Beethoven's Symphony No. 9 / Klaus Mäkelä / Oslo Philharmonic

"Naarmate de uitwendige wereld om me heen stiller wordt, ontwaakt een hele inwendige wereld in mij." (Ludwig von Beethoven) 

Oslo Philharmonic with conductor Klaus Mäkelä perform Ludwig van Beethoven's Symphony No. 9 in Oslo Concert Hall on 4th January 2019. Soloists: Lauren Fagan, soprano Hanna Hipp, mezzo soprano Tuomas Katajala, tenor Shenyang, bass-baritone Oslo Philharmonic Choir (conductor: Øystein Fevang) Klaus Mäkelä will be Oslo Philharmonic's chief conductor from August 2020.

Movements: 00:00 I. Allegro ma non troppo, un poco maestoso 16:07 II. Molto vivace 30:20 III. Adagio molto e cantabile 43:52 IV. Presto - Allegro assai 

  

 

O Freunde, nicht diese Töne!
Sondern laßt uns angenehmere anstimmen
Und freudenvollere

Freude!
Freude!

Freude, schöner Götterfunken
Tochter aus Elysium
Wir betreten feuertrunken
Himmlische, dein Heiligtum!
Deine Zauber binden wieder
Was die Mode streng geteilt
Alle Menschen werden Brüder
Wo dein sanfter Flügel weilt

Wem der große Wurf gelungen
Eines Freundes Freund zu sein
Wer ein holdes Weib errungen
Mische seinen Jubel ein!
Ja, wer auch nur eine Seele
Sein nennt auf dem Erdenrund!
Und wer's nie gekonnt, der stehle
Weinend sich aus diesem Bund!

Freude trinken alle Wesen
An den Brüsten der Natur
Alle Guten, alle Bösen
Folgen ihrer Rosenspur
Küsse gab sie uns und Reben
Einen Freund, geprüft im Tod
Wollust ward dem Wurm gegeben
Und der Cherub steht vor Gott

Froh, wie seine Sonnen fliegen
Durch des Himmels prächt'gen Plan
Laufet, Brüder, eure Bahn
Freudig, wie ein Held zum Siegen

Seid umschlungen, Millionen!
Diesen Kuß der ganzen Welt!
Brüder, über'm Sternenzelt
Muß ein lieber Vater wohnen
Ihr stürzt nieder, Millionen?
Ahnest du den Schöpfer, Welt?
Such' ihn über'm Sternenzelt!
Über Sternen muß er wohnen

 

"Beethoven verloor geleidelijk zijn gehoor, iets wat voor een componist bijna onvoorstelbaar ingrijpend is. Waar de buitenwereld voor hem letterlijk stiller werd, werd zijn innerlijke wereld juist rijker en krachtiger."

De Negende bestaat uit vier delen:

Allegro ma non troppo, un poco maestoso

– Dramatische, monumentale opening in d-klein.

Molto vivace

– Krachtig scherzo met ritmische energie.

Adagio molto e cantabile

– Lyrisch, verstild en diep emotioneel.

Finale (met koor)

– Hier introduceert Beethoven iets revolutionairs:

een koor en solisten in een symfonie.

In het vierde deel wordt de tekst gebruikt van Friedrich Schiller uit het gedicht “An die Freude” (Ode aan de Vreugde).

Twijfelend Ochtendlicht

21 februari 2026, Hedy 

Verlegen Vogels

 

Zaterdagochtend 21 februari 2026, 09:15 uur

 

Verlegen Vogels

Nog voor de officiële release   

gereserveerd inzingen:

Klaterende strofes 

kwelende klanken 

rollende zang 

tsjirpende ruis 

verhoging van toontjes. 

Nog wel alles door elkaar.

Verlegen handgebaar. 

De Lente maakt oogcontact. 

 

Rameau / Sarabande & Les Trois Mains from Suite in A Minor RCT5 / Maria Lopez Belarte

Jean-Philippe Rameau (1683 - 1764) 

From Suite in A Minor RCT5 (1727) III.- Sarabande 00:01 IV.- Les Trois Mains 2:36 María López Belarte. Haitinkzaal of the Conservatorium van Amsterdam. 21/12/2016 Recorded by Grycko Visuals.

 

THE PRIMORDIAL CODE III, The Return of the Stars

Silke Schaefer https://www.youtube.com/c/SilkeSchaef... Tim Walter https://www.youtube.com/@KnightsRose Jens Oertel https://www.youtube.com/@BaumMentor Geophilia Institute https://geophilia.org/ Heinrich – Ingrid Kusch https://www.unterwelt-kusch.com/ Erik Laarakker - https://informationmedicine.org/ Dandelion https://www.dandeliondreamz.co.uk/ Ginny Metheral https://ginnymetheral.co.uk/

Tot nummer gereduceerd

Cees Nooteboom 1933 - 2026

Cees Nooteboom (1933–2026) heeft verschillende dagboeken en notitieboeken gepubliceerd. 

De specifieke uitdrukking "de nacht is koel" is een karakteristieke observatie die past binnen de sfeer van zijn reflectieve werk, met name in zijn "dagenboeken" over zijn leven op Menorca.

533: Een dagenboek (2016): Dit boek bevat 533 dagen aan notities, geschreven in zijn huis op het Spaanse eiland Menorca. Het is een mengeling van beschouwingen over de tuin, boeken, de actualiteit en de "onmetelijkheid" van tijd en reizen. De sfeer is meditatief en persoonlijk.

De nacht is koel en

onvoorstelbaar helder.

Ik heb geen licht aan.

Zie links boven de palmen

Orion, mijn patroonheilige.

Sirius, de hond schittert

aan zijn voeten.

De hemel is zo volgeschreven

dat ik de weg kwijtraak

ook al omdat ik niet 

360 graden

om mij heen kan kijken.

Maar voor de nachtelijke

zeilers op zee

moet diezelfde hemel zo helder

zijn als een landkaart.

Ik zit wat op het terras

en luister naar niets.

Dit is de eerste ochtend

van september.

De geur van de

vochtige grond

een eerste aanduiding 

van herfst.

Over een uur

het ochtendconcert dat mij 

meestal wekt.

Hanen, honden, duiven,

ganzen, geiten.

De ezel met zijn wereldleed of

zijn extatische vreugde?

Wie zal het zeggen?

Prelude and Fugue No. 2 in C Minor, BWV 847: Prelude

Prelude and Fugue No. 2 in C Minor, BWV 847: Prelude · Glenn Gould · Johann Sebastian Bach Bach: The Well-Tempered Clavier, Book I, Preludes & Fugues Nos. 1-8, BWV 846-853

Different Ways To Play: Bach PRELUDE No. 2 in C minor (from WTK1) - Analysis Tutorial

Come along when we explore the harmonic journey of Bach's Prelude no. 2 in C minor from the Well-Tempered Clavier. Since there are very few markings other than the notes, pianists different choices create different interpretations of the same music. With pianist Henrik Kilhamn. 0:00 About 0:52 Different ways 2:21 Analysis, Harmony 6:43 Build-up starts

Das Wohltemperierte Klavier

 (BWV 846-893) van Johann Sebastian Bach is een invloedrijke verzameling van twee boeken (1722 en ca. 1740-1742) met elk 24 preludia en fuga's in alle majeur- en mineurtoonsoorten. Het werd geschreven voor klavierinstrumenten om de mogelijkheden van een "welgetemperde" stemming te demonstreren, waardoor spelen in alle toonsoorten mogelijk werd.

 

J.S. Bach | Prelude in C minor, BWV 847 (The Well-Tempered Clavier, Book I., No. 2) | Víkingur Ólafsson

Wintervormen

15 februari 2026, Hedy 

Wintervormen

15 februari 2026, Hedy 

Intieme ontmoeting met Zwarte specht (Dryocopus martius)

 

Sneeuw en snijdende wind trekken over het land, Schiphol schrapt vluchten, maar de Zwarte Specht vliegt. 

Einde middag. Zelf ingepakt in wol, dubbele lagen. Als de wind over de open vlakte vol op neus en wangen beukt, krijgt de wandeling trekken van een expeditiereis Antarctica.

Ontmoediging is er niet bij. 

Zondagmiddag. Thuis zijn alle taken uitgevoerd en met een volle week in het vooruitzicht wil het hoofd graag leeggeblazen worden. Een glimp van de Zwarte Specht opvangen, zou van deze 15e februari 2026 dé onvervalste Valentijnsdag maken.

Een intieme ambiance onder de gegeven omstandigheden lijkt onrealistisch. Het is stervenskoud. Een beetje verstandige vogel blijft in zijn zelf uitgehakte hol hangen. En dat geldt eigenlijk ook voor de mens. Maar er is kracht van gaan.

Niet gehinderd door fotografische ratio, rede, of kennis over het blauwe uur, wordt nadat we eigenlijk al weer besloten hadden het halfopen bosgebied te zullen verlaten, toch nog de camera aan het werk gezet. Handschoenen uit en met half bevroren vingers knullig zoeken door het menu van het voor mij nog steeds te ingewikkelde vereeuwigings-toestel. De karakteristieke oerroep klinkt namelijk! Kort en krachtig. Tot grote verrassing!

Temidden van de vele bomen, inclusief het stervende daglicht rondom, weet je dat het al snel een koele, zwaarmoedige setting betreft, maar de ontmoeting met maar liefst twee exemplaren (vermoedelijk een liefdespaartje) is boven verwachting. Het kenmerkende hartenrood van de pet van de vogel blijft ondanks het stemmige licht een baken. Zelfs op afstand.

Ik sluit niet uit dat we door het tweetal (mede door het late uur van de dag) voor gevaarlijke indringers worden aangezien. Het mannetje maakt tot twee maal toe flinke horizontale draaiingen ruim boven ons, over boomkruinen, laverend tussen bomen door, inclusief enkele bewegingen die ik met enige verbeelding durf te omschrijven als de door een jachtvlieger gemaakte aanvalshoeken. Het lijken me nog niet de gebruikelijke avances die in de balts worden gemaakt naar het vrouwtje, balts-vertoningen onder de noemer uitsloverij.  

De kou, het licht, de omstandigheden niet optimaal allemaal. Maar, door het energieveld tussen mens en vogel, wordt deze winterse ontmoeting er eentje voor in de boeken. Als buitengewone herinnering. Je kunt een vogel de liefde verklaren! 

 

 

 

 

15 februari 2026, Hedy 

Intieme ontmoeting met Kleine bonte specht (Dendrocopos minor)

Vorige week sprak ik nog stil de wens uit ooit een Kleine bonte specht te mogen spotten. Deze zondagochtend was het raak. Pas thuis bij het bekijken van het bewegend beeld was ik echt overtuigd, want nooit eerder zag ik de kleinste variant van onze spechten. De kleine bonte specht is nogal zwijgzaam en lastig te vinden buiten het broedseizoen. 

Vreemd genoeg waren er hoegenaamd geen vogels te horen, maar eenzaam getik deed ons langer stilstaan en zoeken tijdens de wandeling. Het duurde even voor we het spechtje in beeld hadden. Niet groter dan een flinke mus. 

Een vrouwtje, rood-loos verenkleed. Alleen het mannetje heeft een rode kruin. Ze was haar kostje bij elkaar aan het hakken in het dode hout, hoog boven ons. 

Ik vind haar rugzijde met gebandeerde brede witte banen erg mooi. Dat deze banen over haar hele rug lopen in tegenstelling tot die van de Middelste bonte specht geeft haar een extra pittig uiterlijk, zo klein als ze is. Haar buikje doet wat smoezeliger aan dan die van de Middelste- en Grote bonte specht. 

 

15 februari 2026, Hedy

De waarde van natuurlijke stilte

Amateuristisch vogelen. Gewoon op eigen wijze, klunzig. Met zo min mogelijk middelen de mooiste ervaringen opdoen in natuurlijke stilte, tijdens wandelingen. De camera wacht nog steeds op een technische anamnese.

De liefhebberij van het vogelen krijgt bij mij geen vorm door middel van luxe reizen naar verre landen, ook niet door deelname aan georganiseerde wandelroutes op platgetreden paden bedacht door organisaties als Natuurmonumenten en al helemaal niet door deel uit te maken van een groep vaak te nadrukkelijk aanwezige vogelaars (de echte deskundigen), in of op uitkijkposten, of op een kluitje nabij plekken waar een bijzondere waarneming is gedaan. Ronduit weerzinwekkend, deze opties.

De goegemeente mag wenkbrauwen fronzen, maar ik loop het liefst in stilte. Met partner, wandelend door gebieden waar het menselijk soort uitgestorven lijkt, al is het maar voor even. Het vinden van die plekken stuit helaas op nogal wat problemen in ons land en lijkt op het vinden van een speld in een hooiberg.

Geluidsoverlast lijkt inmiddels een geaccepteerd maatschappelijk fenomeen dat als deken de heilige stilte smoort. Is het niet het (schelle) stemgeluid van mensen, dan zijn het wel de laagfrequente-, installatie-, evenementen-, bouw- en verkeersgeluiden die opdringen. 

