vrijdag 17 oktober 2014

Veerkracht

We zijn even helemaal gevoel voor tijd kwijt. We zitten een kort kwartier op de bank, na een kort bezoek aan Moos. Vrijdagavond. In het donker terugrijden over een eiland dat nog overal sporen van Hurricane geweld toont, heeft iets sinisters. Welke dag is het vandaag? Het antwoord vraagt om concentratie. Vrijdag, weekend dus. Ik probeer terug te gaan in tijd. Maandagavond werden we overvallen. Inmiddels al weer een aantal dagen geleden. Toch staat alles op het eiland nog in het teken van Gonzalo. En onze gedachten gaan uit naar alles wat leeft op het eiland Bermuda dat Gonzalo vandaag ongevraagd op bezoek kreeg. Een Gonzalo die zich nota bene op zee heeft ontwikkeld tot een Hurricane, 
categorie 4. Ik heb nog geen nieuws gezien.

De dagen die volgden nadat wij Gonzalo trotseerden, stonden in het teken van hard werken en behelpen. Geen stromend water meer uit de kranen. Elektriciteit down. Internetverbinding down. Ik tap af van een router in mijn omgeving die nog wel dienst doet, zo goed en kwaad als lukt. Huishoudelijke apparaten en airco's die het hebben begeven. Liften die niet meer werken. De lijst van defecten kent nog even geen einde.

Er wordt door mensen heel hard gewerkt rondom het complex, aan huizen, gebouwen en aan wegen. Er is veel te doen, nog steeds. Houten elektriciteitspalen liggen om. Lantarenpalen liggen om. Hekwerken zijn gekatapulteerd. Daken losgeslagen. Struiken en bomen met wortel en al uit de grond gerukt. Zelfs een driehonderd jaar oude boom in de woonomgeving van Mitch heeft het loodje gelegd. Gonzalo heeft dit alles op zijn geweten.

Ik werkte hard in en rondom ons appartement. Eerst nadat na twee dagen het water weer ging stromen uit de kraan en door toiletten. Dat moment werd door ons als hemels ervaren. Het is warm, heel warm in de tropen. Er stond geen zucht wind. Dit in combinatie met een hoge luchtvochtigheid deed ons smachten naar stromend water. Plakkerig, zwetend en moe van spanning en inspanning doet een koude douche wonderen. 

Vanmiddag hebben we een eerste bezoek aan het strand in onze woonomgeving gebracht. Emma was na dagen binnen hangen ook toe aan afleiding. Het strand bleek omgeploegd door Gonzalo. Een verlaten strand. Langs de kust zag ik stukken afgebroken koraal en delen sponsdier en aangespoelde kreeften. Overal vlogen muggen en vliegjes. Ook de 'winkel' van shellman had een oplawaai gehad. De vertrouwde handgeschreven borden met teksten als 'Are you happy, make me happy', lagen uiteengereten langs de kustlijn. Maar ook de shellman blijkt net als iedere andere lokaal over een relaxte mentale veerkracht te beschikken. Een nieuwe tafel met materiaal pronkte - nog zonder klanten of bewonderaars - als trotse doorstart. 

En Niels, Niels vond wonderlijk genoeg een prachtige aangespoelde hertenkauri. Niels, de kauri-man. Deze Gonzalo-Kauri krijgt een plek in onze verzameling. Als 'levend' souvenir aan Gonzalo die langskwam. Al besef ik goed, dat voor het herinneren van Gonzalo geen ankers vereist zijn. We zullen niet snel vergeten hoe Gonzalo met al zijn opgebouwde kracht, als een hooligan op onze voordeur beukte en ons aan het dweilen zette.

























1 opmerking:

  1. Gelukkig ben je weer op het weblog. Ik miste het al. dacht echt dat je zou stoppen. De aanleiding is niet leuk. Ik vind storm hier al eng, hoe moet dat zijn wanneer een orkaan over je heen dendert? Ik hoop dat je ermee doorgaat. Ik leef graag mee en dat kan goed aan de hand van de verhalen en de foto's en filmpjes. Ik hoor graag hoe gaat het verder met St. Maarten.

    BeantwoordenVerwijderen