Na 1910 ging Mondriaan snel verder op het pad van abstractie. In 1911 schilderde hij zijn Grijze boom, waarvan de lijnen en vegen inmiddels helemaal los van de waarneming staan en nauwelijks nog een eigen beeldwerkelijkheid vormen. Het is inmiddels geen kwestie meer van stilleren, maar in plaats daarvan bepaalt hij de structuur van de boom helemaal zelf. In 1912, een jaar later, gaat hij nog een stap verder met zijn "Bloeiende appelboom", die zich enkel nog laat herkennen in relatie tot de eerdere werken als hier besproken.
De drie boomschilderijen zijn alle in bezit van het Kunstmuseum Den Haag, dat ze kreeg uit een legaat van Marie Tak van Poortvliet. Ze geven een uniek beeld van de stijlontwikkeling die Mondriaan in die periode doormaakte.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten