donderdag 25 juli 2013

Off-Island

Even geen posts, ben een paar weken off-island.

Ik zal het missen, onze ezel-, honden-, iguana-vrienden, de zee, de zon, de heerlijk verfrissende bries op mijn huid, het hiken en snorkelen en natuurlijk 'thuis zijn'.

Ik wens iedereen die zijn of haar vakantie nog tegoed heeft een fijne, zonnige en inspirerende tijd toe!

Be right back...



maandag 22 juli 2013

Happy Day, Special Long Weekend!

Startte op zondagavond met een heerlijke Thaise verrassing, een fijne gitarist. En we bleven zingen tot en met de maandag!

Op maandagmiddag twee prachtige gifts gevonden. De gelukkige vinder toont zijn Hertenkauri's op de plaat. Ze krijgen een speciale plek in het Schelpenmuseum SXM. 

De zee had de kustlijn stoer geploegd. Gisteravond blies de maan zich op tot een grote schitterende ballon en hing fier laag.
Mogelijk de oorzaak van die onstuimige zee over de afgelopen dagen... Het Getijde, ik zou me er eens in moeten verdiepen.

Het weekend in beeld, weinig tijd voor schrijfsels op dit moment.

Op weg, strandjurk aan met eigen Mala...

Top Gear

 Kat in het bakkie, of is het een hond?

Doe maar alles van de kaart!

 You lucky guy!





Boe, ik ben Gek(ko)!

zondag 21 juli 2013

Hommage aan Meeuw

Zeegedicht van Johanna Kruit

Ik vouw een boot
van wit papier,
ik maak een zeil 
van wind.

Dan vaar ik weg
door water - wier
en niemand die me vindt.

Ik heb een droom
die neem ik mee
een droom van zoute zee.

Alleen de vogels om me heen
die mogen 
met me mee.









Moe gevlogen, op en volgens de natuurlijke wetten gaf Meeuw zich over aan de elementen. Met het zicht op zijn laatste vlucht. 

Na afloop van onze trail had de zee Meeuw al meegenomen. Onze gevonden schelpen hebben we die dag op Meeuw's rustplaats aan de zee geschonken. Voor een behouden overtocht. 

zaterdag 20 juli 2013

Als honden konden bidden, zou het kluiven regenen

In de startblokken voor een hiketocht, bepakt en bezakt. We hadden nog maar enkele stappen gezet of daar verschenen vanuit het struikgewas twee hondenpups. Speelse nog jonge hondjes, naar waarschijnlijkheid door mensen gedropt in het wild. Pijnlijk, maar de meest voor de hand liggende rauwe aanname. 
Waarom zoveel lijden?

De twee duidelijk zichtbare vriendjes tastten verstandig en voorzichtig af wat voor vlees ze met ons in de kuip hadden. Na een 'quick scan', gaf het duo zich al snel kwispelend en dankbaar over. Buikjes gevuld en blij met aandacht en liefde. IngrediĆ«nten die ze minstens zo hard nodig hebben als hun dagelijkse maaltje en vers water. Puppy's... Na het nuttigen van hondenbrokken, vers water en nog wat klein kluifwerk, besloot het tweetal mee te hiken. Als ware gezelschapsdieren volgden ze ons aan de voet, klommen ze waar wij klommen. Echt aandoenlijk. Maar nadat tegen onze verwachting in, bleek dat ze nergens afhaakten, heeft Niels het duo weer terug geleid naar het startpunt van onze tocht. De plek van onze ontmoeting. Hun onderkomen: het struikgewas. Toen we 's avonds laat weer bij onze auto arriveerden, kwamen opnieuw de blij kwispelende pups uit de struiken tevoorschijn. Alsof we onze voordeur openden en zij na een middag wachten thuis ons blij en trouw verwelkomden. Hoe moeilijk is het dan afscheid nemen, wetende dat we geen grote huisdieren mogen houden in ons appartement. Wetende dat de pups eigenlijk zorg en aandacht nodig hebben.

Enigszins ontdaan en stillig reden we na zonsondergang richting huis. We hadden nog geen kilometer afgelegd, of daar zagen we Clever. Tegemoetkomend lopend verkeer. Eveneens kwispelend na herkenning van onze auto. Niets anders restte dan het opnieuw parkeren van onze auto. Ook Clever diende voorzien te worden van hondenbrokken, een kluifje en vers water. Clever redt zich inmiddels aardig, maar hoe lang nog? Tijdens het uitwisselen van de gebruikelijke poot ("Clever, gimme paw") spotte ik een grote teek in zijn flank. Clever zal er ongetwijfeld meer bij zich dragen na weken buitenleven. Hem zal als reu leed en last van een zwangerschap bespaard blijven. Maar als Clever niet geholpen wordt, zal hij zeker teefjes bezwangeren, die op hun beurt onder erbarmelijke omstandigheden weer pups ter wereld brengen en moeten voeden. Dikwijls volgt voor een in het wild levend teefje het ene nest op het andere. Totdat de dood erop volgt. De rauwe realiteit.

