Walkstool

25 juli 2026. Hedy

Landgoed Vrijland - Dikkopjes Serie II

 

🐛

10 juli 2026, Hedy

Avondschemer

30 december 2025, Hedy 

Het Bos

Ik ken de warmte van het bos 
en ook de kilte
het wild gewoel van storm en wind
en ook de stilte
ik loop er graag en telkens
voel ik dat de geuren
van plant en boom en blad, 
m'n grijze denken kleuren

Toon Hermans

Wandelende Dromer

30 december 2025, Hedy 

Landschapsliefdesporen

Liefdessteentje

Madeliefje

En dan?

Als de hemel urenlang traanvocht perst

't bladerdek het ook niet langer houdt 

zoek ik overrompeld naar de plek

waar de zon zo kort geleden nog

de kruisbekken in vuur en vlam zette. 

Muisstil op de paden.

Een doorweekte vos steekt over.

Alle toonladders en loopjes gedoofd.

Waar vinden zij hun toevlucht in deze 

asgrijze wereld als ik niets meer zie of hoor?

20 oktober 2023, Hedy 

Farewell

De laatste vakantieweek van deze Indian Summer loopt ten einde. De uren van deze dag tikken snel weg.  Een jammerlijk idee dat na ruim drie weken het gevoel van totaal-vrijheid weer plaats maakt voor het werelds dwingend ritme. Dat wordt wennen. Nog een weekend te gaan. Maar zo'n weekend is snel gevuld. Voorbereidingen.

Een tocht van ruim drie uur door bos en langs velden werd de invulling voor deze dag, met hier en daar een tussenstop voor de benen. Uiteraard op plekken met mooie vergezichten. Door het vele lopen over de afgelopen maand is conditie opgebouwd.

Het toestel leverde fijne beelden op. De zon stond klaarblijkelijk gunstig. Vroeger uit bed, vroeger op pad, het loonde echt in die zin. Bovendien ademt het bos een bijzondere rust, vroeg op de dag. De kleuren van de beelden die ik maakte blijken helderder, de contouren strakker. Ik heb er nooit bij nagedacht dat de stand van de zon buiten zoveel verschil kan maken op het fotoresultaat. 

Met de technische kant van het fotograferen heb ik weinig affiniteit. Eigenlijk niet. Nooit gehad. Ik raak enthousiast van de momenten in de natuur en wil deze zo eenvoudig mogelijk kunnen vastleggen. Geen tassen vol lenzen, statieven en camera's voor mij. Zo min mogelijk ballast meetorsen, behoudens rugzak, waterflessen en walk stool. Op Primitieve wijze stukjes van mijn subjectieve werkelijkheid vastleggen, dat vind ik leuk.  

Ik gebruik ook geen fotobewerkingsprogramma's. Teveel gedoe. Ik houd van een naturelle opbrengst. De enige functie die ik wel eens inzet, thuis achter het scherm is het bijsnijden van het beeld. Dit in verband met een betere vlakverdeling. 

De camera heeft overuren gedraaid de afgelopen weken en krijgt voorlopig verlof. De pootjes van Emma ook. Zij heeft veel lange wandelingen meegelopen. Een enkele keer liet ik haar thuis om bij te tanken. Een flinke prestatie voor een Chi van bijna elf jaar. Trots op mijn wild fawn. Ze ligt nu in een diepe coma. Even denk ik aan de 'Dodenrit' van Drs P. 

In huis is alles blijven liggen. Echt alles. Maandag komt onvermijdelijk weer. De vakantieherinneringen neem ik met me mee. De foto's zullen me daarbij zeker helpen. Ik ben van plan in het najaar mijn favorieten uit de mappen te selecteren. Ik wil er iets mee gaan doen. Voor het volgend voorjaar en de zomer heb ik plannen. Ik kijk er naar uit. Nu helpt het goed afronden en rustig weer opstarten. 

Holiday farewell.

8 september 2023, Hedy 

Wolkbreuk

Zaterdagmiddag, normaliter een middag om in vrijheid in te vullen. En toch blijkt het nog een uitdaging plek te vinden voor een silly walk tussen de dagelijkse beslommeringen en buien. Die weten van geen ophouden. Voordat een nat pak gehaald wordt, nog een uur te gaan.