Zelfs diep in de fraaiste Nederlandse natuurgebieden wordt de mens inmiddels gefolterd door geraas van verkeer op snelwegen en het geluid van talloze vliegtuigen die overvliegen, of het geluid van windturbines. We kennen zelfs de verwerpelijke situaties waarbij van fraaie natuurgebieden repen worden afgesneden voor het aanleggen van (snel)wegen. Ten algemenen nutte. De mens graaft zijn eigen massagraf.

Hoe klinkt de stilte? 

Ik moet heel erg mijn best doen op het antwoord. 

Ik weet het niet (meer). 

Terug naar mijn vroege kinderjaren helpt enigszins bij het voorstellen van natuurlijke stilte, maar ik kan met de beste wil van de wereld die stilte niet meer horen. 

Stilte wordt steeds waardevoller in een drukke maatschappij waarin alles te koop lijkt. Natuurlijke stilte als zodanig is niet te koop.  Je kunt er wel dichterbij komen door er voor te betalen. Denk aan een stilte retraite in een klooster, of het reizen naar afgelegen, relatief onbekende stille plekken, het betalen van toegang voor stiltegebieden of natuurreservaten, of het overnachten in een hut in bosrijke omgeving. 

Voorlopig houd ik het bij het vinden van kleine stille plekjes tijdens het rustig ritmisch verkennend lopen. Het idee van een vertrek naar een land waar nog volop natuurlijke ruimte is blijft ook kloppen. 

Marijn Poels over The Primordial Code 3 - 'Wat als machtsorganen niet willen dat we dit weten?'

 

Flavio spreekt met Marijn Poels over The Primordial Code 3 – The Return of the Stars: een docu die voelt als fantasy, maar bedoeld is als nuchtere reality check. Van leylijnen en kosmische constellaties tot de vraag wat zonlicht, melanine en frequenties écht met ons doen—en waarom sommige kennis telkens weer wordt weggeduwd.‍

Vanwege de release van The Primordial Code III publiceren we deze maand alle delen van deze documentaire op ons kanaal. De reeks mondt vandaag uit in een Aan de Waterkant-interview met Marijn Poels en het derde, afsluitende deel: The Primordial Code 3 op vrijdag 27 februari! Wil jij bij de premiere aanwezig zijn van dit derde deel aanstaande vrijdag 20 februari? Ga dan naar de website van Marijn Poels voor tickets en informatie: https://www.marijnpoels.com/

Melanine is het natuurlijke pigment dat de kleur bepaalt van huid, haar en ogen, en functioneert als een essentiële bescherming tegen schadelijke UV-straling. Geproduceerd door melanocyten in de opperhuid, absorbeert het UV-licht om zonnebrand en huidkanker te voorkomen. Het omvat voornamelijk bruin/zwarte eumelanine en rood/gele feomelanine. 

 

Tjels - In Between Station

In Between Station captures the feeling of being suspended between two worlds. People might think it’s a choice but it feels like you’re stuck at wherever you are in life. Not quite where you were, not yet where you’re going. It’s a song about transition, uncertainty, and quiet hope.

Lyrics I’m waiting for a train to arrive On a cold winter night Should’ve brought more supplies Might be here for a while And I’m hiding away from life Came to me in my dream last night And now I’m waiting At in between station Still waiting for the train to arrive Sun tells me it’s July Everybody’s asking am I okay They think I’m crazy anyway And that I’m starting to like this place But I am stuck here At in between station Some days i feel I’m doing fine Sometimes I’m sure I am wasting time Now and then I scare myself blind When I picture me at eighty-five Grey hair watching time go by Tell me who would want to spend their life Always waiting for that train to arrive At in between station Every whisper sounds like a storm is raging When it’s peace and quiet I’m craving I feel I’m losing my patience Trying to get out of In between station

 

Move on Up - Curtis Mayfield

Hush now child and don't you cry
Your folks might understand you by and by

Just move on up towards your destination
Though you may find from time to time complications

Bite your lip and take a trip
Though there may be wet road ahead
And you cannot slip

Just move on up for peace you will find
Into the steeple of beautiful people where there's only one kind

So hush now child and don't you cry
Your folks might understand you by and by

Move on up and keep on wishing
Remember your dream is your only scheme so keep on pushing

Take nothing less than the supreme best
Do not obey rumors people say 'cause you can past the test

