woensdag 30 januari 2013

De schelp op gevels en in ornamenten

Ornamenten kennen een rijkdom aan vorm. Veel vormen in de oude bouwkunst hebben een betekenis, waarmee ze tot symbool worden. De Sint Jacobs Schelp is een veelgebruikt symbool in ornamenten. 

De betekenis loopt uiteen. Van de schelp als attribuut van de liefdesgodin in relatie tot vruchtbaarheid, verwekking, geboorte tot de schelp gezien als symbool van wedergeboorte in de Christelijke symboliek.

Ik ben dol op bouwkunst met bezieling. Het gebruik van de schelp geeft het extra elan.

Utrecht


Den Haag


Renesse







Mauritshuis, stilleven schelpen

Balthasar van der Ast, Middelburg 1593- Delft 1657







Willem Kalf, Rotterdam 1619-Amsterdam 1693 







Sandro Botticelli, 'De geboorte van Venus'


Aphrodite

De Italiaanse kunstschilder Sandro Botticelli maakte een beroemd schilderij genaamd 'De geboorte van Venus'. In het Romeinse Rijk was Venus het equivalent van Aphrodite. 


Het verhaal wil dat overal waar Aphrodite haar voeten neerzette, spontaan bloemen uit de grond ontsproten. 



Bron: www.historiek.net

De godin van de vrouwelijk schoonheid, liefde, seksualiteit en vruchtbaarheid. Er zijn verschillende verhalen over de geboorte van de godin die net als de andere hoofdgoden haar woonplaats op de berg Olympus had. 

Volgens de geschiedschrijver Homerus is Aphrodite de dochter van Zeus en nimf Dione. Anderen menen dat zij de dochter is van Uranus en godin van de dag Hemera. 

Weer anderen geloven dat Aphrodite is voortgekomen uit het schuim van de zee. Dit zou gebeurd zijn toen Uranus geslachtsgemeenschap wilde hebben met de aarde (Gaea). Zijn zoon Cronus wilde dit voorkomen en castreerde hem met een sikkel. Uranus' geslachtsdeel kwam terecht in zee en rond het lid ontwikkelde zich schuim waaruit een al volwassen Aphrodite tevoorschijn kwam. De windgod Zephyros blies haar in een schelp naar Cyprus. 

De Italiaanse kunstschilder Sandro Botticelli maakte een beroemd schilderij genaamd 'De geboorte van Venus'. In het Romeinse Rijk was Venus het equivalent van Aphrodite. 


Het verhaal wil dat overal waar Aphrodite haar voeten neerzette, spontaan bloemen uit de grond ontsproten. 

Op de berg Olympus was ook oppergod Zeus opgevallen hoe mooi Aphrodite was. Hij maakte avances maar deze bleven onbeantwoord. Als straf dwong Zeus haar om te trouwen met de lelijkste god van de Olympus: de kreupele smid Hephaistos. Erg trouw was Aphrodite echter niet aan haar echtgenoot. Ze had meerdere minnaars. God van de oorlog Ares was haar bekendste minnaar. Van hem kreeg ze meerdere kinderen. De bekendste daarvan is de liefdesgod Eros.

dinsdag 29 januari 2013

Maria, twee dagen oud...




Gisteravond had ik dus een foto willen posten. De avond waarop er geen internetverbinding tot stand gebracht kon worden. Een foto van Maria, het ezel-veulen. 

Het geslacht hebben we bepaald op gevoel en natuurlijk op basis van observatie. Al viel er nog niet veel te zien. Hetgeen ook pleit voor een 'zij'... Haar naam, daar waren we snel uit. 

"Een ezel werd door Christus gekozen als rijdier voor zijn intocht in Jeruzalem waarmee een profetie uitkwam: hij doelde op de deugd van de bescheidenheid en in het christelijk denken staat de ezel dan ook voor deemoed, geduld en armoede."

Welke meisjesnaam is mooier verbonden met Christus dan de naam Maria?
Het thema 'geboorte' past goed bij Maria.

Na de geboorte hebben we ons ezel-kind niet meer gezien. Gistermiddag was het zover. We hadden niet de verwachting dat moeder en kind zich al weer snel bij de kudde zouden voegen. Toch hoopten we stilletjes, ver weg op de heuvels iets te zien.

