Sneeuw en snijdende wind trekken over het land, Schiphol schrapt vluchten, maar de Zwarte Specht vliegt.
Einde middag. Zelf ingepakt in wol, dubbele lagen. Als de wind over de open vlakte vol op neus en wangen beukt, krijgt de wandeling trekken van een expeditiereis Antarctica.
Ontmoediging is er niet bij.
Zondagmiddag. Thuis zijn alle taken uitgevoerd en met een volle week in het vooruitzicht wil het hoofd graag leeggeblazen worden. Een glimp van de Zwarte Specht opvangen, zou van deze 15e februari 2026 dé onvervalste Valentijnsdag maken.
Een intieme ambiance onder de gegeven omstandigheden lijkt onrealistisch. Het is stervenskoud. Een beetje verstandige vogel blijft in zijn zelf uitgehakte hol hangen. En dat geldt eigenlijk ook voor de mens. Maar er is kracht van gaan.
Niet gehinderd door fotografische ratio, rede, of kennis over het blauwe uur, wordt nadat we eigenlijk al weer besloten hadden het halfopen bosgebied te zullen verlaten, toch nog de camera aan het werk gezet. Handschoenen uit en met half bevroren vingers knullig zoeken door het menu van het voor mij nog steeds te ingewikkelde vereeuwigings-toestel. De karakteristieke oerroep klinkt namelijk! Kort en krachtig. Tot grote verrassing!
Temidden van de vele bomen, inclusief het stervende daglicht rondom, weet je dat het al snel een koele, zwaarmoedige setting betreft, maar de ontmoeting met maar liefst twee exemplaren (vermoedelijk een liefdespaartje) is boven verwachting. Het kenmerkende hartenrood van de pet van de vogel blijft ondanks het stemmige licht een baken. Zelfs op afstand.
Ik sluit niet uit dat we door het tweetal (mede door het late uur van de dag) voor gevaarlijke indringers worden aangezien. Het mannetje maakt tot twee maal toe flinke horizontale draaiingen ruim boven ons, over boomkruinen, laverend tussen bomen door, inclusief enkele bewegingen die ik met enige verbeelding durf te omschrijven als de door een jachtvlieger gemaakte aanvalshoeken. Het lijken me nog niet de gebruikelijke avances die in de balts worden gemaakt naar het vrouwtje, balts-vertoningen onder de noemer uitsloverij.
De kou, het licht, de omstandigheden niet optimaal allemaal. Maar, door het energieveld tussen mens en vogel, wordt deze winterse ontmoeting er eentje voor in de boeken. Als buitengewone herinnering. Je kunt een vogel de liefde verklaren!
15 februari 2026, Hedy
Geen opmerkingen:
Een reactie posten