dinsdag 17 februari 2026
Intieme ontmoeting met Zwarte specht (Dryocopus martius)
Sneeuw en snijdende wind trekken over het land, Schiphol schrapt vluchten, maar de Zwarte Specht vliegt.
Einde middag. Zelf ingepakt in wol, dubbele lagen. Als de wind over de open vlakte vol op neus en wangen beukt, krijgt de wandeling trekken van een expeditiereis Antarctica.
Ontmoediging is er niet bij.
Zondagmiddag. Thuis zijn alle taken uitgevoerd en met een volle week in het vooruitzicht wil het hoofd graag leeggeblazen worden. Een glimp van de Zwarte Specht opvangen, zou van deze 15e februari 2026 dé onvervalste Valentijnsdag maken.
Een intieme ambiance onder de gegeven omstandigheden lijkt onrealistisch. Het is stervenskoud. Een beetje verstandige vogel blijft in zijn zelf uitgehakte hol hangen. En dat geldt eigenlijk ook voor de mens. Maar er is kracht van gaan.
Niet gehinderd door fotografische ratio, rede, of kennis over het blauwe uur, wordt nadat we eigenlijk al weer besloten hadden het halfopen bosgebied te zullen verlaten, toch nog de camera aan het werk gezet. Handschoenen uit en met half bevroren vingers knullig zoeken door het menu van het voor mij nog steeds te ingewikkelde vereeuwigings-toestel. De karakteristieke oerroep klinkt namelijk! Kort en krachtig. Tot grote verrassing!
Temidden van de vele bomen, inclusief het stervende daglicht rondom, weet je dat het al snel een koele, zwaarmoedige setting betreft, maar de ontmoeting met maar liefst twee exemplaren (vermoedelijk een liefdespaartje) is boven verwachting. Het kenmerkende hartenrood van de pet van de vogel blijft ondanks het stemmige licht een baken. Zelfs op afstand.
Ik sluit niet uit dat we door het tweetal (mede door het late uur van de dag) voor gevaarlijke indringers worden aangezien. Het mannetje maakt tot twee maal toe flinke horizontale draaiingen ruim boven ons, over boomkruinen, laverend tussen bomen door, inclusief enkele bewegingen die ik met enige verbeelding durf te omschrijven als de door een jachtvlieger gemaakte aanvalshoeken. Het lijken me nog niet de gebruikelijke avances die in de balts worden gemaakt naar het vrouwtje, balts-vertoningen onder de noemer uitsloverij.
De kou, het licht, de omstandigheden niet optimaal allemaal. Maar, door het energieveld tussen mens en vogel, wordt deze winterse ontmoeting er eentje voor in de boeken. Als buitengewone herinnering. Je kunt een vogel de liefde verklaren!
15 februari 2026, Hedy
Intieme ontmoeting met Kleine bonte specht (Dendrocopos minor)
Vorige week sprak ik nog stil de wens uit ooit een Kleine bonte specht te mogen spotten. Deze zondagochtend was het raak. Pas thuis bij het bekijken van het bewegend beeld was ik echt overtuigd, want nooit eerder zag ik de kleinste variant van onze spechten. De kleine bonte specht is nogal zwijgzaam en lastig te vinden buiten het broedseizoen.
Vreemd genoeg waren er hoegenaamd geen vogels te horen, maar eenzaam getik deed ons langer stilstaan en zoeken tijdens de wandeling. Het duurde even voor we het spechtje in beeld hadden. Niet groter dan een flinke mus.
Een vrouwtje, rood-loos verenkleed. Alleen het mannetje heeft een rode kruin. Ze was haar kostje bij elkaar aan het hakken in het dode hout, hoog boven ons.
Ik vind haar rugzijde met gebandeerde brede witte banen erg mooi. Dat deze banen over haar hele rug lopen in tegenstelling tot die van de Middelste bonte specht geeft haar een extra pittig uiterlijk, zo klein als ze is. Haar buikje doet wat smoezeliger aan dan die van de Middelste- en Grote bonte specht.
15 februari 2026, Hedy
De waarde van natuurlijke stilte
Amateuristisch vogelen. Gewoon op eigen wijze, klunzig. Met zo min mogelijk middelen de mooiste ervaringen opdoen in natuurlijke stilte, tijdens wandelingen. De camera wacht nog steeds op een technische anamnese.
