"Je gaat het pas zien als je het doorhebt", aldus Johan Cruijff.
Terug naar het Nieuwe Veld, 'Camp Nou', mijn Vlinderveld waar de dag ervoor, onder ideale omstandigheden, tientallen vlinders vlogen, waaronder een ongewoon groot aantal Koninginnenpages. Alsof de Vlindergoden, goed op elkaar afgestemd, de lanceerknoppen van hun confetti-shooters hadden geactiveerd voor een impact-volle middag vol kleur en vleugels.
In dit wonderlijke veld zou het vinden van afgezette eitjes óf jonge rupsen van de Koninginnenpage voor de hand moeten liggen. Maar waar ik de dag ervoor ook keek, noch ei, noch rups werd door mij gevonden.
Ik zag het niet. Ik zag ze niet.
Het zien van één page gloeit vol wonderlijke mogelijkheden, om maar niet te spreken over een heilige doop van vele pages. En een onderdompeling werd het, ook deze tweede middag in mijn Nieuwe Veld. Opnieuw zweefden overal die lustige representanten van Zaligheid die zich aan mijn aanwezigheid niet leken te storen. Ik werd te klein en te stil om op te merken.
Een niet alledaagse gebeurtenis overviel me. Enkele uren lang werd ik getuige van het unieke paringsgedrag van een ongewoon groot aantal Koninginnenpages boven en rondom dat éne bijzondere veld. Enkele weken geleden werd ik elders voor het eerst al getuige van een daadwerkelijk paring tussen man en vrouw van dezelfde gracieuze vlindersoort, maar het totaal aan voorspel had ik gemist. Dat mocht ik nu dus inhalen.
"Mannetjes verzamelen zich op het hoogste punt in het landschap voor het maken van indruk op de vrouwtjes, één specifiek hoge boom in een van rij bomen. Het gedrag dat bekend staat als 'hill-topping'. Hier claimen ze een territorium en jagen andere mannetjes weg die te dichtbij komen. Ook worden patrouillevluchten uitgevoerd. Vrouwtjes die paringsbeleid zijn, vliegen bewust naar dit hoge punt om een partner te kiezen. Het daadwerkelijke baltsen volgt daarop, waarbij het paar om elkaar heen buitelt in de lucht en vervolgens neerstrijkt in de nabijgelegen vegetatie, waar de paring plaatsvindt.
Rustend tussen de planten worden achterlijven aan elkaar gekoppeld. De vlinders blijven soms een aantal uren aan elkaar verbonden. Na de paring gaat het vrouwtje op zoek naar de geschikte waardplant zoals wilde peen of venkel waar ze haar eitjes een voor een af zet."
En nu wilde ik zielsgraag zo'n eitje of rups spotten op een akker vol Wilde peen (Daucus carota). Niet op aanwijzing van een ander, maar zelf ontdekken. Behoedzaam zocht ik langs de randen naar die speld in het veld. Ter verwondering. Om er in stilte naar te kijken. Maar waar ik ook keek, wat ik ook deed, ik zag het niet. Zelfs niet in het veld waar nu alles overduidelijk in mijn voordeel aan het werk was!
Garanties voor een succesvol slagen bestaan niet. Zo dikwijls blijkt tijdens mijn wandelingen dat factoren zoals geluk en timing een rol spelen. Zoiets als, 'het moet je gegeven worden'.
Maar het drong nu wel echt tot me door dat ik een instant veld-voorbereiding en hulplijn nodig had, waarmee ik geholpen zou worden. Als het me immers onder het huidig gunstige gesternte niet zou lukken, zou het me nooit gaan lukken.
Zittend op mijn walkstool, al wat moe en dorstig door de brandende zon, deed ik op mijn smartphone nogmaals een zoekslag naar de wijze van ei-afzetting door de Koninginnenpage. Lichtelijk gedesillusioneerd, maar niet vruchteloos. Mijn provisorisch veldonderzoek met zoekslag bracht me verder. Iets dat ik nog níet wist, namelijk dat elk eitje ver van een ander eitje op een aparte bladtop óf bloemknop van de waardplant (schermbloemige) wordt geplakt. Meestal op beschutte plekken aan de randen van het veld. Op bladtoppen had ik natuurlijk vaker gekeken en gezocht, maar de mogelijkheid van bloemknoppen (de vogelnestjes van de Wilde peen) als verstop-plek voor eitjes en etende rupsen kende ik niet.
Daar zat ik dan, aan de rand van mijn 'Camp Nou', vol wuivend wit-stralende schermbloemen, waarboven vele pages dansten, alsof het volkomen vanzelfsprekend was. Als geleid, door intuïtie of hogere macht, pakte ik voorzichtig een willekeurige stengel vast, boven me, aan mijn linkerzijde, zacht wuivend in wind. Ikzelf nog altijd zittend op mijn walkstool, gestopt met wensen en inmiddels in eenzelfde introverte staat als de ingekeerde wuivende vogelnestjes. De half open schermbloem boog ik voorzichtig naar me toe, in de richting van mijn gezichtsveld.
En dat bleek de gouden greep, want daar zag ik tot mijn verwondering twee larven die - in een onmiddellijk weten - alleen van de Koninginnenpage konden zijn. Jonge larven, duidelijk nog niet toegekomen aan hun laatste stadium van vervellen, maar al wel met de kenmerkende volwassen fraaie fel groene kleur inclusief zwart-oranje patroontjes in het verschiet.
Het begin was er. Voor mij en de rupsen! Ik had zojuist mijn 'aha-erlebnis' en de diepe openbaring zou voorgoed mijn blikveld gaan verruimen. Ik stond op uit mijn walkstool en met een ruimer zicht voor het groter geheel vielen wonderlijk genoeg details ineens op z'n plek. Al direct bij een eerste trage en secure observatie-gang langs de waardplanten, zag ik rupsen! Jongere en volwassen exemplaren die langs de stengels en over de schermbloemen kropen. Alsof ze er nooit gezeten hadden, maar zoeven voor mij persoonlijk ter plekke waren gedropt. Blije waanzin!
Enkele planten waaraan zich rupsen tegoed deden en misschien nog doen op moment van schrijven, heb ik op de grond rondom voorzien van steentjes ter herkenning, zodat ze makkelijk teruggevonden kunnen worden. In geval dat. Al schijnt het zo te werken dat als je het eenmaal ziet, je het niet meer níet kunt zien.
25 juli 2026, Hedy
25 juli 2026, Hedy
Bewegend Beeld, Afzetten eitjes Koninginnenpage vrouwtje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten