Uitzicht
De middag zet zijn ramen open:
een tuin vol weegbree, paardenbloem
en kattenpis. Een kraai verdwijnt
in de schaduw van een haag.
Daarachter zwijgzame huizen,
voorbijschuivende silhouetten,
een passant die de dag vervloekt,
het niet begrijpende kind
dat hem vergezelt.
In hun voetafdruk hangt randschade.
De kamer vult zich met het oog
dat kijkt. Licht valt op het lege doek.
Silhouetten worden cirkels, huizen dijen uit,
de tuin een strook, het kind een kras.
Pompejaans rood en nachtzwart
rollen er doorheen. Feest
op de rand van een vulkaan.
Johan Clarysse (1957)
Uit de bundel Randschade
Geen opmerkingen:
Een reactie posten