De liefhebberij van het vogelen krijgt bij mij geen vorm door middel van luxe reizen naar verre landen, ook niet door deelname aan georganiseerde wandelroutes op platgetreden paden bedacht door organisaties als Natuurmonumenten en al helemaal niet door deel uit te maken van een groep vaak te nadrukkelijk aanwezige vogelaars (de echte deskundigen), in of op uitkijkposten, of op een kluitje nabij plekken waar een bijzondere waarneming is gedaan. Ronduit weerzinwekkend, deze opties.
De goegemeente mag wenkbrauwen fronzen, maar ik loop het liefst in stilte. Met partner, wandelend door gebieden waar het menselijk soort uitgestorven lijkt, al is het maar voor even. Het vinden van die plekken stuit helaas op nogal wat problemen in ons land en lijkt op het vinden van een speld in een hooiberg.
Geluidsoverlast lijkt inmiddels een geaccepteerd maatschappelijk fenomeen dat als deken de heilige stilte smoort. Is het niet het (schelle) stemgeluid van mensen, dan zijn het wel de laagfrequente-, installatie-, evenementen-, bouw- en verkeersgeluiden die opdringen.
Zelfs diep in de fraaiste Nederlandse natuurgebieden wordt de mens inmiddels gefolterd door geraas van verkeer op snelwegen en het geluid van talloze vliegtuigen die overvliegen, of het geluid van windturbines. We kennen zelfs de verwerpelijke situaties waarbij van fraaie natuurgebieden repen worden afgesneden voor het aanleggen van (snel)wegen. Ten algemenen nutte. De mens graaft zijn eigen massagraf.
Hoe klinkt de stilte?
Ik moet heel erg mijn best doen op het antwoord.
Ik weet het niet (meer).
Terug naar mijn vroege kinderjaren helpt enigszins bij het voorstellen van natuurlijke stilte, maar ik kan met de beste wil van de wereld die stilte niet meer horen.
Stilte wordt steeds waardevoller in een drukke maatschappij waarin alles te koop lijkt. Natuurlijke stilte als zodanig is niet te koop. Je kunt er wel dichterbij komen door er voor te betalen. Denk aan een stilte retraite in een klooster, of het reizen naar afgelegen, relatief onbekende stille plekken, het betalen van toegang voor stiltegebieden of natuurreservaten, of het overnachten in een hut in bosrijke omgeving.
Voorlopig houd ik het bij het vinden van kleine stille plekjes tijdens het rustig ritmisch verkennend lopen. Het idee van een vertrek naar een land waar nog volop natuurlijke ruimte is blijft ook kloppen.
Marijn Poels over The Primordial Code 3 - 'Wat als machtsorganen niet willen dat we dit weten?'
Flavio spreekt met Marijn Poels over The Primordial Code 3 – The Return of the Stars: een docu die voelt als fantasy, maar bedoeld is als nuchtere reality check. Van leylijnen en kosmische constellaties tot de vraag wat zonlicht, melanine en frequenties écht met ons doen—en waarom sommige kennis telkens weer wordt weggeduwd.
Vanwege de release van The Primordial Code III publiceren we deze maand alle delen van deze documentaire op ons kanaal. De reeks mondt vandaag uit in een Aan de Waterkant-interview met Marijn Poels en het derde, afsluitende deel: The Primordial Code 3 op vrijdag 27 februari! Wil jij bij de premiere aanwezig zijn van dit derde deel aanstaande vrijdag 20 februari? Ga dan naar de website van Marijn Poels voor tickets en informatie: https://www.marijnpoels.com/
Melanine is het natuurlijke pigment dat de kleur bepaalt van huid, haar en ogen, en functioneert als een essentiële bescherming tegen schadelijke UV-straling. Geproduceerd door melanocyten in de opperhuid, absorbeert het UV-licht om zonnebrand en huidkanker te voorkomen. Het omvat voornamelijk bruin/zwarte eumelanine en rood/gele feomelanine.
Tjels - In Between Station
In Between Station captures the feeling of being suspended between two worlds. People might think it’s a choice but it feels like you’re stuck at wherever you are in life. Not quite where you were, not yet where you’re going. It’s a song about transition, uncertainty, and quiet hope.
