Dit voorjaar ontstond een hechte band tussen mij en een Merel man. Al weken verzamelt hij meermaals per dag voedsel uit de voederbak, waarbij hij zich niet stoort aan mijn nabijheid. Ik kan mijn ding doen in de tuin. Voor hem geldt hetzelfde. We zijn met elkaar vertrouwd geraakt en op elkaar ingespeeld. Ik herken hem aan zijn gedrag en blinkend oranje snavel. Hij herkent mij aan mijn bezem en stoffer en blik. En natuurlijk aan de tas met voer.
Zijn oog is vooral gericht op de gedroogde meelwormen, een bron van proteïne. Emmers van Kona Corn (met een inhoud van 5 liter) zijn niet aan te slepen door ons. Daarbij opgemerkt dat niet álleen de merels ervan smullen. Ook mussen en mezen doen zich te goed aan de voedzame lekkernijen. Zoals het spreekwoord zegt: 'Ze eten mij de oren van het hoofd.'
Duidelijk werd dat Merel man bezig was met het grootbrengen van nageslacht. Snavels vol werden en worden nog steeds door hem getransporteerd. Wel verbaasde ik me er over dat na enkele weken nest-vliegen en voeren, er nog steeds geen juvenielen mee de tuin in werden gevlogen. Andere jaren zag ik Merel ouders al vrij snel met duidelijk jongere exemplaren de tuin invliegen. Omdat mijn eigen dagen aardig gevuld zijn met van alles en nog wat dit voorjaar, heb ik er verder niet teveel aandacht aan besteed. Ik vertrouwde erop dat Merel man wist waar hij mee bezig was.
Vanochtend toen ik voor zevenen de tuin inliep voor het verversen van de waterbakken en de voederbak van de vogels, wachtte mij de leuke verrassing.
Voor de tijd van het jaar voelt het fris aan. De maand juni is nogal wisselvallig van start gegaan: Windvlagen, aanhoudende regenbuien, een enkele hagelbui, onweer en zo nu en dan een kortstondig, flauw-zonnig moment. Niet een meest gewenste weer-conditie voor jonge vogels die de wereld nog moeten verkennen. In een vogelleven gelden geen preferenties binnen het proces van het zo snel mogelijk zelfredzaam worden. In het veld van "Eten en gegeten worden", kun je niet snel genoeg zijn.
De voederbak bleek leeg vanochtend en Merel man liet zich overduidelijk aan me horen vanaf een top van de platanen. Dat doet hij vaker, maar vanochtend meer alsof ie wilde zeggen: 'Schiet op met vullen, want ik heb snavels te vullen'. Ik had weinig aanmoediging van hem nodig om de urgentie tot me door te laten dringen. Eén blik richting de muur, maakte me duidelijk wat me te doen stond. Daar zat een door de wind lobbig opgeklopt mereljong te wachten op maagvulling. Het typische gedrag van zowel vader als kind deden vermoeden dat het een eerste tuinbezoek betrof voor het jong, dat achter de coulissen al een flinke groeispurt gemaakt had.
Eenmaal binnen, sloeg ik vanuit de keuken met een slow coffee de 'bird-bonding' tussen vader en kind gade. Heel doordacht werd de gespikkelde juveniel successievelijk de tuin ingelokt door Vader. En eenmaal meer vertrouwd, bleek het jong over een portie avontuurlijke inslag te beschikken bij de waterbak. Een eerste bad werd beproefd. Nog wat onhandig, maar de sprong is gemaakt.
Ik sluit niet uit dat Vader twee juvenielen onder zijn hoede heeft. Dat zal de komende uren of dagen duidelijk worden. Mij rest nu de taak, goed te zorgen voor de gevulde maagjes door aanvoer van meelwormen. Een kwestie van 'Bonding mens en dier'. Dienende Vogelliefde.
Gevoerd worden
Water-ervaring (3 delen)
Beeld
10 juni 2026, Hedy
