Van het handwerk van Danielle word ik zo blij en enthousiast! Bekijk vooral haar verschillende projecten eens!
https://danielleorigamilampen.nl
https://danielleorigamilampen.nl
En als er helemaal geen vlinders meer vliegen, kan ik ze zelf altijd nog vouwen. Een heerlijke bezigheid met tastbaar punt van aandacht waar de geest op gericht kan worden. Een goed alternatief voor als het meditatie-kussen je ruggengraat kwelt en de gezochte stilte daarbij uitmondt in oorverdovend lawaai. Een vlinder voor beginners.
Japanse Vouwkunst
Augustus 2023, Hedy
Ik voel aan alles dat het vlinderseizoen vol gevlamd heeft en nu wat weifelend aan het uitdoven is. Eergisteren spotte ik in de tuin nog een Koninginnenpage, een beetje tegen alle verwachting en realiteit in. De kleuren van de page vaal, verwassen. Een grijze page, die niet lang geleden nog als stralende schoonheid vloog. Desalniettemin scheen de vlinder door vorm en gracieuze vliegstijl nog steeds stralend. Ze werd dan ook met alle egards ontvangen.
Ook de meer gebruikelijke vlinders zoals de Atalanta, Dagpauwoog, Gekartelde Aurelia en Citroenvlinder zie ik nu al veel minder, of zelfs helemaal niet meer. De Witjes lijken het het langst vol te houden na deze natte zomermarathon. Maar die zien we ook andere jaren het meest en langst, voor zover ik weet.
Het doven van het zomervuur, met de vooralsnog angstaanjagende naderende herfst doen wel iets met me. De maanden van licht en de warmte lijken zo snel aan me voorbij getrokken, ondanks de vele momenten van bewust genieten in de natuur. De tijd lijkt met me te spelen, de tijd lijkt me uit te dagen. De tijd neemt een loopje met me.
Vanochtend voelde ik dat ik alsnog een bezoek wilde brengen aan het leefgebied van de Keizersmantel. Zoals plots een dringend gevoel je kan overvallen die oude vriend nog weer eens te bezoeken, omdat het wel eens de laatste keer van een werelds ontmoeten zou kunnen zijn.
Zou er nog één vliegen? Verstand en gevoel, met elkaar op de vuist.
Bij aankomst trof ik een uitgebloeid, geïsoleerd, open veldje Koninginnenkruid aan. Het deed afgetakeld en verlaten aan. Geen Keizer die het rijk nu nog zou kunnen redden, zoveel werd duidelijk. Het voelde geesteloos. Net zo leeg als het kan voelen na een abrupt vertrek van een geliefde. Het drong tot me door dat de wederopbouw van het rijk zeker tot volgend jaar juli op zich zou laten wachten.
'Hoe ga ik die tijd overbruggen?', was de vraag die restte.
In deze zomer (2023) stond voor mij de vlinder centraal. De vlinder, die me 'empowert' en vertrouwen geeft in een wereld die in brand staat en op kop lijkt te draaien.
Het begon allemaal met dat bezoek van die prachtige Kleine Parelmoervlinder aan mijn tuin. Een 'coup de foudre'. En het bleek geen romantische onzin. Zij werd mijn Akela. Zij bracht me op plaatsen waarvan ik het bestaan nog niet kende. Zij leerde me kijken met nieuw geboren ogen, naar vormen en kleuren. Naar boodschappers van het licht. Zij liet me dieper vertrouwen op de aanwezigheid van oorspronkelijke schoonheid in een wereld, thans gevuld met lelijkheid. Veelal veroorzaakt door menselijke onwetendheid. En in al die lelijkheid worstelt de vlinder voor het bestaansrecht en wij mensen met haar.
Ik zal me gedurende de aanstaande herfst- en wintermaanden verwarmen met de foto's die ik mocht maken van mijn Kleine Parelmoervlinder en haar vele geestverwanten. Zij vormen en blijven de vlammen in mijn haard. Ook als de kou mocht toeslaan.
