zondag 27 juli 2014

Ladies & Gents

We've got him !

Dog haunts Iguana

video


Franz Schubert - String Quartet in D minor, D810 "Der Tod und das Mädche...

II. Andante con moto


Cassidae Cassis opnieuw bekeken

In mijn post van 29 juni jl. 'Slakkengang door Water', stelde ik vragen over differentiaties met betrekking tot de familie Cassidae, geslacht Cassis. Eye-catchers in de Caribische zee met nogal wat verschillen in uiterlijke kenmerken bij soort-verdeling. Enkele exemplaren zijn prachtig gekleurd en relatief klein van formaat. Weer anderen die ik spotte, bleken kalkbleek en groot. Vraagtekens dus.

Door een recent ontvangen mail van de Amerikaanse 'iloveshelling' groep werden mijn vragen bij toeval beantwoord. Inmiddels weet ik wat ik zag, inmiddels weet ik wat ik zal zien. Niet alleen 'Keizerlijke Helmslakken', maar ook 'Gevlamde Helmslakken'. Ik zet de grote Helmslakken die leven in ons Caribisch water nogmaals op een rij, met soortnaam. Maar voordat ik dat doe, deel ik het volgende eet-weetje.

De helmslakken voeden zich op een interessante wijze met zee-egels. De helmslakken kruipen langzaam, heel voorzicht op de egel, liften daarbij hun schelp en laten deze vervolgens vallen, waarmee de hele egel bedekt wordt door de schelp. De zee-egel-stekels bevatten een gif. Daar heeft de helmslak wat op gevonden. Hij laat een verlammend enzym los vanuit een klier én scheidt een zwavel zuur af dat de egel binnen tien minuten oplost. Daarna geniet de helmslak van zijn zeebanket, de inhoud van de zee-egel. Mensen nuttigen deze inhoud ook. Een lekkernij, zegt men...


Gevlamde Helmslak / Flame Helmet / Cassis flammea
De kleinste van de familie grote helmslakken. Heeft een opvallend mooi gevlamd kleurpatroon.

eigen foto-archief





Koninklijke Helmslak / King Helmet / Cassis tuberosa
Heeft een meer driehoekige schelpvorm

fotoarchief web





Keizerlijke Helmslak / Emperor or Queen Helmet / 
Cassis madagascariensis

Cassis madagascariensis is een slakkensoort uit de familie van de Cassidae en heeft een meer ronde schelpvorm.

fotoarchief web



zaterdag 26 juli 2014

1899

Vandaag was het de geboortedag van mijn opa, 26 juli. 
Hij zou 115 geworden zijn, zo herinnerde mijn moeder me vanochtend over de Skype. Skype, hij zou het geweldig hebben gevonden. Hij hield van uitwisselen, maar stapte daarvoor dagelijks op zijn fiets en legde trouw vele bezoekjes af. 

Ik herinner me mijn opa goed en levendig. Ook op zijn fiets en in zijn rookstoel. Kaarsrecht, zo liep en fietste hij. Het leven door. "Een ding is zeker, mam", zei ik."De 115 zou hij nooit gehaald hebben, ook niet als ie niet had gerookt". We lachten. 

Sterk was hij, mijn opa. Een leeuw. "Een heel oude boom zou hij nu zijn. "Zo'n stevige, gewortelde boom van 115 jaar oud." vulde ik nog aan over de Skype. En mijn moeder vroeg aandacht voor het feit dat precies een eeuw later, in 1999, zijn achterkleinzoon - haar kleinzoon - geboren werd. Een kind dat ook nog dezelfde namen zou dragen: 'Hendrik Jan'. Dat kan geen toeval zijn.

We gingen op pad, richting strand. Met Emma, zij had beweging nodig. Wij ook. Ik dacht aan mijn opa, daar aan dat strand. De 115 jaar oude sterke boom. Hij hield van Egypte. Hij zal er vast vaak zijn en soms bij mij. In ieder geval was hij dat vanmiddag. Ik zong lange stukken van Schubert's 'Der Tod und das 'Madchen'. 

Klanken. Een trance en ik vond een indrukwekkende Conch. Vergaan, maar imponerend door leeftijd en vorm. Een heel oude Conch. Ik nam hem mee naar huis. Laten liggen was geen optie. Schelp '1899'. 
























vrijdag 25 juli 2014

Eilandskind



Dinsdag a.s. verlaten Ton & Corine Sint Maarten. Definitief. Zij vestigen zich dan in Nederland. Ik vroeg Geri Meftah (aquarellist) opnieuw een drietal aquarellen te maken, kenmerkend voor ons tropische eiland. Een afscheidscadeau en anker voor mensen die een deel van hun leven gewoond en gewerkt hebben op het bovenwindse eiland Sint Maarten. 

