dinsdag 17 februari 2026
Intieme ontmoeting met Zwarte specht (Dryocopus martius)
Sneeuw en snijdende wind trekken over het land, Schiphol schrapt vluchten, maar de Zwarte Specht vliegt.
Einde middag. Zelf ingepakt in wol, dubbele lagen. Als de wind over de open vlakte vol op neus en wangen beukt, krijgt de wandeling trekken van een expeditiereis Antarctica.
Ontmoediging is er niet bij.
Zondagmiddag. Thuis zijn alle taken uitgevoerd en met een volle week in het vooruitzicht wil het hoofd graag leeggeblazen worden. Een glimp van de Zwarte Specht opvangen, zou van deze 15e februari 2026 dé onvervalste Valentijnsdag maken.
Een intieme ambiance onder de gegeven omstandigheden lijkt onrealistisch. Het is stervenskoud. Een beetje verstandige vogel blijft in zijn zelf uitgehakte hol hangen. En dat geldt eigenlijk ook voor de mens. Maar er is kracht van gaan.
Niet gehinderd door fotografische ratio, rede, of kennis over het blauwe uur, wordt nadat we eigenlijk al weer besloten hadden het halfopen bosgebied te zullen verlaten, toch nog de camera aan het werk gezet. Handschoenen uit en met half bevroren vingers knullig zoeken door het menu van het voor mij nog steeds te ingewikkelde vereeuwigings-toestel. De karakteristieke oerroep klinkt namelijk! Kort en krachtig. Tot grote verrassing!
Temidden van de vele bomen, inclusief het stervende daglicht rondom, weet je dat het al snel een koele, zwaarmoedige setting betreft, maar de ontmoeting met maar liefst twee exemplaren (vermoedelijk een liefdespaartje) is boven verwachting. Het kenmerkende hartenrood van de pet van de vogel blijft ondanks het stemmige licht een baken. Zelfs op afstand.
Ik sluit niet uit dat we door het tweetal (mede door het late uur van de dag) voor gevaarlijke indringers worden aangezien. Het mannetje maakt tot twee maal toe flinke horizontale draaiingen ruim boven ons, over boomkruinen, laverend tussen bomen door, inclusief enkele bewegingen die ik met enige verbeelding durf te omschrijven als de door een jachtvlieger gemaakte aanvalshoeken. Het lijken me nog niet de gebruikelijke avances die in de balts worden gemaakt naar het vrouwtje, balts-vertoningen onder de noemer uitsloverij.
De kou, het licht, de omstandigheden niet optimaal allemaal. Maar, door het energieveld tussen mens en vogel, wordt deze winterse ontmoeting er eentje voor in de boeken. Als buitengewone herinnering. Je kunt een vogel de liefde verklaren!
15 februari 2026, Hedy
Intieme ontmoeting met Kleine bonte specht (Dendrocopos minor)
Vorige week sprak ik nog stil de wens uit ooit een Kleine bonte specht te mogen spotten. Deze zondagochtend was het raak. Pas thuis bij het bekijken van het bewegend beeld was ik echt overtuigd, want nooit eerder zag ik de kleinste variant van onze spechten. De kleine bonte specht is nogal zwijgzaam en lastig te vinden buiten het broedseizoen.
Vreemd genoeg waren er hoegenaamd geen vogels te horen, maar eenzaam getik deed ons langer stilstaan en zoeken tijdens de wandeling. Het duurde even voor we het spechtje in beeld hadden. Niet groter dan een flinke mus.
Een vrouwtje, rood-loos verenkleed. Alleen het mannetje heeft een rode kruin. Ze was haar kostje bij elkaar aan het hakken in het dode hout, hoog boven ons.
Ik vind haar rugzijde met gebandeerde brede witte banen erg mooi. Dat deze banen over haar hele rug lopen in tegenstelling tot die van de Middelste bonte specht geeft haar een extra pittig uiterlijk, zo klein als ze is. Haar buikje doet wat smoezeliger aan dan die van de Middelste- en Grote bonte specht.