Just move on up to a greater day
With just a little faith
If you put your mind to it, you can surely do it

 

J.S. Bach | Partita for keyboard No. 2 | Martha Argerich

Johann Sebastian Bach's Partita No. 2 in C minor (BWV 826) is played by Martha Argerich on the grand piano. In the last movement of Bach's 2nd Partita, the “Capriccio,” Argerich transforms the demanding baroque piano piece into swing music. The audience's reaction: rapturous applause and shouts of “Bravo!” at the concert at the Verbier Festival on July 22, 2008. 00:11 I. Sinfonia 04:32 II. Allemande 08:51 III. Courante 11:04 IV. Sarabande 14:35 V. Rondo 15:53 VI. Capriccio Johann Sebastian Bach (1685 - 1750) published the Partita No. 2 in C minor (BWV 826) in 1727. In terms of form, the 2nd Partita for a solo keyboard instrument is a six-movement suite. In the Baroque period, the suite was a popular instrumental genre consisting of several movements. The movements were usually based on dances in the style of different countries. A common basic scheme for baroque suites was the sequence of the dances Allemande (from Germany), Courante (from France), Sarabande (from Spain) and Gigue (from England). All pieces were usually in the same key, but their characters and tempi were varied. Bach's Partita No. 2 for keyboard opens with a three-part sinfonia: a dramatic and meaningful overture is followed by a playful prelude (01:06) and concludes with a fugue for three voices (03:01). Despite its compact form, this Sinfonia is multifaceted and demands great technical skill from the pianist. With the following movements of Allemande, Courante and Sarabande, Bach follows the typical Baroque scheme of a suite. Instead of a concluding Gigue, however, he uses two other movements: a Rondo and a Capriccio. Both forms were also referred to as “gallantries,” which were intended to create surprise and relaxation within a suite. The Partita in C minor is the second piece in a series of six partitas (BWV 825 - 830), which Bach published in 1731 under the title “Clavier-Übung 1.” Bach himself described the series as his Opus 1, which he wrote for piano lovers for the enjoyment of the mind. The first “Clavier-Übung” was followed by three further collections of pieces for keyboard instruments. The four “Clavier-Übung” contain all the genres and compositional methods common during Bach's lifetime. Each of the individual pieces is very demanding. Bach had set new standards in keyboard playing technique with this compendium, which was well thought out in every respect.

Nico de Haan, Baardmannetje

Hans Dorrestijn zag overlijden vogelmaatje Nico de Haan niet aankomen

Link: https://www.gld.nl/nieuws/8433060/hans-dorrestijn-zag-overlijden-vogelmaatje-nico-de-haan-niet-aankomen

Nico de Haan (78), de beroemde vogelkenner, is overleden

nico-de-haan-78-de-beroemde-vogelkenner-is-overleden

Blaadjes in de tuin, lekker laten liggen!

 

Nu eens niet hangend aan vetbol of pinda-silo.

Als tuinborders nog eens vol blad lagen ...

 

Beethoven: String Quartet in C-sharp minor, Op. 131

Ludwig van Beethoven: String Quartet in C-sharp minor, Op. 131 Filmed live in Alice Tully Hall on February 21, 2016. Video produced by Ibis Productions. Artists: The Danish String Quartet (Frederik Øland, Rune Tonsgaard Sørensen, violin; Asbjørn Nørgaard, viola; Fredrik Schøyen Sjölin, cello).

1. Adagio ma non troppo e molto expressivo 0:01 - 7:24 2. Allegro molto vivace 7:26 - 10:24 3. Allegro moderato - Adagio 10:24 - 11:11 4. Andante ma non troppo e molto cantabile 11:13 - 25:03 5. Presto 25:06 - 30:17 6. Adagio quasi un poco andante 30:20 - 32:38 7. Allegro 32:38 - end

Indrukken van Vluchtigheid

Indrukken van Vluchtigheid

Winter, het dekbed ontkleedt mij zonder deernis. 

Mijn perpetuum mobile van gedachten stopt. 

Buiten schuilen vogels in hun veren in het struweel.

Wachtend op licht en de aftocht van een zwarte kat.

Mij wacht een afspraak in het pakhuis van gebutsten. 

Verticaal en horizontaal, stapeling van stervelingen.

Een digitaal warm welkom, ik word herkend op code.

En alles baant zich door het verouderd gangenstelsel.

Zovelen met mij, patronen blokjes zwart en wit.