Het weerbeeld doet geen goed aan gewenste sightseeings en het toch al korte leven van de vlinder. Het landschap als uitdovende vlam. Ons hart is als een zon, een nooit aflatende stralingsbron, maar regelmatig in wolken gehuld.

Bont zandoogje, dit keer dichterbij dan ooit. Best een fraai vliegertje met een zachte streling van zon. 

Ik las, zijn waardplanten zijn: Allerlei grassoorten, zoals kweek en witbol. 

Drie overlappende generaties

En zelden ontbreekt de Citroenvlinder.

Ik las, zijn waardplanten zijn: Vuilboom of sprokkelhout en wegedoorn. 

Een lange generatie.

Ah, daar is ie nog, mijn Kleine parelmoervlinder. Niet groezelig, maar nog zo volledig in tact. Een hartstochtelijke verschijning.

Ik las, zijn waardplanten zijn: Viooltjes, diverse soorten

Brem? Eerder in het jaar nog in lange, gele voorjaarsmantel gekleed.

Het bruine zandoogje, een wat mottige verschijning in rust. Maar uitgeklapt al kleurrijker.

Ik las, zijn waardplanten zijn: Diverse grassoorten

Een generatie

Roze Duizendblad

https://buitenleven.nl/duizendblad/

Het Vlasbekje

De plant komt algemeen voor op zandgrond, onder meer op ruderale plaatsen (ruigten, puinhopen), duinen en in wegbermen. De soort wordt in de wegbermen wel ingezaaid tegelijk met andere soorten.

Doordat de bloem door middel van de onderlip is afgesloten, kan de bestuiving alleen gedaan worden door krachtige insecten zoals hommels of bijen. Omdat de nectar zich achter in het lange spoor bevindt, blijven hierdoor vooral langtongige hommels over. Vroeger speelde de plant een belangrijke rol in de geneeskunde. (Wiki)

Vlinders kijken buiten de ommuurde tuin, Deel 1

Landkaartje 'Zomerversie'

Donderdagavond bedacht ik een ontspannend programma voor de vrijdagochtend. Nu eens niet wachten met de gebruikelijke weekend-boswandeling tot in de namiddag of vroege avond, maar na het ontbijt de en de koffie, de schoenen aan en op pad. 

Richting het eigen bos, op zoek naar de vlinders aan de gouden randen. Dat was het plan. Daar was het nooit eerder van gekomen, allereerst door het gebrek aan tijd die verdeeld moet worden over verschillende interesses en taken en ook door de interesse die bestaat voor vogels en groot wild. En die vind je nou eenmaal beter in de dicht begroeide bospercelen. 

Een aanjager van de wens tot vlinderjacht in het wild aan de randen, was de verschijning van de Kleine Parelmoervlinder in eigen tuin, afgelopen week. Niet bepaald de plek waar je deze typische grote afstand zwerver uit het duingebied zou verwachten. Ik was dan ook aangenaam verrast door zijn komst. Waar zou hij meer passen en beter op z'n plek zijn in de nabije omgeving dan in eigen tuin? Langs de glooiende akkers en bosranden misschien. Go team go! Zonder hond dit keer, want voor spotten is rust en geduld onontbeerlijk. Helemaal als het om kleinere levenssoorten gaat.

Vrijwel direct, na de kick-off van de tocht was daar het Landkaartje. De tweede en derde generaties van deze vlinder verschillen sterk in kleuren en tekening (bovenkant vleugels) van de eerste generatie. Zo sterk dat je zou kunnen denken dat het om twee verschillende vlindersoorten gaat. De generatie die ik spotte betrof de zomer-versie (tweede generatie). De vleugels bijna zwart, versierd met witte vlekken. Typerend voor álle drie generaties is het landkaartachtige patroon op de onderkant van de vleugels. Gevolg van het aderstelsel van de vlinder. De waardplant van de vlinder is de Grote brandnetel. In voldoende mate aan te treffen in het bos en de randen. 

Het vastleggen van de soort op beeld geeft me thuis gelukkig de gelegenheid in alle rust en met zekerheid de juiste naam bij de vlinder te vinden op detailkenmerken. Bij het Landkaartje is dat bewijs op beeld voor mij welkom en tevens noodzakelijk, omdat deze vlinder makkelijk verwisseld kan worden met de Kleine IJsvogelvlinder die wat mij betreft sprekend op hem lijkt. Met het blote ongeoefende oog niet direct in de vlucht te bepalen.

Landkaartje Zomerversie (bovenkant vleugels)

Een mooi begin van de vlinderjacht buiten de ommuurde tuin. Met een aangeboden landkaartje in de hand. Wat volgt? Deel 2

21 juli 2023 Ochtend, Hedy 

Vlinders kijken buiten de ommuurde tuin, Deel 2

Het Landkaartje zet het spoor verder uit en brengt me al snel bij de Blauwtjes tussen de distels. Ik veronderstel dat de vlinder op de grond (goed kijken hoor!) het Icarusblauwtje is, gelet op de vleugels met violet zweem en oranje vlekjes. 

Maar mijn hoofd tolt in de wereld van de Blauwtjes. Niet te doen voor een oog dat in deze zomer zo verwend is met de onbetwistbare, heldere en sprekende kleuren van de Koninginnenpage die in een split second herkenbaar zijn.

Men zegt wel "Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd", maar ik hoop tussen al dat kleine blauwe spul waar je een vergrootglas op moet leggen, al snel naar iets dat uitgesprokener smoelt. En dat hoeft dan echt niet meteen de Keizersmantel te zijn. Al hoop ik die natuurlijk ook in de natuur ooit te mogen spotten. 

Alsof mijn korte klaag-zang in gedachtevorm wordt verhoord, mag ik me wis en waarachtig gelukkig prijzen door een ontmoeting in het wild met dat waar ik naar uitkeek: Een klein aantal Kleine parelmoervlinders!

De biotoop van deze vlinder (een echte duinvlinder / kuststreek vlinder) in eigen woonomgeving wordt hiermee voor mij onthuld. Ze overleeft dus daadwerkelijk ook steeds meer in open plekken bij bosranden, grazige, zanderige en woestere plekken met veel bloeiende planten, meer landinwaarts. Het stemt me vreugdevol te weten dat die ene vlinder in mijn tuin niet zomaar een lucky shot betrof. Joechei! 

Deel 3 volgt over de Kleine Parelmoervlinder landinwaarts

21 juli 2023 Ochtend, Hedy 

Vlinders kijken buiten de ommuurde tuin, Deel 3 (De Kleine Parelmoervlinder in haar biotoop)

Oog in oog komen met De Kleine Parelmoervlinder in een biotoop, geeft een completere kijk op het gedrag van de vlinder dan de vlinder zien foerageren in een omsloten tuin op een vlinderstruik. De vlinder gedraagt zich op de bloemrijke graslanden met kale grond, akkerranden met lage begroeiing, afgewisseld met ruigere vegetatie en zandgronden langs bosranden naar haar aard: 

Vrijer, wilder, onaantastbaarder, oorspronkelijker. 

Hier voelt de vlinder zich thuis. In dit leefgebied valt alles op zijn plek. Dat voel je, dat zie je. 

Het fotograferen viel me in eigen tuin makkelijker. Daar kreeg ik haar wel prachtig in beeld. En daar op eigen grondgebied toonde de vlinder óók heel gul de onderkant van de achtervleugel met grote, opvallende zilverkleurige vlekken. Zo typerend voor de Kleine parelmoervlinder. In de biotoop (de vrije natuur) is ze met dat presenteren een stuk zuiniger. Een extra uitdaging dus voor mij daarvan toch iets vast te leggen.

De zuinigheid in presentatie wordt wel ruimschoots gecompenseerd door het nauwlettender kunnen volgen van haar bewegingen tussen alle rustmomenten door. In de tuin verdwijnt ze al snel uit beeld na een vlinderstruik-bezoek en de nectar maaltijd.  Dat rusten op de warme grond en stenen zie je de Parelmoervlinder in de natuur echt veel doen. Het schijnt dat zelfs haar rupsen zelfs van zonnebaden houden.  De eitjes worden afgezet op de de waardplant.