Het was indrukwekkend. Een cadeau.

Wat is ze mooi!', 'Wat is ze mooi', bleef ik chanten, toen we moeder en kind gade sloegen. Wel heel dichtbij !

Maria stond al zoveel steviger op haar beentjes dan op de dag van haar geboorte. Ze straalde al zoveel zelfvertrouwen en plezier uit. Ze maakte kleine koddige sprongetjes. Enkele metertjes werden voorzichtig rennend afgelegd. Ze had er zin in. Een show-tje voor de kraamvisite.

Ik baalde enorm dat ik mijn camera niet bij me had. Niet zo handig met snorkelen, dacht ik toen we thuis vertrokken. Nu had ik spijt als haren op mijn hoofd. Moeder ezelin kwam met haar veulen naar ons toe. Niels heeft met zijn mobiel prachtige plaatjes geschoten. Dikke kus, Niels! 




Ode aan de Zee-egel







Egeltje
Ongewerveld waterdiertje
Bolletje prikkels uit de zee
Je bent een culinair pleziertje
Daarom neemt men je wel mee.

Ik vond je pantser tussen rotsen
Waar al je vrienden in de tijd
Nog steeds trotseren al dat klotsen
Totdat ook zij worden bevrijd.

Toen ik je vond stond ik lang stil
Bij de schoonheid van je innerlijk leven
Het enige dat ik nu nog wil
Is jou een zeemansgrafje geven.

Hedy

Onbegrepen dynamiek



Gisteravond werden we geconfronteerd met een internetverbinding-storing op ons complex. We kwamen laat thuis van onze strandmiddag, gevolgd door een lange hike-track. Met een beretrek door de buitenlucht startten we direct met de bereiding van onze warme maaltijd. De pannen leeg, vaat weggewerkt, eindelijk tijd voor 'Seagifts', want ik had iets te posten. Een prachtige foto.

Het was een tijd geleden dat de verbinding eruit klapte. Nu was het opnieuw zover. Soms kunnen we met wat gestunt aan de router de praat er zelf weer in krijgen. Dit keer niet. Dat betekende, gelet op ervaringen uit het verleden, niet veel goeds. Bellen dus. Met de receptie om melding te maken van de storing. Het antwoord liet weinig ruimte tot hoop. Eerst de volgende morgen zou de deskundige in Amerika de boel weer kunnen resetten. Ajj, en ik had nog wel...

Ach, een avond in rust, eindelijk tijd voor een fijn boek, kwam eigenlijk wel als geroepen. Het werd het prachtige boek dat ik van Dick en Marian kreeg toen ik in Nederland was, eind 2012. Een werk waarin de menselijke en spirituele reis van Jungs leven op fijngevoelige wijze wordt beschreven. "Mijn ziel, mijn ziel, waar ben je?" Ik had al langer enorm veel zin er in te beginnen, maar door overvolle dagen en drukke schema's kwam het er maar niet van. De bedoeling was het boek te lezen op mijn terugreis, in mijn vliegtuigstoel. In de cabine raakte ik op wonderlijke wijze in gesprek met een bestuurslid van de Nederlandse vereniging voor pluimveehouders.

Zijn reis ging naar Curaçao, de mijne naar Sint Maarten. Ik raadde hem aan vooral naar Kura Hulanda (Westpunt) te gaan en daar bij uitzondering een hamburger te eten. Een opmerkelijke opening van mijn kant, want gek op vlees ben ik niet en hamburgers kunnen me al helemaal niet bekoren, al moet gezegd dat de hamburgers op Westpunt erg smakelijk bereid worden.

Nee, vegetarier was ie niet, al at hij overwegend kip. 'Verkoopverhaal voor eigen waar' dacht ik nog. Hij glimlachte alsof ie mijn gedachten kon lezen en trok uit de opbergzak in de rugleuning van de passagiersstoel voor hem een lijvig boek. 'Hamburgers in het paradijs', las ik. 'Voedsel in tijden van schaarste en overvloed', Louise O. Fresco. Ik viel even stil, wat een synchroniciteit. Jung zou glimlachen.

