Indrukken van Vluchtigheid
Winter, het dekbed ontkleedt mij zonder deernis.
Mijn perpetuum mobile van gedachten stopt.
Buiten schuilen vogels in hun veren in het struweel.
Wachtend op licht en de aftocht van een zwarte kat.
Mij wacht een afspraak in het pakhuis van gebutsten.
Verticaal en horizontaal, stapeling van stervelingen.
Een digitaal warm welkom, ik word herkend op code.
En alles baant zich door het verouderd gangenstelsel.
Zovelen met mij, patronen blokjes zwart en wit.
Eenmaal thuis voel ik een hint van diepte kloppen.
Tussen bomen zijn, mens tussen bomen willen worden.
Onder de dichtheid van Homerische goden staan.
In een bries die van het hart een houten Koshi maakt.
9 februari 2026, Hedy
