dinsdag 25 juli 2023

Jumpin' Jive - Nicholas Brothers

 


"Jumpin' Jive" (also known as "(Hep-Hep!) The Jumpin' Jive") is a famous jazz/swing composition, written by Cab Calloway, Frank Froeba, and Jack Palmer. Originally recorded on 17 July 1939.

zondag 23 juli 2023

Bombus


Ik ben nog steeds verliefd op de Bombus en die liefde is blijvend, al heb ik deze zomer minder aandacht en tijd aan Bombus besteed. Door een tip van vriendin (Marian :-), werd ik even van het vlinderspoor afgetrokken. En terecht, want ik ben het helemaal met kunstenaar Linda Molenaar eens. Bombus is een knuffeldier en uiterst nuttig voor ons mensen. Maar Bombus heeft het moeilijk en kan alle liefdevolle aandacht van ons mensen gebruiken. En denk nou niet 'Dat zal mijn klomp niet roesten'. 

De foto van deze Bombus nam ik 21 juli 2023 in eigen tuin. 
Hard werkend, klompjes vol!


Kunstenaar Linda Molenaar kruipt in de huid van Bombus de aardhommel. Letterlijk! Dit doet ze om te laten zien dat het steeds moeilijker wordt voor de hommel om eten te vinden. Verslaggever Merlijn Schneiders neemt een kijkje bij Linda's tentoonstelling ‘OUT side IN side OUT’ en haar live-performance in de Bergkerk in Deventer.





Thanks Linda!



Vlinders kijken buiten de ommuurde tuin, Deel 1


Landkaartje 'Zomerversie'

Donderdagavond bedacht ik een ontspannend programma voor de vrijdagochtend. Nu eens niet wachten met de gebruikelijke weekend-boswandeling tot in de namiddag of vroege avond, maar na het ontbijt de en de koffie, de schoenen aan en op pad. 

Richting het eigen bos, op zoek naar de vlinders aan de gouden randen. Dat was het plan. Daar was het nooit eerder van gekomen, allereerst door het gebrek aan tijd die verdeeld moet worden over verschillende interesses en taken en ook door de interesse die bestaat voor vogels en groot wild. En die vind je nou eenmaal beter in de dicht begroeide bospercelen. 

Een aanjager van de wens tot vlinderjacht in het wild aan de randen, was de verschijning van de Kleine Parelmoervlinder in eigen tuin, afgelopen week. Niet bepaald de plek waar je deze typische grote afstand zwerver uit het duingebied zou verwachten. Ik was dan ook aangenaam verrast door zijn komst. Waar zou hij meer passen en beter op z'n plek zijn in de nabije omgeving dan in eigen tuin? Langs de glooiende akkers en bosranden misschien. Go team go! Zonder hond dit keer, want voor spotten is rust en geduld onontbeerlijk. Helemaal als het om kleinere levenssoorten gaat.

Vrijwel direct, na de kick-off van de tocht was daar het Landkaartje. De tweede en derde generaties van deze vlinder verschillen sterk in kleuren en tekening (bovenkant vleugels) van de eerste generatie. Zo sterk dat je zou kunnen denken dat het om twee verschillende vlindersoorten gaat. De generatie die ik spotte betrof de zomer-versie (tweede generatie). De vleugels bijna zwart, versierd met witte vlekken. Typerend voor álle drie generaties is het landkaartachtige patroon op de onderkant van de vleugels. Gevolg van het aderstelsel van de vlinder. De waardplant van de vlinder is de Grote brandnetel. In voldoende mate aan te treffen in het bos en de randen. 

Het vastleggen van de soort op beeld geeft me thuis gelukkig de gelegenheid in alle rust en met zekerheid de juiste naam bij de vlinder te vinden op detailkenmerken. Bij het Landkaartje is dat bewijs op beeld voor mij welkom en tevens noodzakelijk, omdat deze vlinder makkelijk verwisseld kan worden met de Kleine IJsvogelvlinder die wat mij betreft sprekend op hem lijkt. Met het blote ongeoefende oog niet direct in de vlucht te bepalen.