De containers zijn gepakt. De kaarten van Geri's hand zijn overhandigd en dankbaar in ontvangst genomen. Hoe zou het voelen die vertrouwde plek op te geven, aan de andere kant van de wereld, waar je ooit hard werkte aan de geboorte van een ander, een nieuw 'thuis' ? Een plek waarop je een aantal jaren hebt geleefd en anders hebt geleefd dan je deed op bekende Europese bodem? Ik stel het me voor.

Zal bij terugkeer op geboortegrond na enige tijd en voor enige tijd ook een zacht heimwee parten spelen naar wat ooit vreemd was maar ook vertrouwd werd? Zal zon, en warmte gemist gaan worden? Zal ooit nog zonder twijfel gevoeld kunnen worden 'daar, daar is waar ik hoor'?

Ik verplaats me in de positie van Ton & Corine en schat in dat ergens op de achtergrond een gevoel van 'zachtjes verscheurd zijn' zal blijven neuriën. Mijn gedachten gaan uit naar het liefdevolle, ontroerende gedicht van Giselle Ecury - Paradise lost. Ik las het voor het eerst in een fase waarin het tropisch zonlicht mijn leven zwart kleurde. Heimwee. Ik brak.


Giselle Ecury- Paradise lost

buiten stond het palmend groen
stil langs de startbaan
in rafels te zwaaien
toen ik moest gaan
eilandskind

de wind draaide zich
de zee verbleekte
liep kolkend leeg
lucht wolkte vormeloos uiteen
de pop op mijn arm huilde
tranen van steen
warmte hield haar adem in
de zon ging uit
ik verdween
kind van zes

het vliegtuig vloog mij uit elkaar
nergens kwam ik aan
ik ben
alleen
niet van hier
niet meer van daar
ertussenin
ontdaan


Gelukkig weet onze geest zich moeiteloos te verplaatsen van plek naar plek. Ik wens toe dat Geri's prachtige kaarten als sterke vleugels zijn die deze dagdroom-reizen dragen. 
Good Bye Friendly Island, ik omarm je met mijn hart. 








donderdag 24 juli 2014

Hothouse Flowers - An Emotional Time



It came in a dream you and I were there
You found me while I was frightened
You said change should not be difficult
You said change should lead us home
To an emotional time
Songs from the rain
Falling on our faces
And lifting the pain
To see us home

Is there a voice
To soothe the storm
I'm still learning
And you're still there

Forever beautiful

There to lead us home to an emotional time
Songs from the rain
Falling on our faces
And healing the pain
An emotional time
Songs from the rain
Calling on listeners to listen again

To see us home

An emotional time
Songs from the rain
Falling on our faces
And healing the pain
It's an emotional time
Songs from the rain
Calling on listeners
To listen again
To see us home

dinsdag 15 juli 2014

Ik zou je 't liefste in een doosje willen doen.


doosje

heb de wereld in een doosje
doosje van Pandora
Doorndoosje

duveltje uit, 
duveltje in 
duveltje in dom doosje

de wereld in een doosje
sigaar uit eigen doosje 
en uit het oude doosje

kijkdoosje, zwart doosje
heb de wereld in een doosje
speeldoosje


Hedy












doosje 

Ik ben zo bang dat je strakjes verdwijnt,
vervaagt in mist en dan nooit meer verschijnt,
oplost in zonlicht of smelt in de regen,
ja, dat komt voor en wat doe je ertegen?
Wegvliegt door ‘t raam als een heel domme vlinder,
hoge beloning voor Eerlijke Vinder.
Ik zou je het liefste in een doosje willen doen
en je bewaren, heel goed bewaren.
Dan zou ik je verzekeren voor anderhalf miljoen
en telkens zou ik eventjes het doosje opendoen
en dan strijk ik je zo zachtjes langs je haren.
Dan lig je in de watten en niemand kan erbij,
geen dief die je kan stelen, je bent helemaal van mij.
Ik zou je het liefste in een doosje willen doen
en dan telkens even kijken,
heel voorzichtig even kijken,
en dan telkens even kijken
en een zoen.
Je mag er eventjes uit, elke dag.
Zeker dat mag. Ja, een uurtje, dat mag.
Laten we zeggen: naar ‘t Vondelpark, even,
alleen om de eendjes wat eten te geven.
Maar ‘k hou je vast, ook tegen je zin
en na een uur ga je ‘t doosje weer in.


