dinsdag 7 augustus 2018

Lavendel

Zomaar een dag


Aan het eind van de middag - niet op het heetst van de dag - heb ik een paar uurtjes besteed aan typisch augustus-werkjes in de tuin. Nog midden in de tropische golf, die we vanaf donderdag a.s. waarschijnlijk echt achter ons laten, blijkt het nog een ideaal moment voor het oogsten van de droge lavendel-bloempjes. Droger zal het echt niet worden. Een meditatief werkje, met schaar en schaal, zittend op de grond, in de directe nabijheid van het voeder- en drink-plekje voor de mussen, mezen en merels. Ook de tuinmuis liet het niet afweten. Hij is voor de duvel niet bang. Ook niet voor een knippende schaar, maar ook niet voor Emma. En zij heeft met enige fantasie toch best wat weg van een zwart katje. Muis paradeerde, provoceerde, at en dronk. 


De lavendelstruiken heb ik na het ont-bloemen iets teruggesnoeid. Het zaad van enkele plantjes verzameld. Die van de Akelei had ik al eerder 'afgetapt'. Een deel daarvan is nu onderweg naar - of misschien zelfs vandaag al aangekomen - in de Ariège in Frankrijk. Per post, in een papieren zakje bij andere post. Later begreep ik dat ik met mijn gedoneerde zaad de plank wel wat mis heb geslagen, want langs de bosranden in de Pyreneeën blijken de mooiste wilde Akeleien te groeien en bloeien. Eh bien ...

Mijn winterharde frambozenstruik zet voor een tweede keer dit seizoen vrucht op het nieuwe hout. Mijn snoei-actie begin zomer, na de eerste oogst heeft zijn werk gedaan. De prille 'boos-jes' beloven veel goeds. Een piepklein potje jam behoort tot de mogelijkheden. En anders maar gewoon voor de directe consumptie plukken. Veel werk zal het niet zijn. Het blad rond de frambozen-trosjes heb ik vandaag voorzichtig verwijderd, zodat de vruchtjes nog goed kunnen rijpen. Even geen hagel-buien graag.

De vlinderstruiken heb ik ontdaan van de uitgebloeide trossen, in de hoop dat de struiken weer nieuwe bloemen zullen geven. Met een beetje gunstig weer zou dat zelfs moeten lukken tot het moment van inzetten van de meteorologische herfst, ergens rond 23 september. Cross fingers. 

Misschien worden we dit jaar zelfs getrakteerd op een Lage Landen Indian Summer. Wat mij betreft rekken we de zomer op tot december a.s. Ik wil me wel blijven opwarmen ...

De gedachte van een naderende 'herfst' jaagt me voorlopig in de seizoenen-stress. We hebben een fantastisch mooi voorjaar gehad en een bloedhete zomer, waarvan we zelfs nog een puntje over hebben. Het leven speelt zich al weken meestentijds buiten af. Onder het zonnescherm, in de schaduw. De ochtenden beginnen vroeg en de avonden eindigen laat. 
's Avonds buiten eten en aansluitend in de tuin met een wijntje wat weg dromen, sterren tellen of maanstanden observeren. Ook geluk kent een begin en een eind.

"De jaren rennen als konijnen". En de seizoenen ook. Voor mij is de gedachte van afscheid nemen van een heerlijk seizoen een lastige. Maar als het in Nederland dan toch weer koud wordt, dan heb ik in ieder geval een rustgevend, mooi aandenken aan deze zomer. In mijn kasten. Geurende Lavendel. Mijn handen ruiken al als Lavendelbloempjes.


Foto's 7 augustus 2018, Hedy





























Geen opmerkingen:

Een reactie posten