Het boek was de pluimvee-expert aangeraden te lezen, na afloop van een meeting tussen supermarktketens Jumbo en Ahold, in het kader van 'prijsknallers'. Mijn vriendelijke gesprekspartner stond me toe het boek even in handen te houden. Ik las snel het achterplat. En zo ontstond een discussie over onze 'geleide markteconomie', 'de plaag mens en zijn behoefte naar groei en meer' en meer...

Al snel belandden we bij het onderwerp 'plofkip'. Ondanks verschillende pogingen zwaarwegende argumenten aan te dragen die pleitten voor een humaner leven van de kip, bleef mijn gespreksparter onwrikbaar in zijn standpunt. Het fenomeen 'plofkip' met alle emoties die het oproept bij dierenvrienden, zou een zwaar overtrokken item betreffen. De groei van de biokippen in Nederland kon worden gezien als topsport, aldus mijn gesprekspartner.

Onze dialoog eindigde met mijn conclusie dat ik die vergelijking van 'topsport' wel heel gevaarlijk en bedenkelijk vond, gelet op alle schandalen die momenteel blootgelegd worden in de wielersport. Ik was moe. Moe van een nacht overslaan en moe van het discussieren. Zijn boek ging weer in de zak, de mijne over Jungs spirituele zoektocht bleef in mijn tas. 'De rest van mijn vlucht wordt muzikaal', zo besloot ik. Koptelefoon op, in de wereld, niet van de wereld.

Gisteravond maakte ik dan eindelijk die begeerde start in dat prachtige boek over het leven van Jung. Met liefdevolle dank aan Dick en Marian. Qua timing perfect, want afgelopen weekend bekeek ik de documentaire van Jan Diederen, die werd uitgezonden door de Boeddhistische Omroep (BOS). 'Synchroniciteit, betekenisvol toeval. Een aanrader! www.bosrtv.nl

Ik ben gek op onbegrepen dynamiek.

zaterdag 26 januari 2013

Een onvergetelijke dag, deel 3

En dan nog die olijke geitjes (video's) 
en 
kunstige krabben (foto's)...



video

video

video

video














Een onvergetelijke dag, deel 2

En wat rest...

Moeder en kind


Wie zoekt zal vinden


Meester Prikkebeen

Een onvergetelijke dag, deel 1

Een onvergetelijke dag

Een week geleden vond de geboorte van mijn weblog 'Seagifts' plaats. Bij het in de ether slingeren van mijn eerste bericht kon ik niet vermoeden dat ik een week later, samen met Niels getuige zou zijn van een heel bijzonder moment. De geboorte van een ezel-veulen. Alle goden waren ons goed gezind. Samen, in de stilte van de natuur.

Er hing vandaag iets in de lucht. De dag startte stralend. Het ontbijt smaakte goed. De energie was er en die moest eruit gelopen worden. Aan de kust. Hoofd in de wind. Zon op de huid. Klauteren over rotsjes. Bukken voor glinsteringen. Lopen, struinen, zoeken, kijken, uitwaaien, dromen.

Zoals ik in mijn bericht 'Onlos(s)makelijk verbonden' al toevertrouwde, is dat uitwaaien aan de kust en  het brengen van een bezoek aan onze ezel-vrienden zeer sterk met elkaar verbonden. Onlosmakelijk verbonden. Het één volgt op het ander. Dat is nog steeds onze logica.

Na het nemen van een heerlijke douche, het snijden van kilo's appels en wortels in ezel-hapbare partjes, het vullen van waterflessen, zongen we onszelf op weg naar de kust. En naar de ezels. 

De weg er naartoe kan ik inmiddels dromen, maar telkens weer is het 'bij Jessica naar links', dat mijn droomstaat vloeiend overgaat in een soort van helder bewustzijn. Op dat punt resten nog een paar bochten, wat hobbels en kuilen. En dan, dan scan ik als bijrijder met mijn bionische oog alle heuvels en velden. Ik overzie in een momentopname waar de vrienden zich ophouden. 
Waar ze zich hebben verdeeld tussen de bergen of op het land. 

Na een jump uit de auto ben ik het die luid roept: 'Ezels, ezels, ezels...' Meestal zijn we er alleen, dus hoe doller hoe beter. En of ze het weten. De eerste paar meters worden nog afgelegd in bedachtzame ezelstap. Maar al snel wordt de vaart erin gebracht. De heuvel af. Een rennende ezel, met oog voor een appel. Het doet wat met me. De gangen zijn wat korter dan die van een paard. Hierdoor ontbreekt de bekoorlijke charme. Maar die uiterst vrolijke vastberadenheid van de ezel in zijn draf, is me alles waard.