Lyrics I’m waiting for a train to arrive On a cold winter night Should’ve brought more supplies Might be here for a while And I’m hiding away from life Came to me in my dream last night And now I’m waiting At in between station Still waiting for the train to arrive Sun tells me it’s July Everybody’s asking am I okay They think I’m crazy anyway And that I’m starting to like this place But I am stuck here At in between station Some days i feel I’m doing fine Sometimes I’m sure I am wasting time Now and then I scare myself blind When I picture me at eighty-five Grey hair watching time go by Tell me who would want to spend their life Always waiting for that train to arrive At in between station Every whisper sounds like a storm is raging When it’s peace and quiet I’m craving I feel I’m losing my patience Trying to get out of In between station
Move on Up - Curtis Mayfield
Hush now child and don't you cryYour folks might understand you by and byJust move on up towards your destinationThough you may find from time to time complicationsBite your lip and take a tripThough there may be wet road aheadAnd you cannot slipJust move on up for peace you will findInto the steeple of beautiful people where there's only one kindSo hush now child and don't you cryYour folks might understand you by and byMove on up and keep on wishingRemember your dream is your only scheme so keep on pushingTake nothing less than the supreme bestDo not obey rumors people say 'cause you can past the testJust move on up to a greater dayWith just a little faithIf you put your mind to it, you can surely do it
J.S. Bach | Partita for keyboard No. 2 | Martha Argerich
Johann Sebastian Bach's Partita No. 2 in C minor (BWV 826) is played by Martha Argerich on the grand piano. In the last movement of Bach's 2nd Partita, the “Capriccio,” Argerich transforms the demanding baroque piano piece into swing music. The audience's reaction: rapturous applause and shouts of “Bravo!” at the concert at the Verbier Festival on July 22, 2008. 00:11 I. Sinfonia 04:32 II. Allemande 08:51 III. Courante 11:04 IV. Sarabande 14:35 V. Rondo 15:53 VI. Capriccio Johann Sebastian Bach (1685 - 1750) published the Partita No. 2 in C minor (BWV 826) in 1727. In terms of form, the 2nd Partita for a solo keyboard instrument is a six-movement suite. In the Baroque period, the suite was a popular instrumental genre consisting of several movements. The movements were usually based on dances in the style of different countries. A common basic scheme for baroque suites was the sequence of the dances Allemande (from Germany), Courante (from France), Sarabande (from Spain) and Gigue (from England). All pieces were usually in the same key, but their characters and tempi were varied. Bach's Partita No. 2 for keyboard opens with a three-part sinfonia: a dramatic and meaningful overture is followed by a playful prelude (01:06) and concludes with a fugue for three voices (03:01). Despite its compact form, this Sinfonia is multifaceted and demands great technical skill from the pianist. With the following movements of Allemande, Courante and Sarabande, Bach follows the typical Baroque scheme of a suite. Instead of a concluding Gigue, however, he uses two other movements: a Rondo and a Capriccio. Both forms were also referred to as “gallantries,” which were intended to create surprise and relaxation within a suite. The Partita in C minor is the second piece in a series of six partitas (BWV 825 - 830), which Bach published in 1731 under the title “Clavier-Übung 1.” Bach himself described the series as his Opus 1, which he wrote for piano lovers for the enjoyment of the mind. The first “Clavier-Übung” was followed by three further collections of pieces for keyboard instruments. The four “Clavier-Übung” contain all the genres and compositional methods common during Bach's lifetime. Each of the individual pieces is very demanding. Bach had set new standards in keyboard playing technique with this compendium, which was well thought out in every respect.
Nico de Haan, Baardmannetje
Hans Dorrestijn zag overlijden vogelmaatje Nico de Haan niet aankomen
Nico de Haan (78), de beroemde vogelkenner, is overleden
woensdag 11 februari 2026
Blaadjes in de tuin, lekker laten liggen!
Nu eens niet hangend aan vetbol of pinda-silo.Als tuinborders nog eens vol blad lagen ...
Beethoven: String Quartet in C-sharp minor, Op. 131
Ludwig van Beethoven: String Quartet in C-sharp minor, Op. 131 Filmed live in Alice Tully Hall on February 21, 2016. Video produced by Ibis Productions. Artists: The Danish String Quartet (Frederik Øland, Rune Tonsgaard Sørensen, violin; Asbjørn Nørgaard, viola; Fredrik Schøyen Sjölin, cello).
1. Adagio ma non troppo e molto expressivo 0:01 - 7:24 2. Allegro molto vivace 7:26 - 10:24 3. Allegro moderato - Adagio 10:24 - 11:11 4. Andante ma non troppo e molto cantabile 11:13 - 25:03 5. Presto 25:06 - 30:17 6. Adagio quasi un poco andante 30:20 - 32:38 7. Allegro 32:38 - end
Indrukken van Vluchtigheid
Indrukken van Vluchtigheid
Winter, het dekbed ontkleedt mij zonder deernis.
Mijn perpetuum mobile van gedachten stopt.
Buiten schuilen vogels in hun veren in het struweel.
Wachtend op licht en de aftocht van een zwarte kat.
Mij wacht een afspraak in het pakhuis van gebutsten.
Verticaal en horizontaal, stapeling van stervelingen.
Een digitaal warm welkom, ik word herkend op code.
En alles baant zich door het verouderd gangenstelsel.
Zovelen met mij, patronen blokjes zwart en wit.
Eenmaal thuis voel ik een hint van diepte kloppen.
Tussen bomen zijn, mens tussen bomen willen worden.
Onder de dichtheid van Homerische goden staan.
In een bries die van het hart een houten Koshi maakt.
9 februari 2026, Hedy
Spechtensmidse
Ik vind het nog steeds geniaal. Als vogel een klemvast gat of spleet in een boom vinden en daar vervolgens je eigen werkbank van maken. Dennenappels, walnoten en meer worden op deze wijze kundig bewerkt. Blijft leuk om naar te kijken. Helaas worden de klusjes meestal hoger in de boom uitgevoerd, waardoor het vastleggen nogal eens voor nekstijfheid zorgt.
9 februari 2026, Hedy
Schubert: Winterreise, D. 911: No. 5, Der Lindenbaum
Der Lindenbaum
German source: Wilhelm Müller
Am Brunnen vor dem Tore,
Da steht ein Lindenbaum;
Ich träumt’ in seinem Schatten
So manchen süssen Traum.
Ich schnitt in seine Rinde
So manches liebe Wort;
Es zog in Freud’ und Leide
Zu ihm mich immer fort.
Ich musst’ auch heute wandern
Vorbei in tiefer Nacht,
Da hab’ ich noch im Dunkel
Die Augen zugemacht.
Und seine Zweige rauschten,
Als riefen sie mir zu:
Komm her zu mir, Geselle,
Hier findst du deine Ruh’!
Die kalten Winde bliesen
Mir grad’ in’s Angesicht,
Der Hut flog mir vom Kopfe,
Ich wendete mich nicht.
Nun bin ich manche Stunde
Entfernt von jenem Ort,
Und immer hör’ ich’s rauschen:
Du fändest Ruhe dort!
Da steht ein Lindenbaum;
Ich träumt’ in seinem Schatten
So manchen süssen Traum.
Ich schnitt in seine Rinde
So manches liebe Wort;
Es zog in Freud’ und Leide
Zu ihm mich immer fort.
Ich musst’ auch heute wandern
Vorbei in tiefer Nacht,
Da hab’ ich noch im Dunkel
Die Augen zugemacht.
Und seine Zweige rauschten,
Als riefen sie mir zu:
Komm her zu mir, Geselle,
Hier findst du deine Ruh’!
Die kalten Winde bliesen
Mir grad’ in’s Angesicht,
Der Hut flog mir vom Kopfe,
Ich wendete mich nicht.
Nun bin ich manche Stunde
Entfernt von jenem Ort,
Und immer hör’ ich’s rauschen:
Du fändest Ruhe dort!
The Linden Tree
English translation © Richard Wigmore
By the well, before the gate,
stands a linden tree;
in its shade I dreamt
many a sweet dream.
In its bark I carved
many a word of love;
in joy and sorrow
I was ever drawn to it.
Today, too, I had to walk
past it at dead of night;
even in the darkness
I closed my eyes.
And its branches rustled
as if they were calling to me:
‘Come to me, friend,
here you will find rest.’
The cold wind blew
straight into my face,
my hat flew from my head;
I did not turn back.
Now I am many hours’ journey
from that place;
yet I still hear the rustling:
‘There you would find rest.’
stands a linden tree;
in its shade I dreamt
many a sweet dream.
In its bark I carved
many a word of love;
in joy and sorrow
I was ever drawn to it.
Today, too, I had to walk
past it at dead of night;
even in the darkness
I closed my eyes.
And its branches rustled
as if they were calling to me:
‘Come to me, friend,
here you will find rest.’
The cold wind blew
straight into my face,
my hat flew from my head;
I did not turn back.
Now I am many hours’ journey
from that place;
yet I still hear the rustling:
‘There you would find rest.’