Annie M.G. Schmidt


zaterdag 12 juli 2014

Nogmaals

Green Heron

Groen is hij niet echt, maar toch draagt deze fijne vogel de naam Green Heron (lokaal wordt hij Gaulin genoemd). Hij kreeg al eens de volle aandacht op mijn blog, maar Niels wist 'm vandaag zo mooi te fotograferen, dat ik hem voor een tweede keer in het zonnetje wil zetten. Misschien geheel tegen Gaulin's wens in, want hij jaagt meestentijds in het donker of tijdens schemertijd.

Een solitair type, Gaulin, dat houdt van gevarieerd eten (lijkt op mij), al eet ik bij voorkeur geen rauwe vis, kikkers, hagedissen en insecten. Die staan wel op zijn menu. 

Meen me te herinneren dat ik ook al verteld heb dat deze slimmerik vistechnieken gebruikt om aan zijn maal te komen. Hij laat voorwerpen in het water vallen om de visjes aan te trekken. En de mens maar denken dat hij de enige vernuftige soort op aarde is. 

En kijk maar eens goed, deze Gaulin heeft best wel een beetje een slim raven kopje. Goed te zien op de derde foto. Vind ik zelf de mooiste foto. 

Foto's van Niels








Steenkoraal

Doet me denken aan de repetitieve motieven van heel fijn kant. Zo heel nu en dan vind ik een stukje gedroogd koraal aan de kust dat echt de moeite van het meenemen waard is. Hoe mooi die duidelijke florale motieven! Het stukje is superlicht.




Zeven Poses van een Conus

Conus anabathrum / West-Indische spiraalkegelslak /
Florida Cone 








woensdag 9 juli 2014

By absence of the sun

Dan helpt muziek ook. Misschien had Van Gaal zijn jongens voor het slapen gaan moeten laten luisteren naar de energiek van Ruben Block's, Perfect Match. Track van het in 2014 uitgebrachte album 'By absence of the sun'. Matcht m.i. wel op een tropisch blogspot.

"Nothing beats reality ... "

Niet geschikt voor gevoelige oren en tedere hartjes.

Van Bijgeloof tot Deceptie

Een behoorlijke deceptie, een al bedachte finale Nederland - Duitsland die aan ons voorbij gaat. Ja, we hadden er wel op gehoopt. Vanmiddag, Caribische tijd, kort voordat de volksliederen ten gehore werden gebracht in het stadion, maakten wij nog even een strandwandeling met Emma. Maar zelfs zij - thans loops - wilde op tijd voor de buis zitten. 

Onderweg vond ik tussen de rotsen nog een mooie conch, aangespoeld en leeg. Kleurschakeringen nog fris. Roze-oranje, dat moest een winnend teken zijn. De vondst werd van tevoren aangevoeld. Hoe bijgelovig kan een mens zijn? 

Nu zitten we hier, twee spel-helften, een tweedelige verlenging en een serie strafschoppen verder en likken onze wonden. Niet in een zelfde dramatiek als de Brazilianen gisteren deden, maar toch. Had gisteren te doen met alle Braziliaanse spelers die een niet mis te verstane vernedering te verwerken kregen door het resultaatgerichte voetbal van het Duitse elftal. Tranen van spelers die het veld verlieten, troffen doel bij mij. 

Een vernedering doorstaan - helemaal voor een werelds publiek - is mogelijk minder eenvoudig dan een gemiddeld supporter zich op afstand kan voorstellen. Die verlaat het stadion, zet de beeldbuis op zwart en moppert of drinkt wat van zich af. Frustraties lossen op. Hoe anders ligt dat voor de verliezende spelers die het veld verlaten. Bij hen echoën gemiste kansen en gemaakte kardinale fouten mogelijk nog weken na. Ook 's avonds in bed, voor het slapen gaan. En daar helpt geen schietgebedje tegen.

Ik hoop vanavond na een bal (geen voetbal, maar een pingpong bal) vanille- en koffie-ijs het voetballeed weer snel vergeten te zijn. Wat me daarbij zal helpen is het bekijken van enkele fijne plaatjes die ik vanmiddag schoot. En voor het slapen gaan neem ik nog weer even die intacte queen-conch in handen. Ik hoop vannacht diep te slapen en te kunnen vliegen in mijn droom.

En ik zal eerlijk zijn, voor mij mag zaterdag a.s. die wedstrijd om derde en vierde plaats worden geskipt. Om te spreken met woorden van Niels: Een strijd om des keizers baard. 


De selectie van Sint Maarten