woensdag 5 september 2018

Kompas

Van tijd begrijp ik weinig tot niets. En dat is okay. Het is inmiddels ruim drie jaar geleden dat we remigreerden vanuit de Caribbean. Vaderland, moederland, het zou vanaf dat moment voor altijd een vaag gebied blijven. Niet hier, niet daar. Onderweg. Drie jaren vervlogen na die grote transitie waar ik toen zo naar uitkeek. Terug naar mijn bossen, merels en mussen, weg van de muggen. Het verlangen naar een beetje verkoeling na vijf jaar verzengende hitte was begrijpelijk. 

Deze week maakte ik een tocht naar binnen, terug naar de tropen. Herinneringen aan 
Anse Marcel, mijn grote Franse liefde. Het kroelen van handen in zilte ezel-vachten. Mijn iguana's die als meesters onverstoorbaar observeren, koudbloedig warm. De urenlange tochten die we maakten over paden langs de Atlantische Oceaan. Schelpen spotten, dromen, muziek horen in de golven. Troost voor tranen. 

En hoe wonderlijk kan het lopen. Gisteravond maakte ik een eerste aanzet tot het inruimen van mijn kledingkasten. Na drie tot vier grote verhuizingen binnen drie jaar tijd, lukte het me niet eerder me er echt toe te zetten. Verhuismoe, heet dat. En ook gisteravond belandde ik al snel zittend op de grond, het echte werk uit het oog verliezend. Mijn handen en ogen bleven steken in futiele doosjes sokken, riemen, slippers. Gehypnotiseerd. Alsof je bij het inruimen van je boekenkasten blijft steken in oude foto-albums en maar blijft bladeren. Stilgelegd, door de bewegende beelden. Ervaringen van het leven. De tijd gaat zijn goddelijke gang. 

In mijn tuin dansen sinds twee dagen enkele prachtige Atalanta's. De laatste vlindersoort die gezien wordt in de Hollandse tuin vooraleer de herfst en winter inzetten. En over de schoonheid van zinvol, betekenisvol toeval gesproken. Omdat van productiviteit gisteravond geen sprake meer was, besloot ik de klus te staken, mijn bed op te zoeken. Een pijlsnelle ingeving trok me uit mijn droomstaat. Er werd op mijn hart geklopt.

Toch nog even een minuscuul tasje openen dat tussen riemen en rommel verborgen lag. Mijn ziel loodste me naar een cadeau voor de nacht. Zorgvuldig ingepakt in noppenfolie, heeft het pakketje ruim drie jaar gewacht om gevonden en uitgepakt te worden: De eerste Hertenkauri die ik vond op het eiland. Groot was het geluk. De rots waarop de schelp lag, zou ik nog moeiteloos kunnen aanwijzen. Aan richtingsgevoel ontbreekt het me echter. Dat blijkt genetisch bepaald. Waar kom ik vandaag, waar ga ik naar toe? Hoeveel koffers pak ik nog uit voordat ik mijn voorland bereik?















maandag 19 december 2016

SHADE SAILS

Aan de vooravond van een nieuw jaar.
Vandaag ontvingen we het volgende bericht:

SHADE SAILS INTSTALLED !

We willen even terug bij de aanblik van onze zo geliefde Oceaan van Rust.
SXM always in our hearts.









dinsdag 23 juni 2015

Nog volop in de drukte van onze remigratie, zag ik zojuist kans even te genieten van een fijne landing op het eiland. We blijven landskinderen, friendly island!


http://youtu.be/7GZ3fSDFevE

donderdag 30 april 2015

Een Wereld aan Dozen

De inboedel van een kleine Chihuahua valt goed te overzien. De inboedel van twee grote mensen blijkt daarentegen een berg. Zo hoog als het dak van de wereld. Onmogelijke hoeveelheden werden de laatste dagen gepakt. Uit alle hoeken van het huis werden spullen aangedragen en vakkundig in kartonnen jassen gestoken. Reisklaar voor de oversteek in een wel heel grote container. 

Gisteren en eergisteren werd de berg in huis ontmanteld door een aantal heel sterke mannen. Alles werd het huis uitgedragen. Zo ook mijn eigen 'Emma Box. En nu ...

Het is zo stil in huis.

Ver weg van ons eiland in de zon wordt gewerkt aan een fijn, warm, knus onderkomen in het koude landje van brede rivieren. Mijn baasjes spraken over herinneringen aan Holland en een voordracht voor een Chihuahua was een feit. Ja, ik zie het wel zitten in dat koude, knusse landje.


Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.
de lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.

Hendrik Marsman


















maandag 30 maart 2015

You guys look like you smoke weed, right?

Wat doe je als je niet van zonnen, jachten, shoppen, shell-ing, hiken, quads, snorkelen, duiken of vliegen houdt?

Dan laat je het haar groeien, whatsapp je wat heen en weer en leg je je toe op de perfectionering van de 'flip grip' op je eigen board, dat nagenoeg de koffer vulde richting SXM. 

Jawel gearriveerden, dit heet jeugdig elan. 

Welcome guys, schud de boel eens lekker op hier.








zondag 22 maart 2015

Moederberg Kust



Gedrie├źn naar onze fijnste plek van het eiland gereden, voor een adieu op een moment waarop ondanks alle remigratie perikelen daarvoor nog rust ervaren werd. 

Geen vluchtig adieu, maar een omhelzing met een moedig hart en open armen. 

Hoe moeilijk, maar van waarde voor ons: het terug schenken van de schelpen aan de zee, op die plek. En dan voelen dat het niet zo pijnlijk is, omdat je een grote liefde het mooiste cadeau schenkt.



Moederberg Kust 
hoe vaak rustten we 
in jouw schoot en
gaf het zout aan 
de rand van je zilte 
rok smaak aan ons leven
blies een vriend de geest 
over jouw rug
die wij verkenden

Moederberg Kust
jij baarde paden en zag 
hoe wij deze verdiept 
beliepen overal
leven, troost en
moed van verdergaan
schonk jij ons plaats
in jouw welwillend hart
je warme boezem 

Moederberg Kust
Adieu