11 augustus 2023, Hedy
Met het voorzichtig naderen van het vertrek van de volle en vooral natte zomer, heb ik in mijn vlinder walhalla vandaag toch nog twee soorten aangetroffen die ik er nog niet eerder zag.
Te beginnen met de Kleine vuurvlinder.
Nieuw voor me is dat deze vlinder valt binnen de familie 'Blauwtjes'. Dat zou ik zelf niet bedacht hebben door de dieprode en zwarte vleugeltinten. Een algemene standvlinder die verspreid over het hele land voorkomt, maar niet in grote aantallen. Waarom heb ik 'm niet eerder gespot binnen de begrenzing van mijn vlinderplaats? Ik ga kijken hoeveel generaties de vuurvlinder geeft in één jaar. Het blijken er drie te zijn. Heb ik tijdens de vorige wandelingen niet goed opgelet dan?
De waardplanten van deze vlinder zijn in het bijzonder 'schapenzuring' en 'veldzuring'. Nooit van gehoord. Ik ga op zoek, zie foto's en herken de plant nu daadwerkelijk uit het veld. De warme rode kleur en langwerpige, dunne vorm ervan spraken me altijd al aan. De plant, verspreid over grote delen van het gebied, geeft een warme toon aan de grond. En de vlinder matcht als ton sur ton met de zuring. Nice!
11 augustus 2023, Hedy
Bron Vlinderstichting:
Vliegtijd en gedrag
Eind april-half juni, eind juni-begin oktober en begin september-eind oktober in drie generaties. De derde generatie varieert van jaar tot jaar sterk in omvang.
De uiterste vliegdata zijn 15 maart en 29 november.
Rups: half augustus-half mei en eind mei-begin juli. De rups is meestal te vinden op de onderkant van een blad. Omdat een dun laagje van de onderkant van het blad wordt weggevreten zijn bezette bladeren vaak goed herkenbaar door doorvallend licht. De soort overwintert als halfvolgroeide rups in de strooisellaag. De verpopping vindt plaats onder of tussen de bladeren van de waardplant of in de strooisellaag.
ei-afzet
De vrouwtjes van de eerste generatie kiezen voor de eiafzet met name grotere planten die in een vrij hoge vegetatie groeien, terwijl die van de tweede een voorkeur hebben voor kleine planten die groeien in een vrij korte, schrale vegetatie. Een mogelijk geschikte plant wordt uitvoerig betast met voelsprieten en achterlijf voordat er een eitje op wordt afgezet. Het vrouwtje zet de eitjes afzonderlijk af, meestal aan de rand van de onderkant van een blad. Het afzetten wordt onderbroken als er een wolk voor de zon schuift; als de zon weer doorbreekt gaat het vrouwtje verder.
rups en verpopping
De rupsen eten alleen van de onderzijde van het blad; vanaf de bovenzijde zijn de vraatsporen als doorzichtige ‘raampjes’ te zien. De rups overwintert in het tweede, derde of vierde stadium op de waardplant of in de strooisellaag nabij de waardplant. Op warme winterdagen komt hij weer te voorschijn om verder te eten. In het voorjaar verpopt de rups zich onder of tussen bladeren van de waardplant. Ook is waargenomen dat de verpopping in de strooisellaag plaatsvindt.
vlinders
Half april verschijnen de eerste vlinders. Het aantal individuen op de vliegplaatsen is doorgaans hoog, zo´n 14 tot 36 individuen per hectare. Er zijn meer dan honderd soorten nectarplanten bekend. Vlinders besteden per dag iets minder dan 50% van de actieve periode aan het zoeken naar voedsel. Het mannetje verdedigt vanaf een groepje bloemen of een steen een territorium van circa tien m2. Vaak groeit in dit territorium een korte vegetatie of ligt er zelfs kaal zand. Deze plekken liggen doorgaans beschut en in de zon; mannetjes worden geregeld zonnend waargenomen. Indringers worden verjaagd door er snel omheen te vliegen, maar met vrouwtjes wordt gebaltst. Bevruchte vrouwtjes verzamelen vervolgens nectar, zodat de eitjes zich kunnen ontwikkelen.