Vandaag zou het anders gaan. Gedurende de rit, wisselde mijn droomstaat al rap stuivertje met een staat van paraatheid. Nog ver voor 'bij Jessica naar links'. Een blonde moedergeit met haar baby langs de kant van de weg werkte als een biologische klok. 

Het liefst heb ik op zo'n moment dat Niels dan vast in de remijzers hangt, maar dat is natuurlijk geen optie voor een man die te allen tijde situaties en consequenties overziet. Bijgevolg lagen moeder en kind al snel meters achter. Verder dan me lief was. Maar mijn berusting werd beloond. Ik kreeg een tweede kans, toen een complete 'Familie Geit', als blije geiten over de weg slalomden. 

Mannen wensen nog wel eens dat vrouwen ophouden met mekkeren, maar het mekkeren van een babygeit smelt zelfs het hart van een man. Mèèèè! Dit was echt mekkeren. Niels stopte, ik vloog de auto uit, met mijn camera in de aanslag. 

Terug in de auto sprak ik het Orakel van Delphi: 'Dit wordt de dag van het dier!' Niets raadselachtigs, het werd de dag van het dier. Een onvergetelijke dag. Niet in de laatste plaats door de geboorte van het ezel-veulen. 

De foto's en filmpjes zijn ongecensureerd. We reden aan in de fase van de bevalling waarin de ezelin de placenta nog moest uitstoten. Het veulen stond nog maar heel kort onwennig en wiebelend op zijn / haar pootjes. Heel stil bewonderden we op enige afstand de wijze waarop een band werd opgebouwd door moeder en kind. Schoonlikken, beschermen, stimuleren, voeden. Alles werd ervaren. Heel natuurlijk. Op een stil verlaten plekje, ver van de kudde. 

Moeder en kind maken het goed. Morgen natuurlijk op kraambezoek. Beschuit met worteltjes en appeltjes eten. 

Geboorte-album














Video's

video


video


video


video


video

vrijdag 25 januari 2013

Of hoe dat heet














Of hoe dat heet


Gelukkig dat
Het licht bestaat
en dat het met
me doet en praat

en dat ik weet
dat ik er vandaan

kom, van het licht
of hoe dat heet.



'Holte van licht', 1975
Hans Andreus


Schets voor een portret,  Hans Andreus

http://www.youtube.com/watch?v=mZMMJqZOrWg




donderdag 24 januari 2013

'Winding' is voltooid

Vandaag 24 januari 2013 zijn de werkzaamheden aan 'Winding' afgerond. Het koord heeft zijn voltooiing gekregen. 

Het is de opvolger van het koord 'Tribute', dat inmiddels een fijne plaats in ons huis heeft gekregen. Het hangt precies in het midden van onze grote raampartijen. De kleuren van het koord matchen mooi met de koraalstukken en de glazen vazen die voor het raam staan.

'Winding' is een voller koord geworden. 'Winding' heeft spiraalvormen (zowel in band als gebruikte schelpen) en heeft een zwierige staart gekregen. Bij 'Tribute' heb ik de staart juist van zwaardere ankers voorzien. Winding's staart mag zwieren in de wind. Een lichtvoetige beweging. Dat vond ik wel passen bij de winding-vorm. 

Het wachten is nu op materiaal vanuit Nederland. Een deel van de bestelling zal naar verwachting eind volgende week aangevlogen worden. Het ligt in de planning dat ik voor het overige materiaal vanavond nog een even een heel kleine bestelling via het Internet plaats. Tijdens het maken van  'Winding', werd me duidelijk dat ik voor het eerstvolgende koord een combinatie van schelpen en edelstenen wil gebruiken. Ik denk aan fluwelen koorden. Of misschien juist katoenen. Ik kan niet wachten tot die doos met materiaal geopend kan worden hier op het eiland. De ideeën voor een derde koord zijn er.


'Winding' in Beeld







'Winding' in beeld en geluid, meerdimensionaal
muziek Deva Premal 'Om Ram Ramaya'


video

© Hedy Hanenburg-Gerritsen