Grazende Haas

Bewegend Beeld 

17 mei 2025, Hedy

Haas bij Bosvennetje

 

29 maart 2025, Hedy 

Een Ree wordt nooit een Hert

"Wie zich de moeite getroost een

boek over inlandse wildsoorten

door te nemen, weet allicht dat een

ree niet het jong van een hert is

en ook nooit een hert zal worden,

hoeveel het ook te eten krijgt.

Nochtans verrast het ons telkens

weer hoeveel mensen, zelfs jagers,

de grootte van een ree overschat

ten. Een volwassen ree is niet gro

ter dan een flinke herdershond,

met zijn schofthoogte van zowat

zeventig centimeter en zijn hon-

derdtwintig centimeter lichaams

lengte. Maar vooral het lichaams

gewicht wordt dikwijls overschat."

Bovengenoemd geestig stukje tekst kwam ik tegen tijdens mijn zoektocht met als doel te kunnen bepalen of ik vanmiddag oog in oog had gestaan met een reebok of reegeit. 

En hoe zat het nou ook al weer met het gewei van de bok?

Ik zal er geen doekjes om winden, ook ik heb lang gedacht en volgehouden bij het zien van een ree, dat ik een hert spotte. Een vroegere liefde, een partner die de jacht beoefende, heeft me destijds uit mijn wereld van onwetendheid getrokken en niet alléén met enkele verplichte lesjes over wild. 

Bij dat lesje over reeën en herten bleef het overigens niet, want ook verschillende soorten (water)vogels kwamen aan bod. Onderwerpen waarbij ik in die tijd nog niet mijn volle aandacht en prioriteit had liggen, maar van de leerstof is zeker iets blijven hangen.

Dat terzijde.

Wel voelde ik in die tijd een overduidelijke aversie tegen plezierjacht en dat is nooit anders geweest. Mijn argumenten richting dezelfde partner over de oneerlijke strijd bij uitoefening van plezierjacht en de respectloosheid naar dieren die in vrijheid leven dat eruit spreekt, bleken tegen dovemansoren gesproken. 

Telkens als ik tijdens een wandeling een ree spot, vraag ik me ten diepste af hoe een mens moedwillig zo'n prachtig, gevoelig dier kan doden. Helemaal als je beseft dat de plezierjacht niet noodzakelijk is voor voedselvoorziening om te kunnen overleven. Ook vanmiddag - oog in oog met - zoals later aan de keukentafel bleek die prachtige reebok - gulpte de walging voor plezierjacht weer op. Een voor de dieren positieve uitkomst op deze ethische discussie zal mijns inziens helaas nog lang op zich laten wachten. De jachtgeweren blijken immers vooral in bezit van 'bevoorrechten' en 'welgestelden' op deze aarde. Zij die ook de dienst uitmaken in mensen- en dierenland.

Welnu, terug naar mijn beginvraag, de zoekactie over de bok en de geit. Ik kwam daarbij het volgend interessant stukje tekst tegen. Leuk om te lezen voordat het beeldmateriaal volgt van mijn innige ontmoeting met de reebok vanmiddag.

https://www.onzenatuur.be/artikel/wat-je-nog-niet-wist-over-het-gewei-van-het-ree

22 maart 2025, Hedy 

De Streken van de Vos (deel 1 t/m 8)

 

28 augustus 2024, Hedy

Er oren naar hebben...

 18 mei 2024, Hedy

Gelukkig gesternte

Al koersend richting winterkou, vraag ik me tijdens het wandelen vaak af hoe dieren in het wild zich redden én of ze zich bewust zijn van het naderend gevaar.  

Het gevaar van voedselschaarste, het gevaar van onvoldoende beschikbare dekking en vooral het gevaar van rauwe, striemende kou. Dieren hebben een wintervacht of winter-verenpak, wordt geruststellend verteld door de dier-deskundigen. En sommige dieren zetten zichzelf voor een paar maanden op non-actief met een lange winterslaap. Dat laatste lijkt me dan nog het meest prettig als de teerling is geworpen en de gevolgen geslikt en geleefd moeten worden. 

Het voelen van morele betrokkenheid bij de dieren in het wild raakt mij het diepst bij het spotten van een dier als het ongunstige gesternte aan alle kanten voelbaar wordt. Vandaag was zo'n dag. 

Een eekhoorn, een vos, een haas, een ree, in de meeste gevallen zie ik ze uiterst oplettend en vooral alleengaand. Waarom niet samen, waarom niet samen schuilend, dicht bij elkaar voor wat warmte, vraag ik me af. 

Al dromend en dubbend bedenk ik dat wij met onze wollen truien, thermo-broeken, North Face drie-in-een-jassen, met of zonder wol gevoerde laarzen, warme sokken, oorwarmers, handschoenen en sjaals beschikken over een aardige basisgarderobe vóórdat de winter zijn eerste verrassingsaanval inzet. En dat we het ondanks deze basistukken lastig gaan krijgen, zelfs bij slechts één nacht buitenleven. Dat lijdt geen twijfel. Over vorst aan de grond hebben we nog niet gesproken. Ook als het niet vriest, blijkt het een hele uitdaging om warm te blijven bij bijvoorbeeld aanhoudend regen en stormwind. Lopen, springen, ja blijven bewegen is dan de oplossing, maar een dier heeft óók rust en slaap nodig. 

Nee, ik zou mijn leven in veiligheid en beschutting van een warm huis niet graag willen ruilen voor een bestaan dat is overgeleverd aan de meedogenloze, afstraffende elementen. Ook niet mét wintervacht. Ik heb het getroffen met een leven onder gelukkig gesternte en dan is het al lastig genoeg.

Als buiten al vroeg het duister daalt en de nacht als afschrikwekkende demoon tevoorschijn komt, denk ik met warme sympathie aan mijn vrienden. Vrienden van het bos, hou je taai!

Vrijdag 3 november 2023, Hedy 

Stilleven

 Oktober 2023, Hedy