donderdag 9 augustus 2018

L’Homme qui marche – Alberto Giacometti


L’Homme qui marche – Alberto Giacometti


Alberto Giacometti maakte de beelden op het eind van zijn carrière als kunstenaar, na tientallen jaren van perfectioneren van zijn eigen stijl. Na de gruwelen van de tweede wereldoorlog was Giacometti zijn beelden steeds simpeler, langer en dunner gaan maken. L’Homme qui marche is levensgroot (ongeveer 1,80) en toont de mens in al zijn kwetsbaarheid en eenzaamheid. Ondanks dat je het beeld zo groot is dat je het in de ogen kan kijken, blijft de blik altijd gericht in de verte.


Biografie
Alberto Giacometti werd op 10 Oktober 1901 geboren in Borgonovo, vlakbij de  Italiaanse grens in Zwitserland als zoon van Portugese vluchtelingen. Alberto komt uit een kunstzinnige familie, want zijn broers werden ook kunstenaars. Na een tijdje aan de school voor kunst in Genève, ging hij in 1922 in opleiding bij Antoine Bourdelle in Parijs. In zijn atelier experimenteerde hij met surrealisme en kubisme, de leidende stromingen van die tijd. In Parijs ontmoette hij onder meer Pablo Picasso en Salvador Dali. Ook exposeerde hij samen met  Joan Miro en Jean Arp. Eind jaren 30 ontwikkelde hij zijn eigen stijl, toen hij studies ging maken van het menselijk hoofd.
Tijdens de tweede wereldoorlog vluchtte Giacometti naar het neutral Zwitserland, maar in 1945 keert hij weer terug naar Parijs. In 1946-1947 begon hij te experimenteren met uitgerekte dunne beelden, waarbij hij zijn zusje als model gebruikte. Hij maakte haar ledematen langer en de beelden werden steeds dunner. Het betekende zijn claim to fame en resulteerde in een reeks solo exposities in New York en Parijs. Al in 1947 maakte hij zijn eerste ‘homme qui marche’. Hij vertegenwoordigde Frankrijk op de biennale van Venetie in 1956. Naar het eind van zijn leven maakt hij zijn beroemdste beelden waaronder de serie L’Homme qui marche I en II (1960) en Grand Femme (1960). Giacometti overleed op 11 januari 1966 in Zwitserland.
Het werk van Alberto Giacometti is in Nederland te zien in het Stedelijk Museum, Amsterdam en het Kröller Müller Museum in Otterloo. Internationaal is zijn werk onder meer vertegenwoordigd in de collecties van het Centre Pompidou (Parijs) en het Museum of Modern Art (New York).

Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
Informatie / tekst afkomstig van www. kunstvensters.com

Lover, Lover, Lover - Leonard Cohen


Link:
Leonard Cohen - Lover, Lover, Lover

I asked my father,
I said, "father change my name."
The one I'm using now it's covered up
With fear and filth and cowardice and shame.

Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me,
Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me.

He said, "i locked you in this body,
I meant it as a kind of trial.
You can use it for a weapon,
Or to make the woman smile."

Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me,
Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me.

"then let me start again," i cried,
"please let me start again,
I want a face that's fair this time,
I want a spirit that is calm."

Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me,
Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me.

"i never never turned aside," he said,
"i never walked away.
It was you who built the temple,
It was you who covered up my face."

Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me,
Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me.

And may the spirit of this song,
May it rise up pure and free.
May it be a shield for you,
A shield against the enemy.

Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me,
Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me.

Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me,
Yes and lover, lover, lover, lover, lover, lover, lover come back to me.

Writers: LEONARD COHEN


dinsdag 7 augustus 2018

Lavendel

Zomaar een dag


Aan het eind van de middag - niet op het heetst van de dag - heb ik een paar uurtjes besteed aan typisch augustus-werkjes in de tuin. Nog midden in de tropische golf, die we vanaf donderdag a.s. waarschijnlijk echt achter ons laten, blijkt het nog een ideaal moment voor het oogsten van de droge lavendel-bloempjes. Droger zal het echt niet worden. Een meditatief werkje, met schaar en schaal, zittend op de grond, in de directe nabijheid van het voeder- en drink-plekje voor de mussen, mezen en merels. Ook de tuinmuis liet het niet afweten. Hij is voor de duvel niet bang. Ook niet voor een knippende schaar, maar ook niet voor Emma. En zij heeft met enige fantasie toch best wat weg van een zwart katje. Muis paradeerde, provoceerde, at en dronk. 