Gebed voor Bomen
Op de foto de gewone spar (Picea abies), een van de belangrijkste boomsoorten in de houtindustrie (bouw, papier en muziekinstrumenten) en bovenal een belangrijke voedselbron voor vogels en eekhoorns. Deze spar is kenmerkend door de karakteristieke hangende (wenende) takken en de lange. kegels (tussen 9 en 17 cm!).
zaterdag 7 februari 2026
Oren spitsen
Februari is een belangrijke overgangsmaand voor de Zwarte Specht. Het wintert nog, maar de eerste aanzet van het balts-seizoen is een feit. Mannetjes laten zich al duidelijk horen met hun klaaglijke roep. Koppels (gehuwden en niet samenwonenden) bevestigen hun band. Op heldere, iets minder koude dagen kan het zelfs gebeuren dat je het diepe, luide roffelen al hoort. Hiermee bakent de specht zijn territorium af en imponeert de (aanstaande) partner.
Het maken van nieuwe nestholtes start vaak eerst in maart.
In februari zijn de bomen nog kaal, hetgeen het spotten wat makkelijker maakt. Ondanks het schuchtere karakter van de mysterieuze bosvogel, lukt het zelfs een stokdove nog met een beetje oplettendheid de vogel te vinden. One might say, de karaktervolle voorjaarsroep, vluchtroep, het baltsgedrag en de roffel zijn ontzagwekkend en niet te missen.
Voor de vogelaar mag de maand februari dus niet brodeloos blijven, als het om de Zwarte Specht gaat. De Zwarte Specht roffelt je hart zonder moeite in de voorjaarsstand. En wie hem spot, draagt bewijslast. Ook als sprake mocht zijn van wazig materiaal als gevolg van een teveel aan takken vol in beeld of een tijdelijk gebrek aan een vaste hand.
Voorjaarsroep
Foerageren
Foerageren
7 februari 2026, Hedy
Avond; De rode boom | Piet Mondriaan (1910)
,_oil_on_canvas,_70_x_99_cm,_Gemeentemuseum_Den_Haag.jpg)
Avond; De rode boom is een schilderij van de Nederlandse kunstschilder Piet Mondriaan uit 1908-1910, olieverf op linnen, 70 × 99 centimeter groot. Hij schildert een boom in een stijl die de overgang markeert tussen zijn vroege realistische werk en zijn latere abstracte composities. Het werk bevindt zich thans in het Kunstmuseum Den Haag.
Grijze boom | Piet Mondriaan (1911)
Na 1910 ging Mondriaan snel verder op het pad van abstractie. In 1911 schilderde hij zijn Grijze boom, waarvan de lijnen en vegen inmiddels helemaal los van de waarneming staan en nauwelijks nog een eigen beeldwerkelijkheid vormen. Het is inmiddels geen kwestie meer van stilleren, maar in plaats daarvan bepaalt hij de structuur van de boom helemaal zelf. In 1912, een jaar later, gaat hij nog een stap verder met zijn "Bloeiende appelboom", die zich enkel nog laat herkennen in relatie tot de eerdere werken als hier besproken.
De drie boomschilderijen zijn alle in bezit van het Kunstmuseum Den Haag, dat ze kreeg uit een legaat van Marie Tak van Poortvliet. Ze geven een uniek beeld van de stijlontwikkeling die Mondriaan in die periode doormaakte.
J.S. Bach - An Wasserflüssen Babylon, BWV 653b
An Wasserflüssen Babylon, BWV 653b · Phantasm · Johann Sebastian Bach Bach: The Well-Tempered Consort – I ℗ Linn Records Released on: 2020-01-24 Music Publisher: Copyright Control Composer: Johann Sebastian Bach
Van Doeselaar over Bach An Wasserflüssen Babylon BWV 653 | Nederlandse Bachvereniging
An Wasserflüssen Babylon There by the streams of Babylon Da sassen wir mit Schmerzen We sat down, sadly sighing, Als wir gedachten an Zion As we remembered you, Zion. Da weinten wir von Herzen. With all our hearts were crying. Wir hingen auf mit schwerem Mut And there with very heavy hearts Die Harfen und die Orgeln gut We hung our lyres and our harps, An ihre Baum der Weiden, Upon the willow branches. Die drinnen sind in ihrem Land, For captive in that foreign land Da mussten wir viel Schmach und Schand We suffered shame at every hand Täglich von ihnen leiden. A daily Degradation.
vrijdag 6 februari 2026
Quando Vier a Primavera - Fernando Pessoa
6 februari 2026, Hedy
Wanneer de lente komt
Wanneer de lente komt
En als ik dan al dood ben
Zullen de bloemen net zo bloeien
En de bomen zullen niet minder groen zijn dan het vorig voorjaar.