15 februari 2026, Hedy
De waarde van natuurlijke stilte
Amateuristisch vogelen. Gewoon op eigen wijze, klunzig. Met zo min mogelijk middelen de mooiste ervaringen opdoen in natuurlijke stilte, tijdens wandelingen. De camera wacht nog steeds op een technische anamnese.
De liefhebberij van het vogelen krijgt bij mij geen vorm door middel van luxe reizen naar verre landen, ook niet door deelname aan georganiseerde wandelroutes op platgetreden paden bedacht door organisaties als Natuurmonumenten en al helemaal niet door deel uit te maken van een groep vaak te nadrukkelijk aanwezige vogelaars (de echte deskundigen), in of op uitkijkposten, of op een kluitje nabij plekken waar een bijzondere waarneming is gedaan. Ronduit weerzinwekkend, deze opties.
De goegemeente mag wenkbrauwen fronzen, maar ik loop het liefst in stilte. Met partner, wandelend door gebieden waar het menselijk soort uitgestorven lijkt, al is het maar voor even. Het vinden van die plekken stuit helaas op nogal wat problemen in ons land en lijkt op het vinden van een speld in een hooiberg.
Geluidsoverlast lijkt inmiddels een geaccepteerd maatschappelijk fenomeen dat als deken de heilige stilte smoort. Is het niet het (schelle) stemgeluid van mensen, dan zijn het wel de laagfrequente-, installatie-, evenementen-, bouw- en verkeersgeluiden die opdringen.
Zelfs diep in de fraaiste Nederlandse natuurgebieden wordt de mens inmiddels gefolterd door geraas van verkeer op snelwegen en het geluid van talloze vliegtuigen die overvliegen, of het geluid van windturbines. We kennen zelfs de verwerpelijke situaties waarbij van fraaie natuurgebieden repen worden afgesneden voor het aanleggen van (snel)wegen. Ten algemenen nutte. De mens graaft zijn eigen massagraf.
Hoe klinkt de stilte?
Ik moet heel erg mijn best doen op het antwoord.
Ik weet het niet (meer).
Terug naar mijn vroege kinderjaren helpt enigszins bij het voorstellen van natuurlijke stilte, maar ik kan met de beste wil van de wereld die stilte niet meer horen.
Stilte wordt steeds waardevoller in een drukke maatschappij waarin alles te koop lijkt. Natuurlijke stilte als zodanig is niet te koop. Je kunt er wel dichterbij komen door er voor te betalen. Denk aan een stilte retraite in een klooster, of het reizen naar afgelegen, relatief onbekende stille plekken, het betalen van toegang voor stiltegebieden of natuurreservaten, of het overnachten in een hut in bosrijke omgeving.
Voorlopig houd ik het bij het vinden van kleine stille plekjes tijdens het rustig ritmisch verkennend lopen. Het idee van een vertrek naar een land waar nog volop natuurlijke ruimte is blijft ook kloppen.
Marijn Poels over The Primordial Code 3 - 'Wat als machtsorganen niet willen dat we dit weten?'
Flavio spreekt met Marijn Poels over The Primordial Code 3 – The Return of the Stars: een docu die voelt als fantasy, maar bedoeld is als nuchtere reality check. Van leylijnen en kosmische constellaties tot de vraag wat zonlicht, melanine en frequenties écht met ons doen—en waarom sommige kennis telkens weer wordt weggeduwd.
Vanwege de release van The Primordial Code III publiceren we deze maand alle delen van deze documentaire op ons kanaal. De reeks mondt vandaag uit in een Aan de Waterkant-interview met Marijn Poels en het derde, afsluitende deel: The Primordial Code 3 op vrijdag 27 februari! Wil jij bij de premiere aanwezig zijn van dit derde deel aanstaande vrijdag 20 februari? Ga dan naar de website van Marijn Poels voor tickets en informatie: https://www.marijnpoels.com/
Melanine is het natuurlijke pigment dat de kleur bepaalt van huid, haar en ogen, en functioneert als een essentiële bescherming tegen schadelijke UV-straling. Geproduceerd door melanocyten in de opperhuid, absorbeert het UV-licht om zonnebrand en huidkanker te voorkomen. Het omvat voornamelijk bruin/zwarte eumelanine en rood/gele feomelanine.
Abonneren op:
Reacties (Atom)