donderdag 2 oktober 2014

Shelter Me 4-ever

Van bloggen komt het de laatste tijd niet veel meer op mijn blog 'Seagifts'. Te druk met andere dingen  die me bezig houden en mogelijk is alles zo door en door verkend aan de kust, dat onze huidige tochten aan zee ons niet meer voor grote verrassingen stellen. Verrassingen geschikt voor het blog. Nog een enkele keer poogde ik wat te delen op dit platform, maar terugkijkend op die laatste posts, kan ik niet anders stellen dat het geforceerde pogingen betreffen, het blog levend te houden. Een afronding van het blog ligt in het verschiet. Ik geef het idee de tijd van landen. Want iets afsluiten wat me zo lief was en nog steeds is, valt niet mee. Ik bedoel dat het moeilijker wordt als ik er te nadrukkelijk bij stil sta. Ben nooit een ster geweest in afscheid nemen. Ik laat daarom de breeze het werk doen in deze. 

Vanavond tijdens een zoekslag op het woord 'trouwdag' in mijn mailaccount stuitte ik op een nu ruim twee jaar geleden gemaakte en verstuurde foto. Ongeloof bij het zien! 'Was dát wat de foto toonde werkelijk mijn eerste aanzet tot het verder willen uitbouwen van iets dat niet veel later zonder schaamte een 'schelpenmuseum' genoemd kon worden?' 

Wat kan een mens in twee jaar tijd een enorme hoeveelheid schelpen vinden! Ik deelde mijn opzienbarende bevindingen van deze avond direct met mijn allerliefste. De man van de trouwdag, die we ook eind juli 2012 vierden. We stelden samen vast dat het toch wel heel bijzonder en onverklaarbaar blijft dat we na start van een verzamelhobby (:-) de vaart er goed in hadden, maar daarentegen nu al maanden niets meer vinden. Ondanks de beste wil van de wereld. 

Zouden de Caribische schelpen ook vinden dat het genoeg is geweest? Who knows.  Zou de kust nog verborgen geheimen voor ons hebben? Ik vermoed van niet. Mocht het de laatste post worden dan is de cirkel op een fijne wijze (afge-)rond. Wat is gepaster op dit blog dan af te sluiten met een post over 'schelpen'.  Niet zomaar schelpen. Onze gevonden schelpen die nu samen opgenomen zijn in ons mini museum. Ik vind ze nog steeds fascinerend, schelpen. Goddelijk mooi. Ware staaltjes van architectuur, waar een groots plan achter schuilt. Mijn liefde voor schelpen zal ik blijvend meedragen in mijn hart. Gedurende de tocht door dit aardse leven. Die liefde blijkt een constante factor. 

Dat gezegd hebbende toon ik nog graag het bewijs van mijn eerste vondsten. Vruchten van de Caribische kust. En als ik over honderd jaar samen met mijn geliefde onze zoveelste trouwdag vier, zullen we samen al wandelend door het blog tegen elkaar zeggen met krakende stem: 'Weet je nog wel, oudje?


Eind juli 2012, over hoe het begon



Twee jaar later, een greep uit de kast









2 opmerkingen:

  1. Waarom stoppen? Waarom zo definitief? Ik merk het vaker bij bloggers dat er na een poosje moeheid optreed. Doe het dan een poosje rustig aan. Ik wil het niet missen hoor. Ik ben nog lang niet uitgekeken. Egocentrisch van me, he? Wanneer je werkelijk wilt stoppen, gewoon doen!!!!!!!

    Maar......

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hi Geri, moest wel lachen om je lieve reactie. Zou ik lijden aan een blog-burnout? Ik zal je raad ter harte nemen en het even kalm aan doen. Kijken wat er dan gebeurt ...

      Verwijderen