De lavendelstruiken heb ik na het ont-bloemen iets teruggesnoeid. Het zaad van enkele plantjes verzameld. Die van de Akelei had ik al eerder 'afgetapt'. Een deel daarvan is nu onderweg naar - of misschien zelfs vandaag al aangekomen - in de Ariège in Frankrijk. Per post, in een papieren zakje bij andere post. Later begreep ik dat ik met mijn gedoneerde zaad de plank wel wat mis heb geslagen, want langs de bosranden in de Pyreneeën blijken de mooiste wilde Akeleien te groeien en bloeien. Eh bien ...

Mijn winterharde frambozenstruik zet voor een tweede keer dit seizoen vrucht op het nieuwe hout. Mijn snoei-actie begin zomer, na de eerste oogst heeft zijn werk gedaan. De prille 'boos-jes' beloven veel goeds. Een piepklein potje jam behoort tot de mogelijkheden. En anders maar gewoon voor de directe consumptie plukken. Veel werk zal het niet zijn. Het blad rond de frambozen-trosjes heb ik vandaag voorzichtig verwijderd, zodat de vruchtjes nog goed kunnen rijpen. Even geen hagel-buien graag.

De vlinderstruiken heb ik ontdaan van de uitgebloeide trossen, in de hoop dat de struiken weer nieuwe bloemen zullen geven. Met een beetje gunstig weer zou dat zelfs moeten lukken tot het moment van inzetten van de meteorologische herfst, ergens rond 23 september. Cross fingers. 

Misschien worden we dit jaar zelfs getrakteerd op een Lage Landen Indian Summer. Wat mij betreft rekken we de zomer op tot december a.s. Ik wil me wel blijven opwarmen ...

De gedachte van een naderende 'herfst' jaagt me voorlopig in de seizoenen-stress. We hebben een fantastisch mooi voorjaar gehad en een bloedhete zomer, waarvan we zelfs nog een puntje over hebben. Het leven speelt zich al weken meestentijds buiten af. Onder het zonnescherm, in de schaduw. De ochtenden beginnen vroeg en de avonden eindigen laat. 
's Avonds buiten eten en aansluitend in de tuin met een wijntje wat weg dromen, sterren tellen of maanstanden observeren. Ook geluk kent een begin en een eind.

"De jaren rennen als konijnen". En de seizoenen ook. Voor mij is de gedachte van afscheid nemen van een heerlijk seizoen een lastige. Maar als het in Nederland dan toch weer koud wordt, dan heb ik in ieder geval een rustgevend, mooi aandenken aan deze zomer. In mijn kasten. Geurende Lavendel. Mijn handen ruiken al als Lavendelbloempjes.


Foto's 7 augustus 2018, Hedy





























Wagner - Siegfried Idyll




Siegfried and Brünnhilde 2009 by Cory Godbey

maandag 6 augustus 2018

Naar buiten


Naar buiten

Tussen de wielen zit ik en oogst uit 
Genesis van een kleine schepping. 
Het stof van het onverharde pad 
daalt neer op het zwart van 't staal.
Wuivend gewas rijdt me voor 
door verlaten contreien.
Perst me terug in de schoot van 
het moederland. Schreeuw van stilte.
Baker-doeken van rogge, gerst en koren 
- eens zo knellend - sluiten nu wiegend in.
Geen eind of begin aan deze omgang.


Augustus 2018, Hedy














Foto's Hedy, augustus 2018

zaterdag 4 augustus 2018

Sugar Honey Bee



Landbouw-huisdiertje

Ze bestaat
draait bevallig
om je been
landt op je enkel 
spreekt lichaamstaal
krabt met haar pootjes
als een kitten
de honing uit 
je keukenkast.
Zeg dan maar eens nee
zo kort voor het vervolg 
van haar vlucht.
De dag is nog lang.
Vanavond vrij.
Buzz awhile.











Contrapunt



Contrapunt

Ik wilde doorlopen 
doen alsof ik niet zag
dat je daar zat
- beter gezelschap
zou het niet worden -
en bedacht op tijd 
dat jij ook wel zou zien
dat ik op de lijn van
onveranderbaar nabij
en onmetelijk ver weg
verlegen wankelde.
Meer was het niet.
Een paar schreden restten.
Ik vertrok geen spier 
modelleerde jouw
onbewogenheid tot
de mijne en
zo gleed ik dan toch
met brozen borst vrijwel 
bewegingsloos 
jouw lege ruimte in. 
Mijn been langs
het warme brons.
Ik dacht dat ik je hoorde.


augustus 2018, Hedy