Hoe in hemelsnaam kan het hondenleed op het eiland aanpakt worden? Absoluut geen sinecure, want een in het wild opgegroeide hond - een buitenhond dus - voelt zich gevangen in een huishouden met structuur, in een tuin met omrastering. Wat kunnen we doen? De twee puppy's van vandaag zetten me bij thuiskomst aan tot nader onderzoek. 

Wat biedt het eiland momenteel voor dolende hondenzielen?

Aan de Franse kant:
1. Association I Love My Island Dog

Aan de Nederlandse kant:
2. Camp Goldendog

Beiden doen fantastisch werk, maar het blijft dweilen met de kraan open. Zo worden honden zonder aankondiging over het hek getild, met de gedachte: "Zo, opgelost." Armoede en onwetendheid als achterliggende oorzaken. Daarnaast blijven zwerfhonden zich voortplanten, met alle gevolgen van dien. Hondenleed.


Mijn gedachtengangen over mogelijke oplossingen in een notendop:

1.  
Dierenartsen (in opleiding) op vrijwillige basis laten werken op operatietafels van dierenarts-praktijken op uren waarop deze niet bezet zijn. Op basis van een plan van aanpak, wilde honden opereren met als doel ze na sterilisatie weer in vrijheid te stellen. De wilde en benaderbare honden tevens pipets toedienen (denk aan Stronghold) tegen vlooien, teken, wormen en hartworm. 
In ruil voor de aangeboden vrijwillige diensten van de dierenartsen (of artsen in opleiding) een maand lang kost en inwoning aanbieden op het zonnige eiland Sint Maarten. 
Wellicht een druppel op een gloeiende plaat, maar je kan maar een begin hebben...

Vragen van praktische aard die onmiddellijk rijzen:
Hoe vang je de minder toegankelijke, wilde veelal grote viervoeters?
Hoe en waar laat je de honden recupereren na operaties? 
Wie kan en wil daarbij helpen?

2. 
Filantropen vinden (denk aan mannen als Jacob Gelt (of Geld, what's in a name?) Dekker, Roman Abramovich enz.) die bereid zijn te investeren. Uit een door hen beschikbaar gesteld budget, zouden lokale medewerkers aangesteld kunnen worden die voor een vast basisinkomen de taak van verzorgen van dieren op zich nemen. Zowel het tekort aan werkgelegenheid alsmede het dierenleed wordt met deze aanpak verminderd. De leden van de zogenoemde 'care- & rescue-teams' verdienen aanzien en inkomen en bewerkstelligen op hun beurt een bewustzijnsshift in de hoofden van mensen. Een verandering in denken en beleven. Een vreedzaam, zorgzaam en liefdevol samenleven voor mens en dier. 

Maar hoe bereik je als gewone aardbewoner deze exorbitant rijken? De filantropen. Waarschijnlijk niet door het plaatsen van een advertentie in het Financieel Dagblad: "Gezocht multimiljonairs met een warm hart voor dieren voor het doen van investeringen met beloofd laag rendement. 
Daar komt vast geen hond op af ...

Foto's






Video's



zondag 14 juli 2013

Struikrover

En dan gebeurt het wel eens dat je in gedachten over de parkeerplaats naar je auto loopt en zo'n rover plotseling tevoorschijn komt, voor je voeten springt voor een sprint terug naar de kust. Met buit. Deze struikrover heeft een nobele inborst: steelt van de rijken. Hem treft geen enkele blaam. Van de schrik bekomen vervolg je lachend je weg. Een rennende Iguana blijft geestig. 

Colors of the Wind

But I know every rock and tree and creature
Has a life, has a spirit has a name.

We need to paint with all the colors of the wind ...

Oude Koninklijke Dame

Dit prachtige exemplaar vond ik tussen de rotsen, bij benadering tien meter vanaf de kustlijn. Een mysterieus kasteel waar jaren ijverig aan gewerkt werd door een levende zeebewoner. Na leegstand patineus geworden. Desalniettemin door grootte en gewicht en het doorleefde karakter nog immer indrukwekkend. 

Een vondst voor het altaar, al vond ik het niet gemakkelijk zo'n kunstwerk achter te laten. Op het tableau dwingt het tussen alle andere fossiele werken nu respect af.

Opdat ik thuis ook nog kan genieten van deze oude dame, het werk toch maar even op de plaat vastgelegd voor vertrek naar huis. Er wordt namelijk wel eens wat meegenomen van de tafel, door een voorbijganger, hiker, of Sil de Strandjutter.








vrijdag 12 juli 2013

The Lowlands Community Garden! Yes!