De werkelijkheid heeft mij niet nodig.
Ik voel een enorme vreugde
Bij de gedachte dat mijn dood volstrekt onbelangrijk is
Als ik wist dat ik morgen zou sterven
En het was overmorgen lente,
Zou ik tevreden sterven, omdat het overmorgen lente was.
Als dat haar tijd is, wanneer dan zou ze moeten komen tenzij op haar tijd?
Ik houd ervan dat alles werkelijk is en alles zoals het moet zijn;
Daar houd ik van, omdat het zo zou wezen ook als ik er niet van hield.
Daarom, als ik nu sterf, sterf ik tevreden,
Want alles is werkelijk en alles is zoals het moet zijn.
Men mag Latijn bidden boven mijn kist, indien men wil.
Indien men wil, mag men rondom dansen en zingen.
Ik heb geen voorkeur voor wanneer ik toch geen voorkeur meer kan hebben
Dat wat zal zijn, wanneer het zijn zal, zal het zijn dat wat het is.
vertaling: August Willemsen
Quando Vier a Primavera
Quando vier a Primavera,
Se eu já estiver morto,
As flores florirão da mesma maneira
E as árvores não serão menos verdes que na Primavera passada.
A realidade não precisa de mim.
Sinto uma alegria enorme
Ao pensar que a minha morte não tem importância nenhuma.
Se soubesse que amanhã morria
E a Primavera era depois de amanhã,
Morreria contente, porque ela era depois de amanhã.
Se esse é o seu tempo, quando havia ela de vir senão no seu tempo?
Gosto que tudo seja real e que tudo esteja certo;
E gosto porque assim seria, mesmo que eu não gostasse.
Por isso, se morrer agora, morro contente,
Porque tudo é real e tudo está certo.
Podem rezar latim sobre o meu caixão, se quiserem.
Se quiserem, podem dançar e cantar à roda dele.
Não tenho preferências para quando já não puder ter preferências.
O que for, quando for, é que será o que é.
Alberto Caeiro, in “Poemas Inconjuntos” (heterónimo de Fernando Pessoa)
Fernando Pessoa
Ik ben niets.
Ik zal nooit iets zijn.
Ik kan niets willen zijn.
Dat gezegd hebbende,
draag ik alle dromen van de wereld in mij.
Fernando Pessoa
Seong-Jin Cho | Ravel Piano Concerto in G Major
OMG, Adagio assai II, mijn meest geliefde!
Ravel: Piano Concerto in G Major, M. 83: I. Allegramente
Ravel: Piano Concerto in G Major, M. 83: II. Adagio assai
Ravel: Piano Concerto in G Major, M. 83: III. Presto
Ravel: Piano Concerto in G Major, M. 83: III. Presto · Seong-Jin Cho · Boston Symphony Orchestra · Andris Nelsons · Maurice Ravel
"Toelichting
Chet Baker - Time After Time (1964) - Live 🎺
Time after time I tell myself that I'm So lucky to be loving you So lucky to be The one you run to see In the evening when the day is through I only know what I know The passing years will show You've kept my love so young, so new And time after time You'll hear me say that I'm So lucky to be loving you I only know what I know The passing years will show You've kept my love so young, so new And time after time You'll hear me say that I'm So lucky to be loving you
🖤 🎶
Chet Baker - Leaving 🎺
Album: Leaving / 1980 Arranged By – Chet Baker, Dennis Luxion Bass – Ricardo Del Fra Flute [Alto] – Nicola Stilo Piano – Dennis Luxion Trumpet, Vocals – Chet Baker
🖤 🎶
Schubert Piano Sonata No 19 D 958 in C minor Alfred Brendel
Franz Schubert Piano Sonata No 19 D 958 C minor Alfred Brendel, piano 1.Allegro 0:00 2.Adagio 7:57 3.Menuetto 16:40 4.Allegro 20:15
Schubert Piano Sonata No 18 D 894 G major Alfred Brendel
Franz Schubert Piano Sonata No 18 D 894 G major Alfred Brendel, piano 1.Molto moderato e cantabile 0:00 2.Andante 12:36 3.Menuetto (Allegro moderato) 22:43 4.Allegretto 27:30
Abonneren op:
Reacties (Atom)