Anahata

Vandaag valt voor het eerst sinds weken weer een regenbui van enige betekenis voor de natuur. De bomen en planten jubelen, al is het nog steeds een druppel op de gloeiende plaat. Echter, in een extreem droge tijd is elke druppel er een. 

Het houtwerk van de terrasdeuren thuis, is nu verf-droog. Dat mocht niet nat worden. De deuren kunnen weer gesloten worden na voldoende droogtijd en dat betekent dat we weer op pad kunnen. De afgelopen dagen is door het schilderwerk er weinig gelegenheid geweest voor het wandelwerk buiten de tuin en na een aantal dagen natuuronthouding begin ik de onthoudingsverschijnselen echt te voelen. Fysiek en mentaal. Ik moet naar buiten. Lopen en 'unwinden'. 

Gelukkig kan het weer, vandaag wel korter dan te doen gebruikelijk. 

In het bos is het inmiddels ook droog. Etenstijd, het bos ademt stilte. We lijken de enige wandelaars. En die stilte doet me goed. De bui is overgetrokken en op en langs de bospaden ruikt nu alles zo bijzonder en herkenbaar. Die typische aardse geur die je doet opnemen in het grote levensveld. Eenmaal thuis heb ik een zoekslag gedaan naar de naam van het fenomeen, want ik ben vergeten hoe het ook alweer zat. Wel onthoud ik steeds beter dat ik weet dat ik niets weet. Zolang ik dat maar onthoud is daar is goed mee te leven.

Lees mee, de heerlijke geur in het bos na een regenbui heet petrichor. Dit ontstaat doordat regendruppels op de droge grond vallen en microscopische kleine belletjes vormen. Die belletjes spatten uiteen en brengen geurstoffen zoals geosmine (gemaakt door bodembacteriën) en opgeslagen plantenoliën de lucht in. 

De drie belangrijkste oorzaken

Geosmine: Dit is een stof die gemaakt wordt door grondbacteriën (zoals Streptomyces). Onze neus is hier extreem gevoelig voor.
Plantenoliën: Tijdens droge periodes geven planten oliën af aan de bodem. De regen maakt deze los en voert ze mee de lucht in.
Ozon: Bliksem en ontladingen tijdens een onweersbui kunnen zuurstof omzetten in ozon, wat zorgt voor een frisse, scherpe geur hoog in de lucht.

De stilte in het bos blijft niet beperkt tot afwezigheid van menselijk geluid en zijn meestal gebruikelijke verstoring. Het valt me op dat ook vogels zich nauwelijks laten zien of horen. Met uitzondering van de kenmerkende roep van de Raaf (Corvus Corax). 'Kroa-kroa, kroa-kroa, kroa-kroa'. Hij staat op de Rode Lijst, maar in ons vertrouwde bos leeft gelukkig nog steeds een broedpaar in goede gezondheid. En dat paartje laat zich regelmatig horen. 

Ik verwacht op het gekozen en belopen uur van de dag weinig activiteit en dat is geen probleem, want het lopen en een rustige ademhaling wekt al voldoende bewondering. 

Toch heeft de dag een paar onverwachte, kleine wendingen voor me in petto. En eerlijk gezegd, komen ze gelegen. Nature's Gifts. Langs het gebaande pad vliegen een tiental ongerepte, net uitgevlogen baltsende Landkaartjes (Araschnia levana) én minstens zo opmerkelijk, word ik totaal onverwacht getuige van een fly by(e) van de Grauwe Klauwier. Een juveniel. En juist deze vogel weet door zijn seizoenslange afwezigheid (ik heb wekelijks naar hem gezocht) mijn energetisch hart (Anahata) te openen. Nagenoeg september en daar is ie. Op de valreep. Ik denk direct aan de roeping die deze lange-afstandstrekker nog wacht om te kunnen overwinteren in Afrika. De jongeling kwam mij nog onervaren over in het veld, maar eens moet hij voor de eerste keer zijn oversteek maken. Een vaarwel, uiterlijk september. En ik, ik hoop en reken op een weerzien, ergens volgend jaar mei. Good Luck Birdy!