Vooral schapenzuring en soms veldzuring.
Vrij open en meestal droge gebieden, zoals schrale plekken op de zandgronden in graslanden, heidevelden, kapvlakten, duinen, braakliggende gronden, tuinen en bermen; ook schrale graslanden in moerassen en op vochtige heiden.
De kleine vuurvlinder leeft in vrij open en meestal droge gebieden. Dit zijn vooral schrale plekken op de zandgronden in graslanden, heidevelden, kapvlakten, duinen, braakliggende gronden, tuinen en bermen. Ook bij schrale graslanden in moerassen en op vochtige heiden, waar eveneens schapenzuring kan groeien, is de vlinder wel te vinden. Verrassend is dat juist in deze vochtige heidevelden de hoogste dichtheid aan individuen wordt gevonden.
En nog even het volgende over de naam:
Engelse naam
phlaeas: phlaeas, door Linnaeus geschreven met een tweeklank die als ae of als oe gelezen kan worden. Het is een bijnaam die werd toegevoegd aan vele godheden zoals aan Proserpina, aan Aphrodite en aan Bacchus en het betekent volledig, overvloeien van e.d. Spuler gaf er de voorkeur aan om het Latijnse phlego als basis te nemen en dat betekent uitbarsten, vlammen, gloeien hetgeen wijst op de grondkleur van de vlinder.
γ
De Gamma-uil, nachtvlinder die zowel 's nachts als overdag heel actief is. Waar haalt hij zijn energie vandaan? Vorige zomers trof ik de vlinder vaker aan in mijn tuin, maar dit jaar vreemd genoeg niet. En juist dit jaar werd de Gamma-uil tijdens de vlindertelling honderden keren geteld.
Vandaag zag ik 'm wel in het wild en dat leidde tot de mogelijkheid van nauwkeuriger bestudering. En wat blijkt dan, die zo gewone wat kleurloze vlieger, de grijze muis onder de dag-actieven, blijkt toch wel heel mooi te zijn in zijn eenvoud. Kijk maar mee.
De Vlinderstichting:
Kenmerken vlinder
Voorvleugellengte: 13-21 mm. Net als de verwante soorten houdt deze uil in rust de vleugels dakvormig omhoog. Op de bovenkant van het borststuk bevindt zich een opvallende kuif en verder naar achteren zijn twee kleinere kuifjes zichtbaar. De voorvleugel is bruin en grijs gemarmerd en heeft soms een paarsachtige tint. Aan de buitenzijde van de buitenste dwarslijn bevindt zich een breed naar de binnenrand uitlopende licht gekleurde veeg. Het belangrijkste kenmerk is de opvallende zilverkleurige ongebroken Y-vormige vlek in het midden van de voorvleugel. Zowel de grootte van de vlinder als de kleur van de voorvleugel kunnen sterk variëren.
Tot 25 mm; een 'semi-spanrups' met slechts drie paar buikpoten; lichaam varieert in kleur van geelachtig groen tot blauwachtig groen of donker groenachtig grijs; de rug heeft een tekening van fijne witte streepjes en ringetjes en over de spiracula loopt een witte of geelachtige lengteband; kop gewoonlijk groen met aan weerszijden een karakteristieke zwarte streep, die echter ook kan ontbreken, terwijl de kop ook geheel zwart kan zijn.
