dinsdag 29 mei 2018

Droge, dorstige grond

Code oranje. Ik zit binnen op de bank. Emma aan mijn zijde. Haar hoofd rust op haar stoffen vriend die bedaard een andere kant opkijkt. Emma's snuitje blijft gericht op het raam, want buiten gebeurt het. 
De zon heeft lampen gedimd. In de hemel slaan de pauken, het koor zingt tranen in mijn tuin. Cupido schiet zijn lichtpijlen onvermoeid op ons grondgebied. Het geprofeteerde onweer trekt over.

Groeizaam weer. Mijn oma gaf haar zegen, want haar tuin was haar alles. Mocht het haar gegeven zijn, dan vliegt ze bij gelegenheid vast aan als merel, tortel, hommel, vlinder, of juffer, zodat ze kan zien hoe ik het allemaal aanpak. Beetje atypisch. 

De plantdichtheid per vierkante meter blijkt ondoordacht, twee hommel-kolonies vestigden zich als geschenken uit de hemel, daar waar ik mussen verwachtte en maakten me als bij toverslag hommel-expert. Van ze houden deed ik al sinds jaar en dag. En de vogels, zij oogsten de frambozen. Let wel, bestuiving door eigen kolonies!

Vanochtend nog, landden er out of the blue twee merels voor mijn neus en werd ik tussen het groen getuige van een pakkend bedrijf uit het plattelandsleven van de merel. Vader en zoon, moeder en dochter, of misschien wel mannetje en vrouwtje voor de tweede leg. Een meeslepende uitwisseling tussen twee leden van dezelfde groep, dat was duidelijk. Vliegensvlug. Streetdance op de rand van een muur. Ik kon er geen touw aan vast knopen, maar zij stoorden zich niet aan mij. Ik dacht aan mijn oma. Zij sprak vloeiend merels.

De schemer valt, ongemerkt. Het rommelt nog steeds in het landschap. Van een wandeling met de viervoeter zal het vanavond vermoedelijk niet komen. Een plasje tussen de distels zal het ook niet worden, maar er is vast nog wel ergens een leeg plekje te vinden.




Foto's 29 mei 2018, Hedy 
































Geen opmerkingen:

Een reactie posten