Landkaartje Zomerversie (bovenkant vleugels)

Een mooi begin van de vlinderjacht buiten de ommuurde tuin. Met een aangeboden landkaartje in de hand. Wat volgt? Deel 2

21 juli 2023 Ochtend, Hedy 

Vlinders kijken buiten de ommuurde tuin, Deel 2


Het Landkaartje zet het spoor verder uit en brengt me al snel bij de Blauwtjes tussen de distels. Ik veronderstel dat de vlinder op de grond (goed kijken hoor!) het Icarusblauwtje is, gelet op de vleugels met violet zweem en oranje vlekjes. 

Maar mijn hoofd tolt in de wereld van de Blauwtjes. Niet te doen voor een oog dat in deze zomer zo verwend is met de onbetwistbare, heldere en sprekende kleuren van de Koninginnenpage die in een split second herkenbaar zijn.




















Men zegt wel "Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd", maar ik hoop tussen al dat kleine blauwe spul waar je een vergrootglas op moet leggen, al snel naar iets dat uitgesprokener smoelt. En dat hoeft dan echt niet meteen de Keizersmantel te zijn. Al hoop ik die natuurlijk ook in de natuur ooit te mogen spotten. 

Alsof mijn korte klaag-zang in gedachtevorm wordt verhoord, mag ik me wis en waarachtig gelukkig prijzen door een ontmoeting in het wild met dat waar ik naar uitkeek: Een klein aantal Kleine parelmoervlinders!

De biotoop van deze vlinder (een echte duinvlinder / kuststreek vlinder) in eigen woonomgeving wordt hiermee voor mij onthuld. Ze overleeft dus daadwerkelijk ook steeds meer in open plekken bij bosranden, grazige, zanderige en woestere plekken met veel bloeiende planten, meer landinwaarts. Het stemt me vreugdevol te weten dat die ene vlinder in mijn tuin niet zomaar een lucky shot betrof. Joechei! 

Deel 3 volgt over de Kleine Parelmoervlinder landinwaarts

21 juli 2023 Ochtend, Hedy 

Vlinders kijken buiten de ommuurde tuin, Deel 3 (De Kleine Parelmoervlinder in haar biotoop)


Oog in oog komen met De Kleine Parelmoervlinder in een biotoop, geeft een completere kijk op het gedrag van de vlinder dan de vlinder zien foerageren in een omsloten tuin op een vlinderstruik. De vlinder gedraagt zich op de bloemrijke graslanden met kale grond, akkerranden met lage begroeiing, afgewisseld met ruigere vegetatie en zandgronden langs bosranden naar haar aard: 

Vrijer, wilder, onaantastbaarder, oorspronkelijker. 

Hier voelt de vlinder zich thuis. In dit leefgebied valt alles op zijn plek. Dat voel je, dat zie je. 

Het fotograferen viel me in eigen tuin makkelijker. Daar kreeg ik haar wel prachtig in beeld. En daar op eigen grondgebied toonde de vlinder óók heel gul de onderkant van de achtervleugel met grote, opvallende zilverkleurige vlekken. Zo typerend voor de Kleine parelmoervlinder. In de biotoop (de vrije natuur) is ze met dat presenteren een stuk zuiniger. Een extra uitdaging dus voor mij daarvan toch iets vast te leggen.

De zuinigheid in presentatie wordt wel ruimschoots gecompenseerd door het nauwlettender kunnen volgen van haar bewegingen tussen alle rustmomenten door. In de tuin verdwijnt ze al snel uit beeld na een vlinderstruik-bezoek en de nectar maaltijd.  Dat rusten op de warme grond en stenen zie je de Parelmoervlinder in de natuur echt veel doen. Het schijnt dat zelfs haar rupsen zelfs van zonnebaden houden.  De eitjes worden afgezet op de de waardplant. 


































Vlinders kijken buiten de ommuurde tuin, Deel 4

Bruin zandoogje? 

Een en al oog, ik heb 'm in 't oog, 

maar zie geen oogvlek. 

Ga toch voor het Zandoogje.






21 juli 2023, Hedy

Mungo Jerry - In The Summertime