Kleine exemplaren kunnen worden verward met de ni-uil (Trichoplusia ni); bij deze soort is de Y-vormige vlek echter in tweeën gebroken. De zilverkleurige vlek op de voorvleugel van de getekende gamma-uil(Macdunnoughia confusa) loopt via een dunne lijn door tot aan de binnenrand van de vleugel. De donkere jota-uil (A. pulchrina) en de jota-uil (A. jota) zijn meer roodachtig van kleur. De schijn-gamma-uil (Syngrapha interrogationis) is zwarter en sierlijker getekend.
De gamma-uil wordt qua gedrag ook wel enigszins verward met de kolibrievlinder. De gamma-uil kan ook met trillende vleugels voor een bloem vliegen, maar lijkt toch minder op een kolibrie dan de kolibrievlinder die echt stilstaat in de lucht waarbij je de vleugelslag nauwelijks kunt volgen. Bovendien vind je de gamma-uil eerder laag in de vegetatie en zie je de kolibrie-vlinder eerder hoog in de vegetatie.
Gamma-uil is een al lang bestaande naam die al gebruikt wordt door Ter Haar in 'Onze vlinders' (begin vorige eeuw). Ter Haar noemde deze soort ook pitooltje.
Het witte teken op de voorvleugel lijkt op de Griekse letter gamma.
Autographa: autographos is met eigen hand geschreven; naar de lettertekens (gamma, jota e.d.) die de soort zelf op zijn vleugels heeft geschreven.
gamma: gamma naar de metaalkleurige Griekse letter gamma op de voorvleugel. Linnaeus noemt dit goud, geen zilver.
Inmiddels vier augustus en nog steeds is sprake van dat herfstachtige weertype. Het weekend dat voor de deur staat, schijnt nog killer en natter te worden dan de dagen die we al achter ons hebben liggen. Een regenalarm wordt zelfs afgegeven. Arme horeca-ondernemers in Nederland. Terrassen leeg, mensen blijven thuis. Opbrengsten blijven achter. En nog vers in het collectief geheugen liggen de lock-downs met implicaties. Zal ergens na dit weekend die gewenste omslag komen?
Voor de natuur, in het bijzonder de bomen zijn de aanhoudende drizzles wenselijk. Scherp op het netvlies staan nog de bomen die massaal in juli al hun blad verloren vanwege de aanhoudende zomerdroogte. Snakkend naar water. Schrijnend aanzicht, vond ik dat. De Noach-stortregens doen echter ook niet alle levende soorten goed.
Ik mis het buiten lopen. Het langer dan een half uurtje droog houden is al uitzonderlijk. De radar gaf voor vandaag een ruimer tijdsframe van mogelijkheden. Naar het bos dus, en stappen maken. En aansluitend als nog tijd overblijft, naar de vlinderplek.
Als zich daar ter plekke voor mij een paar nog onbekende soorten presenteren, is er zonnevreugde.
Opnieuw toont zich daar de Kleine parelmoervlinder. Het lijkt zo te zijn dat de vlinder zich op die plaats blijvend gevestigd heeft. Als de zon doorbreekt, verschijnt ze er in beeld. Vandaag telde ik er zeker vier. Een extraatje is dat de vlinder zich vandaag voedt op Boeren Wormkruid. De hommels / bijen zijn er dol op, maar de Parelmoervlinder had ik er nog niet eerder op gezien.
De zuidelijke kleuren van de vlinder doen het goed op de zon-gele ronde bloempjes. Op moment van vastleggen had ik niet het gevoel dat het mijn leukste 'Kleine parelmoervlinder-in het wild-albumpje' zou worden. Blijkbaar speelt het juiste zonlicht, geringe windkracht, en de stand de vlinder in kwestie een belangrijke rol. In dit geval deed ik zelf niets extra's.
Beginnend met een bewegend beeld, waarin de vlinder zich van haar mooiste kant laat zien. De bloem als draaipodium. Het groepje grote zilverachtige vlekken op de onderkant van de achtervleugels steelt de show. Al vind ik de duidelijk zichtbare tong en oogjes ook heel leuk ...