Eenmaal thuis voel ik een hint van diepte kloppen.

Tussen bomen zijn, mens tussen bomen willen worden.

Onder de dichtheid van Homerische goden staan.

In een bries die van het hart een houten Koshi maakt.

9 februari 2026, Hedy 

Spechtensmidse

 

Ik vind het nog steeds geniaal. Als vogel een klemvast gat of spleet in een boom vinden en daar vervolgens  je eigen werkbank van maken. Dennenappels, walnoten en meer worden op deze wijze kundig bewerkt. Blijft leuk om naar te kijken. Helaas worden de klusjes meestal hoger in de boom uitgevoerd, waardoor het vastleggen nogal eens voor nekstijfheid zorgt. 

9 februari 2026, Hedy  

Schubert: Winterreise, D. 911: No. 5, Der Lindenbaum

Der Lindenbaum
German source: Wilhelm Müller  

Am Brunnen vor dem Tore,
Da steht ein Lindenbaum;
Ich träumt’ in seinem Schatten 
So manchen süssen Traum.

Ich schnitt in seine Rinde 
So manches liebe Wort;
Es zog in Freud’ und Leide 
Zu ihm mich immer fort.

Ich musst’ auch heute wandern 
Vorbei in tiefer Nacht,
Da hab’ ich noch im Dunkel 
Die Augen zugemacht.

Und seine Zweige rauschten, 
Als riefen sie mir zu:
Komm her zu mir, Geselle, 
Hier findst du deine Ruh’!

Die kalten Winde bliesen 
Mir grad’ in’s Angesicht, 
Der Hut flog mir vom Kopfe, 
Ich wendete mich nicht.

Nun bin ich manche Stunde 
Entfernt von jenem Ort,
Und immer hör’ ich’s rauschen: 
Du fändest Ruhe dort!

The Linden Tree
English translation © Richard Wigmore 

By the well, before the gate, 
stands a linden tree;
in its shade I dreamt
many a sweet dream.

In its bark I carved 
many a word of love; 
in joy and sorrow
I was ever drawn to it.

Today, too, I had to walk 
past it at dead of night; 
even in the darkness
I closed my eyes.

And its branches rustled
as if they were calling to me: 
‘Come to me, friend,
here you will find rest.’

The cold wind blew 
straight into my face,
my hat flew from my head; 
I did not turn back.

Now I am many hours’ journey 
from that place;
yet I still hear the rustling: 
‘There you would find rest.’

Gebed voor Bomen

Op de foto de gewone spar (Picea abies), een van de belangrijkste boomsoorten in de houtindustrie (bouw, papier en muziekinstrumenten) en bovenal een belangrijke voedselbron voor vogels en eekhoorns. Deze spar is kenmerkend door de karakteristieke hangende (wenende) takken en de lange. kegels (tussen 9 en 17 cm!). 

Gebed voor Bomen

7 februari 2026, Hedy

Oren spitsen

Februari is een belangrijke overgangsmaand voor de Zwarte Specht. Het wintert nog, maar de eerste aanzet van het balts-seizoen is een feit. Mannetjes laten zich al duidelijk horen met hun klaaglijke roep. Koppels (gehuwden en niet samenwonenden) bevestigen hun band. Op heldere, iets minder koude dagen kan het zelfs gebeuren dat je het diepe, luide roffelen al hoort. Hiermee bakent de specht zijn territorium af en imponeert de (aanstaande) partner. 

Het maken van nieuwe nestholtes start vaak eerst in maart. 

In februari zijn de bomen nog kaal, hetgeen het spotten wat makkelijker maakt. Ondanks het schuchtere karakter van de mysterieuze bosvogel, lukt het zelfs een stokdove nog met een beetje oplettendheid de vogel te vinden. One might say, de karaktervolle voorjaarsroep, vluchtroep, het baltsgedrag en de roffel zijn ontzagwekkend en niet te missen.

Voor de vogelaar mag de maand februari dus niet brodeloos blijven, als het om de Zwarte Specht gaat. De Zwarte Specht roffelt je hart zonder moeite in de voorjaarsstand. En wie hem spot, draagt bewijslast. Ook als sprake mocht zijn van wazig materiaal als gevolg van een teveel aan takken vol in beeld of een tijdelijk gebrek aan een vaste hand.

Voorjaarsroep 

 

 Foerageren 

Foerageren 

 

7 februari 2026, Hedy