Lowlands Community Garden Project Launches Appeal
Fact: 99% of all food consumed on St. Maarten is imported and there are around 100,000 people living on our island.
If that fact doesn't concern you, then you may be one of the few people on the island that grows their own food. For the rest of us however, this news should be very troubling, because if and when the container ships stop coming to St. Maarten, we would have a real disaster on our hands.
It wasn't always this way.
Until tourism made an impact on St. Maarten, people here were pretty well self-sufficient, growing crops, fishing and keeping livestock. But in recent years fertile fields and orchards have been left to grow wild or have been built on – just look at the land in Cole Bay, opposite Le Grand Marche, for the latest example of our island being destroyed in the name of development.
Houses don't feed people but community gardens do.
The non-profit organization 'LightWorkersSXM' is addressing this situation. They want to help make St. Maarten self-sufficient by setting up an island wide network of community gardens, run by St. Maarteners for St. Maarteners.
The first project is the 'Lowlands Community Garden', which will provide delicious, local, sustainably-grown, non-GMO produce for the various communities on the island. All of the fresh produce is grown using the latest 'aquaponic' technology, which means that in addition to fruit, vegetables, and herbs they will be growing organic freshwater fish too.
The community garden network will provide food security for all St. Maarteners and will help low-income families, the elderly and children to receive organically grown produce to which they might not other wise have access.
There is an online 'crowdfunding' campaign to raise funds for the project. To watch the video and make a contribution, just go to: www.indiegogo.com/projects/lowlands-community-garden

Alternatively, if you'd want to know more, would like to become a partner, sponsor or would like to volunteer some spare time to help with the project, just go to: www.lowlandscommunitygarden.com or call +1721 5544 4156 or +590 590 87 12 99


The Lowlands Community Garden – Growing With You For St. Maarten.




Even diep adem halen en tot 10 tellen



donderdag 11 juli 2013

The return of the Baby's

Na twee dagen afwezigheid heb ik van de vier baby's er weer twee gespot. Ze zijn duidelijk de wereld aan het verkennen. Groene blaadjes zoeken en eten, een headdip maken in het water (zwembad van Gary) en spijkerbedjes uitproberen. Ze leren dit laatste vast op de Iguana-academie voor magie. 
Het zijn schatjes, die baby's! I'd like to petronize them all!



De groene druif is groter dan mijn koppie. Hoe zou zo'n druif smaken?



 Heel veel groen, maar ik kies voor ander blad. Het blad van Gary's cactussen. Voor mij een spijkerbedje. Zie ook mijn spijkerbed video!





Zo groot hoop ik ook ooit te worden...


En in verhouding tot dit heerschap, ben ik nog een 'groentje'. Nog wel, maar als ik veel eet, hard groei en dapper blijf...



maandag 8 juli 2013

More Juveniles

En net als je denkt dat na drie jaar wonen het prachtig eiland geen verrassingen meer voor je heeft, gebeurt er wel weer iets heel bijzonders. Na het bewonderen van de gisteren gevonden prachtige Juvenile Tricornis (Vleugelhoren),werd mijn aandacht vanochtend getrokken door 'iets' dat plaatsvond op het balkon. 

Hemel, een droom?

Direct pakte ik mijn camera om dit wonder vast te leggen. Dit had ik nog niet eerder gezien. Uiterst voorzichtig sloop ik naar de aangrenzende slaapkamer, schoof de balkondeur iets opzij en stapte 'onzichtbaar' naar buiten. En alsof het voor mijn bezoek de normaalste zaak van de wereld was, bekeken we elkaar op slechts een meter afstand. Alsof ik niet bestond. Eenzelfde ervaring had ik bij de kassa van de drogisterij toen een attente cassiere aan een mannelijke voordringer vroeg: 'Is this waiting lady invisable for you?' 

Daar nam ik plaats op een van de stoelen, mijn camera in de aanslag. Tijdelijk onzichtbaar. Als dit niet afschrok, zou het me ook lukken een stukje banaan voor ze te halen. Een fruithapje. Daar houden baby's zo van. En zo geschiedde. Ik nam opnieuw plaats en al snel verscheen een derde baby-waaghals. 
Geen angst, gewoon met een onbegrensd vertrouwen op pad. De wereld verkennen is fun!

Voor mijn gevoel en idee zijn ze nog maar net uit het ei... Helemaal compleet, alles er op en er aan. Pootjes, nageltjes, oogjes, oortjes. Gekleed in een prachtig babygroen jumpertje. Vertederend spul!

En dat de jeugd elan, durf en toekomst heeft is vandaag weer eens bewezen voor mij. Wat een mooi begin van een wonderlijke dag! 
Met dank aan de dag-engelen.



















































Zou dit mammie zijn die wacht op haar kroost?
Ze lijkt zich weinig zorgen te maken over haar klimmende baby's.





Weer veilig geland! Wat een avontuur!

Video




David Attenborough, Green Iguana
Prachtige Documentary!