woensdag 17 april 2019

Lichttempel



Ik stel me voor dat Bach besloot af te dalen naar een werkelijkheid van grovere materie, onze wereld, onze werkelijkheid om ons nabij te zijn. Hij moet geweten hebben dat hij met zijn scheppingen onze harte-vonk zou raken. Ons daarmee dichter bij onze Goddelijke oorsprong zou brengen. Een werkelijkheid buiten plaats en tijd. Een liefdevolle, onbaatzuchtige staat van leven. 
Een weg te gaan.


Erbarme dich, mein Gott, um meiner Zähren willen! Schaue hier, Herz und Auge weint vor dir bitterlich.
~ ~ ~ ~ ~ Have mercy, my God, for the sake of my tears! See here, before you heart and eyes weep bitterly.


Delphine Galou, contralto François-Marie Drieux, solo violin Les Siècles, conducted by François-Xavier Roth Recorded in Summer 2008


vrijdag 12 april 2019

De Passie




Na een drukke dag van stad-slenteren, boodschappen doen, een bezoek aan stoffeerder en heerlijk Thais eten bij 'Buathai Thais', weer verlangend uitkijken naar rust.

Een weldaad, de stadsdrukte inruilen voor bedaarde landschappen. Aanrijden en voelen dat het hart weer rustiger klopt bij het zien van de reuzen, die tezamen als schakels een groen collier vormen om de hals van het woongebied. 

Even weldadig, in de stoel thuis verdwijnen in een moment J.S. Bach in aanloop naar Pasen. Een kathedraal van tonen, recitatieven, koralen in lijden en verlossing. En ook na tientallen keren intensief luisteren, opnieuw opmerken dat het me altijd weer in mijn gevoel weet te treffen. 

'Komt Ihr Tochter helft mir klagen' het openingskoor onder leiding van Reinbert de Leeuw met Holland Baroque, het Nederlands Kamerkoor en het Roder Jongenskoor wist me nu tot tranen te raken. Voor mij geen gehaaste uitvoeringen, geen moderne tempo-bewerkingen. Ik houd van de slepende, meer innerlijke uitvoering, waarbij de kruisweg door zowel dirigent als luisteraar wordt afgelegd.


Ja, een bestaan zonder Bach zou een zinloos bestaan zijn.

vrijdag 5 april 2019

Into the Mystic














Into the Mystic - Van The Man

We were born before the wind
Also younger than the sun
Ere the bonnie boat was won
As we sailed into the mystic
Hark, now hear the sailors cry
Smell the sea and feel the sky
Let your soul and spirit fly
Into the mystic
And when that fog horn blows
I will be coming home, mmm mmm
And when the fog horn blows
I want to hear it
I don't have to fear it
I wanna rock your gypsy soul
Just like way back in the days of old
Then magnificently we will float
Into the mystic
When that fog horn blows
You know I will be coming home
And when that fog horn whistle blows
I gotta hear it
I don't have to fear it
And I wanna rock your gypsy soul
Just like way back in the days of old
And together we will float
Into the mystic
Come on girl
Will they stop now
Songwriters: Van Morrison

woensdag 5 september 2018

Kompas

Van tijd begrijp ik weinig tot niets. En dat is okay. Het is inmiddels ruim drie jaar geleden dat we remigreerden vanuit de Caribbean. Vaderland, moederland, het zou vanaf dat moment voor altijd een vaag gebied blijven. Niet hier, niet daar. Onderweg. Drie jaren vervlogen na die grote transitie waar ik toen zo naar uitkeek. Terug naar mijn bossen, merels en mussen, weg van de muggen. Het verlangen naar een beetje verkoeling na vijf jaar verzengende hitte was begrijpelijk. 

Deze week maakte ik een tocht naar binnen, terug naar de tropen. Herinneringen aan 
Anse Marcel, mijn grote Franse liefde. Het kroelen van handen in zilte ezel-vachten. Mijn iguana's die als meesters onverstoorbaar observeren, koudbloedig warm. De urenlange tochten die we maakten over paden langs de Atlantische Oceaan. Schelpen spotten, dromen, muziek horen in de golven. Troost voor tranen. 

En hoe wonderlijk kan het lopen. Gisteravond maakte ik een eerste aanzet tot het inruimen van mijn kledingkasten. Na drie tot vier grote verhuizingen binnen drie jaar tijd, lukte het me niet eerder me er echt toe te zetten. Verhuismoe, heet dat. En ook gisteravond belandde ik al snel zittend op de grond, het echte werk uit het oog verliezend. Mijn handen en ogen bleven steken in futiele doosjes sokken, riemen, slippers. Gehypnotiseerd. Alsof je bij het inruimen van je boekenkasten blijft steken in oude foto-albums en maar blijft bladeren. Stilgelegd, door de bewegende beelden. Ervaringen van het leven. De tijd gaat zijn goddelijke gang. 

In mijn tuin dansen sinds twee dagen enkele prachtige Atalanta's. De laatste vlindersoort die gezien wordt in de Hollandse tuin vooraleer de herfst en winter inzetten. En over de schoonheid van zinvol, betekenisvol toeval gesproken. Omdat van productiviteit gisteravond geen sprake meer was, besloot ik de klus te staken, mijn bed op te zoeken. Een pijlsnelle ingeving trok me uit mijn droomstaat. Er werd op mijn hart geklopt.

Toch nog even een minuscuul tasje openen dat tussen riemen en rommel verborgen lag. Mijn ziel loodste me naar een cadeau voor de nacht. Zorgvuldig ingepakt in noppenfolie, heeft het pakketje ruim drie jaar gewacht om gevonden en uitgepakt te worden: De eerste Hertenkauri die ik vond op het eiland. Groot was het geluk. De rots waarop de schelp lag, zou ik nog moeiteloos kunnen aanwijzen. Aan richtingsgevoel ontbreekt het me echter. Dat blijkt genetisch bepaald. Waar kom ik vandaag, waar ga ik naar toe? Hoeveel koffers pak ik nog uit voordat ik mijn voorland bereik?















maandag 19 december 2016

SHADE SAILS

Aan de vooravond van een nieuw jaar.
Vandaag ontvingen we het volgende bericht:

SHADE SAILS INTSTALLED !

We willen even terug bij de aanblik van onze zo geliefde Oceaan van Rust.
SXM always in our hearts.









dinsdag 23 juni 2015

Nog volop in de drukte van onze remigratie, zag ik zojuist kans even te genieten van een fijne landing op het eiland. We blijven landskinderen, friendly island!


http://youtu.be/7GZ3fSDFevE

donderdag 30 april 2015

Een Wereld aan Dozen

De inboedel van een kleine Chihuahua valt goed te overzien. De inboedel van twee grote mensen blijkt daarentegen een berg. Zo hoog als het dak van de wereld. Onmogelijke hoeveelheden werden de laatste dagen gepakt. Uit alle hoeken van het huis werden spullen aangedragen en vakkundig in kartonnen jassen gestoken. Reisklaar voor de oversteek in een wel heel grote container. 

Gisteren en eergisteren werd de berg in huis ontmanteld door een aantal heel sterke mannen. Alles werd het huis uitgedragen. Zo ook mijn eigen 'Emma Box. En nu ...

Het is zo stil in huis.

Ver weg van ons eiland in de zon wordt gewerkt aan een fijn, warm, knus onderkomen in het koude landje van brede rivieren. Mijn baasjes spraken over herinneringen aan Holland en een voordracht voor een Chihuahua was een feit. Ja, ik zie het wel zitten in dat koude, knusse landje.


Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.
de lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.

Hendrik Marsman