Amateuristisch vogelen. Gewoon op eigen wijze, klunzig. Met zo min mogelijk middelen de mooiste ervaringen opdoen in natuurlijke stilte, tijdens wandelingen. De camera wacht nog steeds op een technische anamnese.
De liefhebberij van het vogelen krijgt bij mij geen vorm door middel van luxe reizen naar verre landen, ook niet door deelname aan georganiseerde wandelroutes op platgetreden paden bedacht door organisaties als Natuurmonumenten en al helemaal niet door deel uit te maken van een groep vaak te nadrukkelijk aanwezige vogelaars (de echte deskundigen), in of op uitkijkposten, of op een kluitje nabij plekken waar een bijzondere waarneming is gedaan. Ronduit weerzinwekkend, deze opties.
De goegemeente mag wenkbrauwen fronzen, maar ik loop het liefst in stilte. Met partner, wandelend door gebieden waar het menselijk soort uitgestorven lijkt, al is het maar voor even. Het vinden van die plekken stuit helaas op nogal wat problemen in ons land en lijkt op het vinden van een speld in een hooiberg.
Geluidsoverlast lijkt inmiddels een geaccepteerd maatschappelijk fenomeen dat als deken de heilige stilte smoort. Is het niet het (schelle) stemgeluid van mensen, dan zijn het wel de laagfrequente-, installatie-, evenementen-, bouw- en verkeersgeluiden die opdringen.
Zelfs diep in de fraaiste Nederlandse natuurgebieden wordt de mens inmiddels gefolterd door geraas van verkeer op snelwegen en het geluid van talloze vliegtuigen die overvliegen, of het geluid van windturbines. We kennen zelfs de verwerpelijke situaties waarbij van fraaie natuurgebieden repen worden afgesneden voor het aanleggen van (snel)wegen. Ten algemenen nutte. De mens graaft zijn eigen massagraf.
Hoe klinkt de stilte?
Ik moet heel erg mijn best doen op het antwoord.
Ik weet het niet (meer).
Terug naar mijn vroege kinderjaren helpt enigszins bij het voorstellen van natuurlijke stilte, maar ik kan met de beste wil van de wereld die stilte niet meer horen.
Stilte wordt steeds waardevoller in een drukke maatschappij waarin alles te koop lijkt. Natuurlijke stilte als zodanig is niet te koop. Je kunt er wel dichterbij komen door er voor te betalen. Denk aan een stilte retraite in een klooster, of het reizen naar afgelegen, relatief onbekende stille plekken, het betalen van toegang voor stiltegebieden of natuurreservaten, of het overnachten in een hut in bosrijke omgeving.
Voorlopig houd ik het bij het vinden van kleine stille plekjes tijdens het rustig ritmisch verkennend lopen. Het idee van een vertrek naar een land waar nog volop natuurlijke ruimte is blijft ook kloppen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten