervogel benaderen, betekent hem / haar opjagen. Een actie die zeker geen goed zal doen, besloot ik. Hopen en bidden dan maar, dat rust ook herstel betekent voor deze pechvogel. Stootduiken zullen voorlopig niet gemaakt kunnen worden door de piscivoor. In gedachten ving ik al vis om te voeren, daar op die punt. Zonder vishengel? Nee. Vervolgens dacht ik aan de vis die Kamal dikwijls vangt op die rotspunt. Zou het gegeten worden als het de pelikaan op een presenteerblaadje zou worden aangeboden?

Eén gek kan meer vragen dan tien wijzen kunnen beantwoorden. De pelikaan moet het - zo bedacht ik me - nu hebben van dobberen op het water. Zo zal hij zijn maal moeten vangen. Visjes. Arme visjes. Wat in de mens bepaalt eigenlijk de gradatie in affectie en betrokkenheid voor andere levensvormen? Weer zo'n vraag van een dwaas. En nog zoiets, inleven met behoud van distantie, ik zal er nooit in uitblinken.

Ik dacht verder ... Een mens kan met gebroken vleugels toch zijn levensvlucht vormgeven. Met wat geluk en liefde. En wind mee. Of juist doordat in liefdevolle betrokkenheid, wind uit de zeilen wordt genomen, áls het leven eens tegenzit. Voor dieren lijken Darwin's wetten onverbiddelijk. 


Mooie Pelikaan, als je je hoofd te ruste wilt leggen, laat onze rots dan jouw rots in de branding zijn. 











1 opmerking:

  1. Mooi zeg. Wat een heerlijk gevoel geeft het he, wanneer het lukt om dergelijke foto's te maken.

    BeantwoordenVerwijderen